VIII SA/Wa 237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Gminy M. o wstrzymanie wykonania decyzji ze skargi Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2007 rok postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji VIII SA/Wa 237/11 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Gmina M. (skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2007 rok. Jednocześnie w skardze, obok wniosku o przyznanie prawa pomocy, zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w sprawie w obiektywny sposób zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody skarżącej i lokalnej społeczności, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie decyzji. Wykonanie tej decyzji w ocenie pełnomocnika rodzi szereg bardzo niekorzystnych skutków, bowiem skarżąca została zobowiązana do zwrotu olbrzymiej dla niej sumy, która to stanowi bardzo wysoki procent jej obecnego budżetu (około [...] %) na rok 2011 oraz około [...] % wydatków rocznych na oświatę planowanych na rok 2011. Obowiązek zapłaty w/w kwoty, zdaniem pełnomocnika może spowodować więc paraliż działalności oświatowej Gminy, zwolnienia nauczycieli, zamykanie szkół i inne nieodwracalne szkody związane z załamaniem się budżetu i systemu finansowania oświaty w Gminie oraz poważny kryzys społeczny. Pełnomocnik uznał zatem, iż powstałe skutki byłyby nieodwracalne. Taki stan rzeczy uzasadnia więc jego zdaniem wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (patrz. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe wywody na grunt sprawy niniejszej Sąd doszedł do przekonania, iż przytoczona przez skarżącą argumentacja przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, mogłoby narazić stronę na powstanie znacznej szkody bądź spowodować trudne do odwrócenia skutki, co przemawia za zastosowaniem ochrony tymczasowej. W tym miejscu należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Na marginesie dodać jedynie należy, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.