VIII SA/Wa 239/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. [...] F. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji lub osoby represjonowanej oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. G. F. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji lub osoby represjonowanej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 2 sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu) J. G. F. (zwana dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) złożyła do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (zwany dalej: Szef UDSKiOR, organ) wniosek o przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Przy wniosku skarżąca złożyła decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej (zwany dalej: Prezes IPN) z [...] grudnia 2015 r. stwierdzającą, że wnioskodawczyni nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez ww. lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Decyzją Nr [...] z [...] października 2017 r. Szef UDSKiOR, działając na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 693 ze zm., zwana dalej: u.d.o.o.r.), orzekł o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Przesłankę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, iż nie ma podstaw do potwierdzenia spełnienia przez skarżącą przesłanek z art. 2 u.d.o.o.r. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby wnioskodawczyni prowadziła w okresie od 1956 r. do 4 czerwca 1989 r. nielegalną działalność w rozumieniu ww. przepisu. Nadto zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza również, by wnioskodawczyni podlegała represjom, o którym mowa w art. 3 u.d.o.o.r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podała, iż doznała ciężkich i długotrwałych represji polegających na inwigilacji jej osoby od dnia 31 maja 1983 r. do dnia 7 czerwca 1984 r., codzienne oraz wielokrotne popełnianie przestępstw przeciwko niej (przez specjalną tajną grupę operacyjną) polegających na tajnych i jawnych włamaniach do jej domu i innych pomieszczeń należących do niej i jej rodziny, skąd zabrano i nigdy nie oddano, jej pamiątek po nieżyjącej już wówczas babci. Te działania represyjne doprowadziły skarżącą do ciężkiego rozstroju zdrowia. Jako osoba niepełnosprawna i wówczas nieletnia, widząc co się dzieje z nią i jej najbliższymi bardzo to wszystko przeżywała. Doprowadziło to daniem odwołującej, że w dniu [...] września 1983 r. (na skutej przeżyć osobistych i śledzenia) uległa wypadkowi drogowemu, w którym utraciła [...]% procent zdrowia. Podniosła, iż wiedziała, że jej brat C. F. złożył zeznania obciążające za śmierć G. P. resort ówczesnego MSW. Wierzyła mu i wspierała (mimo represji wymierzonych w nią i jej rodzinę) w jego walce o sprawiedliwość i skazanie rzeczywistych sprawców śmierci G. P.. To był jej wkład w walkę o prawo do życia okupiony represjami i utratą zdrowia. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2018 r. organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 i 3 u.d.o.o.r., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu treści art. 5 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 u.d.o.o.r. organ podał, iż materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdza spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących potwierdzenie statusu działacza opozycji lub osoby represjonowanej. Skarżąca nie przedstawiła na żadnym etapie postępowania, okoliczności związanych z działalnością antykomunistyczną w jakichkolwiek strukturach konspiracyjnych w okresie 1956-1989 r. Nie zostały wskazane wydarzenia, okresy, a także dowody, które mogłyby prowadzić do potwierdzenia przez organ statusu działacza opozycji antykomunistycznej. Brak także podstaw dla uznania, że skarżąca doznała wymienionych w art. 3 u.d.o.o.r. represji, które miałyby ją spotkać z przyczyn politycznych za udział w wystąpieniu wolnościowym lub prowadzenie działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce w przewidzianym w ustawie okresie. Podał, iż w toku postępowania wystąpił do Prezesa IPN o przekazanie dokumentów dotyczących wnioskodawczyni, mających wpływ na przyznanie przedmiotowego statusu. W odpowiedzi Prezes IPN podał, że nie odnaleziono dokumentów dotyczących skarżącej, które spełniałyby wymogi art. 2 lub art. 3 u.d.o.o.r. Potwierdził nadto, że wnioskodawczyni była rozpracowywana przez organy bezpieczeństwa PRL na skutek złożenia przez jej brata zeznań obciążających funkcjonariuszy MO. Wykluczył też możliwość potwierdzenia statusu osoby represjonowanej w oparciu o art. 3 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 4 u.d.o.o.r. Szef UDSKiOR za bezsporny uznał fakt, że skarżąca wraz z innymi członkami rodziny podlegała niezwykle dotkliwym represjom ze strony aparatu bezpieczeństwa i innych organów PRL w latach 80-tych. Prowadzono wobec niej w sposób ciągły i niezwykle uciążliwy inwigilację i podejmowano w związku z tym bezprawne działania. Wszystkie te czynności miały zmierzać do zdyskredytowania oraz zastraszenia C. F., brata wnioskodawczyni, w związku z prowadzonym postępowaniem karnym w sprawie śmierci G. P.. Podkreślił, że na żadnym etapie obu postępowań administracyjnych wnioskodawczyni nie udowodniła udziału własnego w jakimkolwiek wystąpieniu wolnościowym w latach 80-tych, które odbywałoby się na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Niemożliwe było przypisanie skarżącej osobistego działania, które mogłoby stanowić udział w wystąpieniu wolnościowym. Skarżąca podniosła jedynie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że wspierała duchowo brata w walce, dodawała mu otuchy. Nie stanowi to, w ocenie organu, czynnego udziału wnioskodawczyni we własnym wystąpieniu wolnościowym. Nie znaleziono także dowodów na przykład na to, by skarżąca publicznie, jawnie zabierała głos w sprawie śmierci G. P.. Ponadto to nie za sprawą działań skarżącej władze PRL podjęły decyzję o zorganizowaniu systemu represji przeciwko rodzinie F.. Jak się powszechnie uznaje, były one ukierunkowane bezpośrednio na efekt w postaci wymuszenia zmiany zeznań C. F.. W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżąca podała, iż od maja 1983 r. cała jej rodzina w tym ona, podjęła nierówną walkę z najwyższymi władzami PRL o zachowanie życia, zdrowia, majątku, a w szczególności respektowania politycznych praw człowieka. Bezprawie (bezprawność ustalona w śledztwie [...] Prokuratury IPN) Kiszczaka i następnie Beima - międzyresortowych grup operacyjnych, polegało na dokonywaniu ciężkich i długotrwałych represji na wszystkich członkach rodziny F., z motywów politycznych. Naczelne władze byłego PRL nadały tej sprawie wymiar walki politycznej poprzez utożsamienie się z oprawcami G. P., zaniechanie ścigania rzeczywistych sprawców i przerzucenie odpowiedzialności za jego śmierć na osoby niewinne. Był to też swoisty wyrok na wszystkich członków rodziny F., gdyż ww. grupy operacyjne rozpoczęły swoje przestępcze działanie w stosunku do S., J., C., J. F. jak również dziadków B. i J. Ś., M. F., bliższej i dalszej rodziny oraz znajomych. Te grupy stosowały ciągły i wieloletni terror wobec rodziny F.. Wykorzystywano szeroką sieć "TW" i osób przebywających w zakładach karnych lub podejrzanych, do tworzenia fałszywych dowodów i długotrwałego szantażu politycznego w sprawach karnych przeciwko S., J. i C. F.. Funkcjonariusze powyższych grup, dokonywali tajnych i jawnych (pod legendą) włamań do domów, mieszkań i firm rodziny F. skąd ukradli prywatną korespondencję i bezcenne pamiątki należące do członków rodziny. W czasie tych włamań zakładali podsłuchy telefoniczne i pokojowe w każdym pomieszczeniu. Wszyscy członkowie rodziny wiedzieli o tym, że są podsłuchiwani i funkcjonariusze za wszelką cenę starają się rozbić jedność i solidarność członków rodziny. Wobec tej "piekielnej machiny" rodem z głębokiego stalinizmu, rodzina F. podjęła walkę o przetrwanie fizyczne. Systematycznie podsuwali fałszywe tropy i informacje funkcjonariuszom prowadzącym codzienny (ponad roczny) nasłuch. Składali skargi i zażalenia na bezprawie stosowane przeciwko rodzinie, na tajne włamania, kradzież prywatnej korespondencji i innych pamiątek rodzinnych przez grupy operacyjne. Wszystko co władze PRL robiły w tej sprawie miało podłoże polityczne, skarżąca codziennie wraz z najbliższymi podejmowała działania przeciwko stosowanemu terrorowi i matactwom w sprawie zakatowania G. P.. Odnosząc się do stanowiska organu dotyczącego bezspornego faktu podlegania przez wnioskodawczynię niezwykle dotkliwym represjom ze strony organów PRL w latach 80-tych, prowadzenia wobec niej w sposób ciągły i niezwykle uciążliwy inwigilacji oraz podejmowania w związku z tym bezprawnych działań, skarżąca stwierdziła, iż niewłaściwa jest ocena organu, iż działania te zmierzały do zdyskredytowania i zastraszenia jedynie C. F.. Wnioskodawczyni podała, iż organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych w jej wniosku okoliczności, że ww. działania i represje spowodowały u niej ciężki rozstrój zdrowia, nadto uległa wypadkowi drogowemu ([...] września 1983 r.), w którym utraciła [...]% zdrowia. Żyła w stałym zagrożeniu i obawie o swoje bezpieczeństwo i los. Za niewłaściwe uznała także stanowisko organu, iż czynne wsparcie duchowe i dodawanie otuchy przez skarżącą jej bratu C. w walce z bezprawiem organów PRL nie stanowi "czynnego udziału wnioskodawczyni we własnym wystąpieniu wolnościowym". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawą prawną dla wydania decyzji o nabyciu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych są przepisy art. 2, art. 3 oraz art. 4 u.d.o.o.r. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.d.o.o.r. działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 u.d.o.o.r. osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1075), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Dodatkowym warunkiem nabycia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych jest okoliczność, iż konkretna osoba: nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, chyba że przedłoży dowody, że przed dniem 31 lipca 1990 r., bez wiedzy przełożonych, czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i (art. 4 pkt 1); lub w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa (art. 4 pkt 2). Zgodnie z treścią wydanej dla wnioskodawczyni decyzji Prezesa IPN z [...] grudnia 2015 r., nie była ona pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa, a tym samym nie zaistniała przesłanka negatywna przyznania żądanego statusu. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie świadczy o wystąpieniu przesłanek pozytywnych dla uznania wnioskodawczyni za działacza opozycji lub osobę represjonowaną. Fakt represji skarżąca wywodzi w istocie z represji jakim była poddana jej rodzina w związku z zeznaniem złożonym przez jej brata C. F. dotyczącym okoliczności śmierci G. P.. Wskazuje, iż wspierała brata duchowo, byli w silnym związku emocjonalnym, o którym wiedział zainteresowany aparat terroru. To wsparcie stanowiło poważną przeszkodę w realizacji matactw i przestępstw podjętych przez władze w tej sprawie. Stanowiło również przyczynę jeszcze bardziej intensywnych działań przestępczych wobec skarżącej i jej rodziny. Ww. działania i represje podejmowane spowodowały u wnioskodawczyni ciężki rozstrój zdrowia, nadto uległa wypadkowi drogowemu ([...] września 1983 r.), w którym utraciła [...]% zdrowia. Żyła w stałym zagrożeniu i obawie o swoje bezpieczeństwo i los. W kontekście przedstawionych wyżej argumentów skarżącej za właściwe uznać należy ustalenia organu, iż skarżąca i jej rodzina były dotknięte represjami ze strony aparatu bezpieczeństwa i innych organów PRL w latach 80-tych. Prowadzono wobec nich w sposób ciągły i niezwykle uciążliwy inwigilację i podejmowano w związku z tym bezprawne działania. Jednak wszystkie te czynności pomimo, iż dotykały skarżącą i jej rodzinę, w istocie ukierunkowane były na osobę C. F., brata wnioskodawczyni, w związku z prowadzonym postępowaniem karnym w sprawie śmierci G. P. i w założeniu miały go zdyskredytować oraz zastraszyć. Przedstawione we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy okoliczności w żaden sposób nie dowodzą, że po stronie skarżącej wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 2 i art. 3 u.d.o.o.r., które uzasadniałyby potwierdzenie, że była działaczem opozycji, czy też poddana represji. Wnioskodawczyni nie udowodniła własnego udziału w jakimkolwiek wystąpieniu wolnościowym w latach 80-tych, które odbywałoby się na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Niemożliwe było więc przypisanie skarżącej osobistego działania, które mogłoby stanowić udział w wystąpieniu wolnościowym. W szczególności brak jest dowodów, na przykład na to, że skarżąca publicznie zabierała głos w sprawie śmierci G. P.. Niewątpliwie okres, gdy ze względów politycznych – w celu wymuszenia zmiany zeznań C. F. - aparat bezpieczeństwa państwa podejmował przeciwko jemu i jego rodzinie różnorakie działania dyskryminujące, czy też prześladowcze był ciężki dla skarżącej i jej rodziny. Wiązały się z tym różne dolegliwości i ograniczenia. Jednakże organ administracji, jakim jest Szef UDSKiOR wydając zaskarżoną decyzję kierować się musiał zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, iż organy są związane przepisami bezwzględnie obowiązującymi, a wszystkie wydawane przez nie decyzje muszą znaleźć oparcie w przepisach. Przesłanki przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych są ściśle wymienione w u.d.o.o.r. To zaś oznacza, iż Szef UDSKiOR nie mógł wydać decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącej. Zdaniem Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające i podejmowane czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy odpowiadały zasadom procedury, zaś jego ocena i kwalifikacja prawna nie narusza przepisów prawa materialnego – art. 2, art. 3 i art. 4 u.d.o.o.r. W treści uzasadnień podjętych decyzji organ szczegółowo przeanalizował ww. regulacje prawne w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy dokonując prawidłowej jego oceny. Skoro skarżąca nie wykazała, a co najmniej nie uprawdopodobniła, by brała udział w wystąpieniu wolnościowym, to organ nie mógł przyznać jej statusu osoby represjonowanej. Odnosząc się natomiast do wskazywanej przez skarżącą kwestii utraty zdrowia, to stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzega związku przyczynowo-skutkowego między wypadkiem skarżącej, a okolicznościami związanymi z niniejszą sprawą i przyznaniem jej statusu osoby represjonowanej. Skarżąca w żadnym razie takiego związku nie wykazała, a to na niej spoczywał obowiązek jego wykazania. Końcowo stwierdzić należy, że skarżącej przyszło żyć w ciężkich czasach, z czym niewątpliwie wiązały się różne dolegliwości i ograniczenia. Sąd zauważa jednak, że organ, jakim jest Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydając zaskarżoną decyzję musiał kierować się zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. , co podniesiono już powyżej. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, iż są związane przepisami bezwzględnie obowiązującymi. Wszystkie wydawane przez organ decyzje muszą znaleźć oparcie w przepisach, zaś przesłanki przyznania statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych oraz działacza opozycji antykomunistycznej są ściśle wymienione w ustawie powyżej wymienionej w uzasadnieniu. Z tych względów skarga okazała się bezzasadna. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.