VIII SA/Wa 235/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., działając na podstawie art.138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego / j.t Dz. U. Nr 98, poz.1071 z 2000r. ze zm., dalej określany jako "kpa"/, po rozpoznaniu odwołania P. sp. z o.o / dalej określana jako" P. sp. z o.o."/od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2009r. o umorzeniu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej w miejscowości G. na działce nr [...]" – uchyliło zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia [...].08.2008r. P. sp. z o.o /reprezentowana przez pełnomocnika A. sp. z o.o./ wystąpiła do Wójta Gminy Z. o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej sieci [...] w miejscowości G., gm. Z.. Do wniosku dołączona została identyfikacja przedsięwzięcia pod względem wymagania sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko z której wynika, że inwestycja polegająca na wybudowaniu stacji bazowej P. nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. Wójt Gminy Z., po zapoznaniu się z przedłożonym wnioskiem, na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał P. do uzupełnienia wniosku o przedłożenie Karty informacyjnej przedsięwzięcia spełniającej wymogi art. 3 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko / Dz. U. Nr 199, poz.1227, dalej określana jako " u.u.i.ś "/ w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu decyzją z dnia [...].10.2009r. znak [...] Wójt Gminy Z., powołując się na art.104 i 105§1 kpa w zw. z art.64§2 kpa i art.73 ust.1, art.74 ust.1 u.u.i.ś, umorzył postępowanie w sprawie złożonego przez P. sp. z o.o wniosku, w uzasadnieniu decyzji podniósł, że wnioskodawca pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie przedstawił wniosku odpowiadającego wymogom art.74 ust.1 u.u.i.ś. Wnioskodawca P. za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyżej decyzji, w którym wniósł o uchylenie decyzji Wójta Gminy Z. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że Wójt Gminy Z. błędnie zinterpretował pismo, które co do istoty było zapytaniem a nie wnioskiem, w którym P. występował o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej sieci [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpoznaniu wniesionego odwołania, wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...].01.2010r. uchyliło zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosownie do art. 73 ust.1 u.u.i.ś postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, który w takich przypadkach ma obowiązek przedłożenia wniosku wraz ze stosownym raportem lub kartą informacyjną przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo więc wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku zakreślając termin do uzupełnienia, pod rygorem nierozpoznania wniosku. Ponieważ inwestor w zakreślonym terminie wniosku nie uzupełnił, to nie należało wydawać decyzji o umorzeniu postępowania, lecz powiadomić inwestora o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Jest to czynność materialno-techniczna i dlatego wydanie w tej sprawie decyzji umarzającej stanowi naruszenie prawa. Ze względu na powyższe SKO uchyliło zaskarżoną decyzję, gdyż w sprawie należało pozostawić wniosek inwestora bez rozpoznania. Skargę na powyższą, ostateczną w administracyjnym toku postępowania, decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. sp. z o.o reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu postępowania - art.63 § 2 kpa i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W pisemnym uzasadnieniu skargi skarżąca P. sp. z o.o podniosła, że pełnomocnik wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji / Wójtem Gminy Z. /,spełnił niezbędne wymogi formalne, dołączając do wniosku identyfikację przedsięwzięcia pod względem wymagania sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Nie było zatem potrzeby wzywania go do usunięcia braków formalnych podania, albowiem z jego treści jednoznacznie wynikało żądanie wnioskodawcy. Dokonując oceny, na podstawie załączonej do podania identyfikacji przedsięwzięcia pod względem wymagania sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, iż zamierzona inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dn. 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz.U. z 2007r. Nr 158, poz.1105 ze zm./, organ I instancji winien był wydać decyzję o umorzeniu postępowania środowiskowego na podstawie art.105§1 kpa. W ocenie skarżącego, słusznie SKO zauważyło, że nie uzupełnienie podania skutkować powinno pozostawieniem go bez rozpatrzenia, ale w niniejszej sprawie ponieważ spełnione zostały wszystkie przesłanki do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, organ II instancji powinien uchylić decyzję Wójta Gminy Z. i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, podczas którego organ I instancji byłby uprawniony do podjęcia decyzji, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dn.9.11.2004r., co powinno skutkować prawidłowo wydaną decyzją o umorzeniu postępowania środowiskowego wobec jego bezprzedmiotowości. W odpowiedzi na skargę organ, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Jak stanowi przepis art.1 § 1 i 2 ustawy z dn.25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt administracyjny lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną / vide art. 134 § 1 ustawy z dn.30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm./ zwaną dalej p.p.s.a. . W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P. sp. z o.o nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest ocena legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych wydanych w odniesieniu do postępowania z wniosku o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego. Przepisy, w tym także proceduralne regulujące omawianą problematykę, zawarte są w powołanej wyżej u.u.i.ś. Stosownie do art. 73 ust. 1 u.u.i.ś postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Tak więc, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, powołane przepisy nie przewidują możliwości kierowania do właściwego organu podania o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko. Wymagania, jakie powinien spełniać wniosek / w kontekście dokumentacji do niego dołączanej, sam wniosek powinien bowiem spełniać ogólne wymagania określone przepisami kpa /, ustala art.74 ust.1 u.u.i.ś. Wyliczenie ma charakter zamknięty i wiążący, co oznacza, że brak któregokolwiek z dokumentów zobowiązuje organ do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia dokumentacji w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 kpa. Wśród dokumentacji tej, szczególne znaczenie ma raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dołączany zamiennie z kartą informacyjną przedsięwzięcia.. Raport musi być dołączony do wniosku przy przedsięwzięciach " obligatoryjnych", jeżeli wnioskodawca nie żąda ustalenia jego zakresu / art. 69 ust.1 u.u.i.ś/, bądź ustalenie zakresu jest wymagane ze względu na konieczność przeprowadzenia oceny transgranicznej / art. 69 ust. 2 u.u.i.ś/. W pozostałych przypadkach dołączyć należy kartę informacyjną , której wymagania formalne określa art. 3 ust.1 pkt 5 u.u.i.ś. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa i doktryny, postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej jest postępowaniem administracyjnym, toczyć się więc powinno w zgodzie z przepisami kpa / vide Prawo ochrony środowiska pod red. Marka Górskiego wyd. Wolters Kluwer Polska 2009 s.110, wyrok WSA w Warszawie z dn.2.12.2004r. sygn. IV SA/Wa 539/04 Lex nr 168210/. W związku z tym, stosownie do art. 64 § 2 kpa, jeżeli wniosek w przedmiocie uzyskania decyzji co do środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie czyni zadość wymaganiom formalnym, w tym jeżeli do takiego wniosku nie zostaną dołączone dokumenty wymienione w art. 74 ust.1 u.u.i.ś, stanowiące załącznik do wniosku lub nie spełniają one stawianych przed nimi wymagań formalnych – to organ właściwy do rozpoznania sprawy powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych ze wskazaniem na czym one polegają w terminie 7 dni, z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że w takiej sytuacji powinien znajdować zastosowanie powołany art. 64 § 2 kpa, natomiast przedwczesne byłoby wydawanie decyzji negatywnej, czy umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe /vide wyrok WSA w Warszawie z dn.2.12.2004r. sygn. IV SA/Wa 539/04 Lex nr 168210/. W rozpoznawanej sprawie, w związku z brakiem reakcji skarżącej, na wezwanie organu I instancji do uzupełnienia braku formalnego załącznika do wniosku w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia, prawidłowym działaniem organu powinno być pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpatrzenia i zawiadomienie o tym stronę. Sąd podziela ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w zaskarżonej decyzji, że w zaistniałym stanie faktyczno-prawnym Wójt Gminy Z., jako właściwy w sprawie organ I instancji, powinien powiadomić stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64§2 kpa. Jest to czynność materialno-techniczna w administracji i dlatego wydawanie w tej sprawie decyzji umarzającej postępowanie stanowiło naruszenie prawa i taką decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego, Sąd za błędne uznał zarzuty skargi, że w rozpoznawanej sprawie powinna być wydana przez SKO w R. decyzja o uchyleniu decyzji I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a następnie wydana przez organ I instancji decyzja o umorzeniu postępowania. Jeżeli wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest poprawny, to stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 u.u.i.ś, stwierdzenie obowiązku bądź braku obowiązku przeprowadzania procedury oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest orzekane przez właściwy organ w formie postanowienia, a nie wydawania decyzji o umorzeniu postępowania. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a, skargę jako niezasadną oddalił.