VIII SA/Wa 226/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia : odrzucić skargę Pismem z [...] grudnia 2011 r. nr [...], Wojewoda [...] poinformował A. D. (skarżąca) o braku podstaw prawnych do wszczęcia postępowania nadzorczego w sprawie zarządzenia Wójta Gminy w S. B. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez organ nadzoru, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie wskazanego zarządzenia nie stwierdzono nieprawidłowości. Opisane pismo nie zawierało pouczenia o prawie jego zaskarżenia. Pismem z [...] stycznia 2012 r. (data złożenia na biurze podawczym Sądu) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego. Następnie wykonując zobowiązanie Sądu skarżąca sprecyzowała, iż przedmiotem swojej skargi czyni pismo organu nadzoru z [...] grudnia 2011 r. informujące o braku podstaw do wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia przedstawiając stan faktyczny sprawy skarżąca wskazała, iż zarządzenie Wójta Gminy w S. B. z [...] sierpnia 2011 r., w sprawie powierzenia jej stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół Gminnych w S. G. na okres [...] roku o stwierdzenie nieważności którego wniosła, wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o systemie oświaty. Zgodnie bowiem z przepisem art. 36a ust. 13 powołanego aktu stanowisko dyrektora szkoły powierza się na okres 5 lat szkolnych. Wojewoda po [...] miesiącach prowadzenia postępowania odmówił wszczęcia postępowania nadzorczego, czym dał wyraz przewlekłości i lekceważenia sprawy oraz naruszył obowiązujący porządek prawny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia wójta organ nadzoru wszczyna z urzędu oraz, że uprawnienia wojewody, jako organu nadzoru nad działalnością gminną, należą do jego własnych kompetencji i są to uprawnienia samodzielne. Realizuje on je bezpośrednio i w całości we własnym zakresie, niezależnie od tego, czy i od kogo wpłynął do niego wniosek o unieważnienie określonego zarządzenia organu gminy. Wskazał, iż ocena, czy doręczone zarządzenie wymaga wzruszenia, jest wyłączną domeną tegoż organu, postępowanie zaś w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu. Złożenie wniosku w tym przedmiocie, przez jakikolwiek podmiot nie skutkuje wszczęciem postępowania. Może być traktowane, co najwyżej jako sygnał w sprawie. Wyłączną domeną wojewody jest to czy skorzysta ze swoich uprawnień nadzorczych. Organ nadzoru wyjaśnił także, że wniesienie do wojewody podania o stwierdzenie nieważności zarządzenia wójta z powodu jego niezgodności z prawem jest skierowaniem żądania do organu właściwego w sprawie. Zajęte przez wojewodę stanowisko w związku z takim żądaniem, to jest wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego albo udzielenie informacji o braku podstaw do jego wydania, kończy postępowanie nadzorcze przed wojewodą jako organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia. Zauważył ponadto, że pismo organu nadzoru zawiadamiające o braku podstaw prawnych do ingerencji w postaci stwierdzenia nieważności zarządzenia organu gminy nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym w rozumieniu przepisów ustawy o samorządzie gminnym ani też decyzją administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Przedmiotem niniejszej skargi jest pismo organu nadzoru z [...] grudnia 2011 r., informujące skarżącą o braku podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności zarządzenia Wójta Gminy w S. B. z [...] sierpnia 2011 r., w sprawie powierzenia jej stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół Gminnych w S. G. na okres [...] roku. Przedmiotowa informacja nie może zostać potraktowana ani jako rozstrzygnięcie nadzorcze, ani jako decyzja administracyjna. Nie zawiera bowiem elementów charakteryzujących decyzję administracyjną – nie jest władczym przejawem woli rozstrzygającym konkretną sprawę w stosunku do konkretnej osoby i wydanym z zachowaniem określonej procedury jurysdykcyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, iż pismo organu nadzoru informujące o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktów organów województwa, powiatu i gminy nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym lub decyzją i uprawnienie do wniesienia skargi na takie pismo nie przysługuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 styczna 1992 r., sygn. akt SA/Po 69/92, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 kwietnia 1992 r., sygn. akt I SAB/Wr 16/92, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1155/97, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 1992 r., sygn. akt SA/Wr 22/92). Ponadto wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego nie jest obowiązkowe, a jak podkreślił organ nadzoru powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 października 2000 r. (III SA 1387/00) ewentualne interwencje osób trzecich mogą być przez organ nadzoru traktowane co najwyżej jako "sygnał w sprawie". Ocena, czy zarządzenie organu wykonawczego gminy wymaga wzruszenia, jest wyłączną domeną Wojewody, a postępowanie w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu, nigdy na wniosek. Wobec faktu, że wniesiona w przedmiotowym postępowaniu skarga dotyczy pisma informacyjnego organu nadzoru, które jak wynika z przytoczonych przepisów prawa nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.