VIII SA/Wa 231/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 października 2008 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2008 r., [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu 27 czerwca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Zarządzeniem z dnia 24 września 2008 r. Sąd zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 269 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 października 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 31). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej jako u.p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 u.p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy skarżący M.S. został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, a termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 10 października 2008 r. Do chwili obecnej skarżący nie wykonał zobowiązania sądu i nie uiścił wpisu sądowego, co wynika z informacji nadesłanej przez Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Warszawie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.