VIII SA/Wa 226/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2022 r. sprawy ze skargi M. i R. P. spółka jawna M. P. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2021 r., poz. 735 ze zm. dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania M. i R. P. spółka [...] M. P. i R. P. (dalej także jako: strona, skarżąca, Spółka) od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: organ I instancji, Prezydent) z dnia [...] października 2021 r., znak: [...] nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], w terminie 30 dni od dnia jego zbycia, tj. uchybienia art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna. Decyzją z dnia 13 października 2021 r. Prezydent, działając na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1 oraz art. 140 mb pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U z 2021 r., poz. 450 ze zm.; dalej: p.r.d.), nałożył na M. i R. P. spółka [...] M. P. i R. P. karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...], nr rej. [...], w terminie 30 dni od dnia zbycia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, wskazując przede wszystkim, że na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić starostę w terminie nie przekraczającym 30 dni o jego zbyciu, czego w sprawie nie uczyniono. Fakt zbycia winien być zgłoszony do 19 lutego 2020 r., a zgłoszenia dokonano dopiero w dniu 29 kwietnia 2020 r., tj. z przekroczeniem obowiązującego terminu o 70 dni. Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. 1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 2) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 3) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w zw. z art. 7a k.p.a. i art. 8 k.p.a., 4) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego w postaci:  1) art. 155 § 2 kodeksu cywilnego - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ, że pojazd jest przedmiotem oznaczonym co do tożsamości a nie co do gatunku co miało istotny wpływ na wynik sprawy w związku z ustaleniem momentu realizacji umowy sprzedaży pomiędzy Spółką a Nabywcą; 2) art. 140mb pkt 2 p.r.d. w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w zw. z art. 155 § 2 k.c. i art. 8 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie wobec Spółki i nałożenie przez organ w ramach decyzji kary pieniężnej na Spółkę, podczas gdy Spółka w dniu 11 lutego 2020 r. zbyła pojazd na rzecz nabywcy, a tym samym nie była właścicielem zobowiązanym do dokonania zgłoszenia do organu w ramach dyspozycji zastosowanej normy prawnej; 3) art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w zw. z art. 155 § 2 k.c. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że z dniem dokonania zbycia pojazdu w przypadku samochodu jako przedmiotu oznaczonego wyłącznie co do gatunku jest dzień wystawienia dokumentu finansowego, a nie dzień faktycznego przeniesienia posiadania, tj. wydania pojazdu nabywcy w wyniku czego organ błędnie uznał, że dniem w którym rozpoczyna się bieg 30 dniowego terminu na dokonanie zgłoszenia o zbyciu pojazdu jest dzień 20 stycznia 2020 r., podczas gdy do przeniesienia własności, a tym samym zbycia pojazdu doszło w dniu 11 lutego 2020 r. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z 10 stycznia 2022 r., wyjaśnił, że niniejsza sprawa rozpoznawana jest po raz drugi na skutek uchylenia decyzji Prezydenta z [...] lipca 2021r. przez Kolegium (decyzja SKO z [...] września 2021r.), z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10 k.p.a., oraz ponownego rozważenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i udzielenia pouczenia w trybie art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium przytoczyło brzmienie art. 78 ust. 2 pkt 1 oraz art. 140 mb pkt 2 i art. 140n ust. 1 i 2a p.r.d. Podniosło, że z treści art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. wynika jednoznacznie, że właściciel pojazdu ma obowiązek powiadomić starostę zarówno o nabyciu, jak i zbyciu pojazdu, a zatem obowiązek zawiadomienia dotyczy obu uczestników transakcji, tj. zarówno nabywającego (kupującego), jak i zbywającego (sprzedającego). Zdaniem Kolegium, zarówno art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., jak i art. 140 mb pkt 2 p.r.d., odnosi się m. in. do zbywcy pojazdu, a zatem osoby, która nie jest już właścicielem pojazdu w chwili wykonywania obowiązku zawiadomienia. SKO zauważyło także, że wykonanie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu reguluje też § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 ze zm.), który stanowi, że dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu. Dalej podniosło, że Spółka do zawiadomienia o zbyciu pojazdu dołączyła fakturę nr [...] jako kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, zgodnie z ww. rozporządzeniem. Kolegium zauważyło, że na tej fakturze znajdują się m. in. zapisy: "Sprzedawca: M. i R. P. Spółka [...] M. P. i R. P. [...] R. ul. [...] NIP: [...]", "Data faktury: [...]" oraz "Data wydania towarów/wykonania usług: [...]", "Kwota i sposób zapłaty: Przelew [...]". Kolegium wskazało, że wystawienie faktury i przyjęcie jej przez kontrahenta bez żadnych korekt i zastrzeżeń daje podstawę do uznania, że zapisy w niej zawarte są odzwierciedleniem rzeczywistego stanu. W treści ww. faktury (w związku z ustaleniem, że cena sprzedaży zostanie zapłacona przelewem [...]) nie zamieszczono zastrzeżenia w rozumieniu art. 589 kodeksu cywilnego, że do chwili całkowitej zapłaty ceny towar pozostaje własnością sprzedawcy. W związku z powyższym dokumentem potwierdzającym sprzedaż pojazdu w analizowanym przypadku, zdaniem Kolegium, jest ww. faktura, którą skarżąca Spółka dołączyła do zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a nie protokół odbioru pojazdu z dnia [...].02.2020 r. jak twierdzi skarżąca uważając, że pojazd jest przedmiotem oznaczonym co do gatunku, a w takim przypadku własność co do zasady przechodzi na nabywcę w chwili przeniesienia posiadania rzeczy (art. 155 § 2 k.c.). Zdaniem Kolegium, przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jak i ww. rozporządzenia nie zawierają odesłania do przepisów ustawy - Kodeks cywilny w kwestii ustalenia daty przeniesienia własności pojazdu. Ustawa - Prawo o ruchu drogowym w art. 2 (definicje legalne) nie zawiera definicji pojazdu oznaczonego co do tożsamości ani pojazdu oznaczonego co do gatunku. W art. 2 ustawy zawarta jest natomiast definicja pojazdu (pkt 31), co oznacza środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 155 § 2 kodeksu cywilnego - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ I instancji, iż pojazd jest przedmiotem oznaczonym co do tożsamości, a nie co do gatunku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w związku z ustaleniem momentu realizacji umowy sprzedaży pomiędzy Spółką a Nabywcą, Kolegium przytoczyło m.in. fragment wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1970/20, w którym wskazano m.in., iż: "Zgodnie z art. 155 k.c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo strony inaczej postanowiły. Tym samym przeniesienie własności samochodu (jako rzeczy oznaczonej co do tożsamości) następuje z chwilą zawarcia umowy...". Dalej SKO odniosło się do zarzutu dotyczącego wydłużenia terminu zgłoszenia nabycia/zbycia pojazdu do 180 dni w związku ze stanem epidemii w Polsce oraz zawieszeniem biegu terminów w postępowaniach administracyjnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca przewidział dłuższy 180 - dniowy termin na zarejestrowanie pojazdu używanego sprowadzonego z kraju Unii Europejskiej oraz zgłoszenia kupna lub sprzedaży zarejestrowanego pojazdu w Polsce (ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U.2020.568 ze zm.), jednakże ten dłuższy 180-dniowy termin dotyczył tylko pojazdów sprowadzonych, zbytych lub nabytych licząc od dnia 1 marca 2020 r., a zatem nie ma zastosowania w analizowanym przypadku. Natomiast terminy procesowe i sądowe oraz terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego, o których mowa w art. 15 zzr i art. 15 zzs ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U.2020.568 ze zm.), nie biegły lub były zawieszone od dnia 31 marca 2020r., a nie jak wskazała skarżąca w odwołaniu od dnia 14 marca 2020 r. Art. 15 zzr i art. 15 zzs został dodany przez art. 1 pkt 14 ww. ustawy z dnia 31 marca 2020 r. (Dz.U.2020.568) zmieniającej nin. ustawę z dniem 31 marca 2020 r., tj. ustawę z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U.2020.374). Kolegium uznało zatem, że nawet w przypadku przyjęcia, że własność pojazdu przeszła na nabywcę dopiero z dniem 11 lutego 2020 r., oraz uwzględniając zawieszenie terminów, o których mowa powyżej, to i tak skarżąca pozostawała przez okres 18 dni (licząc od 13 marca 2020 r. do 31 marca 2020 r.) w stanie niezgodności z przepisami art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Konkludując, SKO stwierdziło, że zasadnie organ I instancji wymierzył skarżącej najniższą karę, jaką przewiduje przepis art. 140 mb pkt 2 p.r.d., tj. 200 zł. Kolegium nie znalazło także podstaw uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu w świetle art. 189f ust. 1 k.p.a., uznając, że w analizowanym przypadku nie wystąpiła przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. wywiodła skarżąca, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Autor skargi zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa tj.: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. - polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a tym samym ustalenie stanu faktycznego w oparciu o który została wydana decyzja z pominięciem czynności zmierzających do ustalenia czy nabywca pojazdu tj. M. [...] spółka [...] (KRS: [...]) - dalej jako "Nabywca" - poinformował organ o nabyciu pojazdu jako okoliczności świadczącej o wypełnieniu obowiązku określonego w przepisach prawa o ruchu drogowym lub też zakwalifikowania wagi naruszenia ze strony Spółki jako znikomego; 2) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 589 kodeksu cywilnego (dalej jako "k.c.") - polegające na nieuznaniu przez organ za udowodnioną okoliczności wydania pojazdu marki "[...]" o numerze rejestracyjnym [...] (dalej jako "Pojazd") a tym samym realizacji umowy sprzedaży ww. Pojazdu w dniu [...] lutego 2020 r. w oparciu o zgromadzony w materiale dowodowym protokół wydania pojazdu co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i przyjęciu, iż do sprzedaży Pojazdu doszło w dniu [...] stycznia 2020 r., a tym samym błędnym ustaleniem dnia rozpoczynającego bieg terminu do dokonania zgłoszenia o zbyciu Pojazdu i miało istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie ustalenia wagi potencjalnego naruszenia; 3) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 78 ust 2 pkt 1) p.r.d. w zw. z art. 7a k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z §17 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (dalej jako "Rozporządzenie") - polegające podmiotowym ograniczeniu stron postępowania poprzez uznanie, iż Nabywca Pojazdu nie jest stroną niniejszego postępowania, a obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu odnosi się do osoby, która nie jest już właścicielem w chwili wykonania obowiązku, tj. Spółki i dokonaniu rozstrzygnięcia w oparciu o § 17 ust 2 Rozporządzenia podczas gdy obowiązek dokonania zgłoszenia zbycia lub nabycia Pojazdu, o którym mowa w art. 78 ust 2 pkt 1) "p.r.d. ciąży na właścicielu, tj. na podmiocie któremu przysługuje prawo własności do Pojazdu a treść przywołanego §17 ust 2 Rozporządzenia stanowi wyłącznie opis procedury dotyczącej zgłoszenia; 4) art. 189f §1 pkt 1) k.p.a. - poprzez odmowę jego zastosowania w sytuacji w której: Spółka dokonała zgłoszenia o zbyciu Pojazdu, a zgłoszenie to - dokonane przez Spółkę podczas powszechnego rozprzestrzeniania się wirusa Covid-19 nie stanowiło podstawy osiągnięcia jakichkolwiek korzyści materialnych przez Spółkę jak również nie wyrządziło żadnej szkody w majątku organu - a tym samym błędnym uznaniu przez organ, że naruszenie to nie ma charakteru o znikomej wadze z pominięciem ww. okoliczności, podczas gdy pojęcie "znikomej wagi" nie zostało zdefiniowane na mocy obowiązujących przepisów i wymagało zweryfikowania przez organ wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych więżących się z dokonanym zgłoszeniem; 5) art. 155 § 2 kodeksu cywilnego (dalej jako "k.c.") - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ, że Pojazd jest przedmiotem oznaczonym co do tożsamości a nie co do gatunku co miało istotny wpływ na wynik sprawy w związku z ustaleniem momentu realizacji umowy sprzedaży pomiędzy Spółką a Nabywcą; 6) art. 140mb pkt 2) p.r.d. w zw. z art. 78 ust 2 pkt 1) p.r.d. w zw. z art. 155 § 2 k.c. i art. 8 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie wobec Spółki i nałożenie przez organ w ramach decyzji kary pieniężnej na Spółkę, podczas gdy Spółka w dniu [...] lutego 2020 r. zbyła Pojazd na rzecz Nabywcy, a tym samym nie była właścicielem zobowiązanym do dokonania zgłoszenia do organu w ramach dyspozycji zastosowanej normy prawnej; 7) art. 78 ust 2 pkt 1) p.r.d. w zw. z art. 155 § 2 k.c. - poprzez jego błędną wykładnie polegającą na uznaniu, że dniem dokonania zbycia Pojazdu w przypadku samochodu jako przedmiotu oznaczonego wyłącznie co do gatunku jest dzień wystawienia dokumentu finansowego, a nie dzień faktycznego przeniesienia posiadania, tj. wydania Pojazdu Nabywcy w wyniku czego organ błędnie uznał, że dniem w którym rozpoczyna bieg 30 dniowy termin na dokonanie zgłoszenia o zbyciu Pojazdu jest dzień [...] stycznia 2020 r. - podczas gdy do przeniesienia własności, a tym samym zbycia Pojazdu doszło w dniu [...] lutego 2020 r. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] października 2021r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), z uwagi na złożony przez organ administracyjny wniosek w tym zakresie przy równoczesnym braku zgłoszenia przez skarżącą żądania przeprowadzenia rozprawy. Materialnoprawną podstawę podjętego przez organy rozstrzygnięcia stanowił art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Sankcja za niewykonanie tego obowiązku określona została natomiast w art. 140mb pkt 2 p.r.d., który stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1.000 zł. W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a p.r.d., kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę, który zgodnie z art. 140n ust. 4, przy ustalaniu jej wysokości uwzględnia zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. Natomiast z mocy art. 140n ust. 6 p.r.d., do przedmiotowej kary pieniężnej w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu, stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie w zakresie przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych (zbycia pojazdu i daty zgłoszenia) został prawidłowo ustalony. Jak wynika bowiem z ustaleń organów, skarżąca Spółka w dniu [...] stycznia 2020 r., zbyła, na podstawie faktury nr [...], pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i do dnia [...] lutego 2020 r., czyli do upływu 30 - dniowego ustawowego terminu, nie zawiadomiła organu rejestrującego o tym fakcie. Bez wątpienia zatem zawiadomienia o zbyciu dokonano w dniu [...] kwietnia 2020 r. tj. z uchybieniem ww. terminu, przekraczając go o 70 dni. Na powyższą ocenę nie ma wpływu zapis zawarty w ww. fakturze, że cena sprzedaży zostanie zapłacona przelewem [...] lutego 2020 r., z uwagi na fakt nie zamieszczenia zastrzeżenia stosownie do art. 589 k.c. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi, że będący podstawą nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przepis art. 140 mb pkt 2 p.r.d. w ogóle nie powinien mieć zastosowania wobec zbywcy pojazdu, bowiem w chwili zbycia przestaje on być właścicielem, Sąd wyjaśnia, że takiej wykładni powyższego przepisu nie podziela. W ocenie składu orzekającego wspomniany obowiązek niewątpliwie spoczywał na skarżącej Spółce. Należy bowiem podnieść, że treść art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. sformułowana została w sposób jasny i wynika z niej jednoznacznie, że osobą zobligowaną do powiadomienia o zbyciu pojazdu jest jego właściciel, czyli - jak miało to miejsce w przypadku Spółki – podmiot, który jako właściciel dokonał jego zbycia. Organ miał zatem podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezawiadomienia Starosty w ww. terminie o zbyciu pojazdu. Zdaniem Sądu nie ma znaczenia, że dana osoba nie jest już właścicielem pojazdu w momencie dokonywania zawiadomienia, gdyż art. 140mb pkt 2 p.r.d. odnosi się do zbywcy pojazdu, a zatem osoby, która nie jest już właścicielem pojazdu w chwili wykonywania obowiązku. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, jeżeli chodzi o wykonanie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, to stosownie do § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2355), dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, zatem w przypadku obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, obowiązek ten w istocie ciąży na byłym właścicielu. Inna interpretacja omawianego przepisu prowadziłaby do sytuacji, że ta jego część, odnosząca się do zbywcy byłaby "martwa", gdyż żaden podmiot nie posiadałby obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a to byłoby sprzeczne z ratio legis tej regulacji. (por. wyrok WSA w Łodzi z 15 grudnia 2020 r. o sygn. III SA/Łd 603/20, publ. Cbosa). Zgodnie z art. 155 k.c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo strony inaczej postanowiły. Tym samym przeniesienie własności samochodu (jako rzeczy oznaczonej co do tożsamości) następuje z chwilą zawarcia umowy (podpisania przez strony umowy pisemnej). W świetle powyższej treści przepisu kodeksu cywilnego interpretacja art. 140 mb pkt 2 w zw. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. dokonana przez skarżącą Spółkę, a sprowadzająca się do stanowiska, że przeniesienie własności pojazdu zwalania zbywcę z obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu, a tym samym odpada podstawa do nałożenia kary na zbywcę, skutkowałoby tym, że obowiązek taki nigdy by się nie aktualizował, a wręcz przeciwnie w momencie podpisania umowy ulegałby (po stronie zbywcy) dezaktualizacji. Tym samym przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. byłby pozbawiony racji bytu. Żaden przepis nie nakłada przy tym na obywatela obowiązku zgłaszania zamiaru zbycia pojazdu (przed sporządzeniem umowy), czy też sporządzania przez strony umowy w obecności urzędnika wydziału komunikacji - tak, aby uczynić zadość obowiązkowi z art. 78 ust. 2 pkt 1 w wersji interpretacyjnej zaprezentowanej przez skarżącą (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1604/20 – publ. Cbosa). Z powyższych względów, zarzut naruszenia art. 140mb pkt 2 p.r.d. w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w zw. z art. 155 § 2 k.c. i art. 8 k.p.a., Sąd uznał za nieuzasadniony. Podobnie Sąd nie podziela zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 78 ust 2 pkt 1) p.r.d. w zw. z art. 155 § 2 k.c. Jak trafnie wskazało Kolegium, ustawodawca przewidział dłuższy 180 - dniowy termin na zarejestrowanie pojazdu używanego sprowadzonego z kraju Unii Europejskiej oraz zgłoszenia kupna lub sprzedaży zarejestrowanego pojazdu w Polsce (ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U.2020.568 ze zm.), jednakże ten dłuższy 180-dniowy termin dotyczył tylko pojazdów sprowadzonych, zbytych lub nabytych licząc od dnia 1 marca 2020r., co nie ma zastosowania w kontrolowanej sprawie, z uwagi na fakt, że termin na dokonanie obowiązku zawiadomienia o zbyciu upłynął w dniu [...] lutego 2020 r. Należy również zauważyć, że terminy procesowe i sądowe oraz terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego, o których mowa w art. 15 zzr i art. 15 zzs ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.2020.568 ze zm.), nie biegły lub były zawieszone od dnia 31 marca 2020 r. (włącznie) do dnia 23 maja 2020 r. (włącznie), tj. na 54 dni. Przepis art. 15zzr został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. na mocy art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. A zatem powyższe regulacje również nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu pozostałe zarzuty podnoszone w skardze nie mogły odnieść skutku. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, ustalony przez organy obydwu instancji stan faktyczny nie budzi wątpliwości, zaś rozstrzygnięcie podjęte w sprawie przez Kolegium oparte zostało na ustaleniach czyniących zadość zasadzie prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i uzasadnione w sposób wyczerpujący, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Nadto organ odwoławczy przeanalizował okoliczności sprawy pod kątem zastosowania art. 189f k.p.a., co było konieczne z mocy art. 189a § 2 k.p.a. wobec faktu, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie reguluje kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (por. między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gorzowie z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Go 373/20, w Warszawie z 16 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1973/20 oraz wspomniany powyżej wyrok tutejszego Sądu z 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1345/20 - wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). W ocenie Sądu, organy zasadnie (w ramach uznania administracyjnego) wskazały również na wysokość kary administracyjnej na podstawie art. 140mb pkt 2 p.r.d. w zw. z art. 140n ust. 4 p.r.d., co prawidłowo uzasadniły. Przypomnieć należy, że kara administracyjna została ustalona w ustawie p.r.d. w "widełkach" – od 200 zł do 1000 zł, a organ orzekł o karze w wysokości 200 zł, czyli w najniższej wysokości. Należy zauważyć, że jeżeli organ wymierzy administracyjną karę pieniężną w kwocie nie mniejszej i nie większej niż to przewidują stosowne przepisy, a jednocześnie uzasadni wysokość tej kary przez odniesienie do określonych okoliczności sprawy - to brak jest podstaw do kwestionowania tego rodzaju oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 20 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3252/17). Kontroli Sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 663/18). Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.