VIII SA/Wa 237/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi E. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia "Aktywni Rodzice w Pracy" postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 9 marca 2025 r. E. W. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia "Aktywni Rodzice w Pracy". Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Pismem z 3 kwietnia 2025 r. stanowiącym wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 31 marca 2025 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez osobiste podpisanie skargi lub nadesłanie odpisu skargi osobiście podpisanego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Brak nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne i normy dotyczące postępowania sądowego przed sądami administracyjnymi zostały określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne W myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 11 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia "Aktywni Rodzice w Pracy" jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Decyzja organu zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania do organu II instancji – Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Podsumowując, złożenie do Sądu skargi na decyzję organu pierwszej instancji nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem zasad i trybu jej wnoszenia. Nadto, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Pismo z 19 lutego 2025 r. stanowiące wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego w wyznaczonym terminie, doręczono skarżącej 7 kwietnia 2025 r. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął 14 kwietnia 2025 r. Skarżąca nie uzupełniła w ustawowym terminie żądanego braku formalnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.