VIII SA/Wa 245/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w przedmiotowej sprawie jest skarga A. S. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 489 ze zm., zwana dalej: u.p.o.u.a.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), zatrzymał A. S. (dalej: skarżący, strona, dłużnik alimentacyjny) prawo jazdy kat. B nr [...], wydane na druku [...] w dniu [...] kwietnia 2004 r. przez Starostę [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w dniu [...] października 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Wójta Gminy J. (dalej: Wójt) o zatrzymanie prawa jazdy ww. dłużnikowi alimentacyjnemu. Starosta ustalił, że decyzją z dnia [...] września 2017 r. Wójt uznał skarżącego za dłużnika uchylającego się od świadczeń alimentacyjnych. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] października 2017 r. i podlega wykonaniu, dlatego w dniu [...] listopada 2017 r. Starosta wszczął postępowanie w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Jednocześnie organ I instancji pouczył stronę o warunkach uchylenia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Staroście zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7-9, art. 10 § 1, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego poprzez wydanie decyzji opartej na przepisach niezgodnych z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Podniósł, że od sierpnia 2017 r. dokonywał regularnej spłaty wierzytelności w zakresie alimentacyjnym na konto Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. (dalej: Komornik), który z kolei przekazywał środki na konto wydającego decyzję. Do odwołania dołączył wykaz wpłat i potwierdzenie wykonania przelewu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium przedstawiło treść przepisów obowiązujących w przedmiotowej sprawie, tj. art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, ust. 3, ust. 3a, ust. 3b, ust. 5 i ust. 6 u.p.o.u.a. W dalszej kolejności ustaliło, że wniosek o zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu został skierowany przez Wójta do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w R. w dniu [...] października 2017 r. (data wpływu do Starostwa – [...] października 2017 r.). Do wniosku dołączono prawomocną (ostateczną) decyzję wydaną z upoważnienia Wójta z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Z treści tej decyzji wynika, że przyczyną takiego uznania był brak stawienia się skarżącego w wyznaczonym terminie na wywiad alimentacyjny i odebrania od niego oświadczenia majątkowego. Poza tym uzyskano informacje od Komornika, że dłużnik alimentacyjny przed wydaniem decyzji w okresie 6 miesięcy nie wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Decyzja ta zawierała pouczenie o konsekwencjach jej wydania, tj. konieczności skierowania wniosku o zatrzymanie prawa jazdy oraz wniosku o ściganie skarżącego za przestępstwo określone w art. 209 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 oraz z 2018 r. poz. 20 i 305, zwana dalej: k.k.). Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo wszczął w dniu [...] listopada 2017 r. postępowanie w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, po otrzymaniu takiego wniosku od Wójta. W aktach sprawy znajduje się pisemne zawiadomienie o wszczęciu postępowania, doręczone w dniu 10 listopada 2017 r., z powodu nieobecności adresata w mieszkaniu, dorosłemu domownikowi, C. S., który podjął się oddać pismo adresatowi. Zgodnie z art. 43 k.p.a., takie doręczenie uznaje się za dokonane prawidłowo. Zdaniem Kolegium, organ I instancji nie naruszył przepisów u.p.o.u.a. oraz k.p.a., dlatego okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu nie mają wpływu na zmianę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Kolegium zwróciło uwagę na treść notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika organu I instancji z dnia [...] listopada 2017 r., że Wójt nie miał podstaw do wystąpienia z wnioskiem o uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie przedstawionych w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w J. (dalej: GOPS) potwierdzeń wpłat, ponieważ skarżący nie spełnia wymaganych ustawowo warunków, aby utracić status dłużnika alimentacyjnego. Kolegium ustaliło na podstawie dołączonych do odwołania dokumentów (karta rozliczeniowa i potwierdzenie wykonania przelewu – duplikat), że warunek z art. 5 ust. 6 u.p.o.u.a. (wywiązywanie się dłużnika alimentacyjnego przez okres ostatnich 6 miesięcy w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów) nie jest spełniony, gdyż wysokości uwidocznione na złożonych dowodach tylko w 4 miesiącach (sierpień, wrzesień, październik i listopad 2017 r.) stanowią ww. kwotę. W związku z powyższym, po złożeniu przez Wójta (organ właściwy dłużnika alimentacyjnego) do Starosty wniosku o zatrzymanie prawa jazdy, co nastąpiło w dniu [...] października 2017 r., organ I instancji był zobowiązany do wydania decyzji w tym przedmiocie, co wynika z art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a. Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie jest władne do kontroli decyzji Wójta z dnia [...] września 2017 r. o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wskazanego w odwołaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z dnia 22 września 2009 r., wydanego w sprawie o sygnaturze P 46/07 uznając, że nie może on mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Przepis art. 5 u.p.o.u.a., co do którego TK orzekł, że jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, został po tym wyroku gruntownie znowelizowany i posiada aktualnie inne brzmienie. Nowelizacja tego przepisu została dokonana ustawą zmieniającą z dnia 19 sierpnia 2011 r. i wprowadziła na tyle istotne zmiany w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, że dopiero w sytuacji uchylania się od współpracy z organem właściwym dłużnika lub odmowy rejestracji jako bezrobotny albo odmowy podjęcia zatrudnienia czy innych form aktywizacji zawodowej oraz po uzyskaniu przymiotu ostateczności przez decyzję o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, stosowany może być środek w postaci zatrzymania prawa jazdy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Kolegium ponadto wskazało, że TK w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r. w sprawie o sygnaturze akt K 23/10 orzekł, iż art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a. w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. W związku z powyższym Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji ma charakter obligatoryjny, zatem zarzuty odwołania nie zmieniają oceny sprawy. Jednocześnie zauważyło, że dopiero wywiązywanie się ze zobowiązań alimentacyjnych pozwoli skarżącemu na odzyskanie prawa jazdy, o czym został poinformowany w decyzji Starosty. Od powyższej decyzji Kolegium skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) poprzez odrzucenie odwołania skarżącego; 2) art. 7 – 10 § 1 k.p.a., art. 75-77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zatrzymanie prawa jazdy bezzasadnie; 3) art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie praw wolności jako obywatela przez instytucje państwowe do swobodnego, niczym nieutrudnianego życia. Skarżący zarzucił również błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych przez Kolegium do wydania zaskarżonej decyzji, poprzez brak sprawdzenia dogłębnie wydolności finansowej skarżącego przy zaspakajaniu potrzeb osób uprawnionych do alimentów. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., powołując się na wyroki sądów, że płacenie i wysokość alimentów jest uzależniona nie tylko od uzasadnionych potrzeb uprawnionych, ale również od możliwości majątkowych i zarobkowych osoby zobowiązanej oraz że okoliczność braku wpłaty kwoty alimentów przez pracodawcę skarżącego osobom zobowiązanym nie spowodowała wystąpienia niedostatku względem tych osób. Podniósł, że utrzymuje się z pracy jako kierowca i zatrzymanie prawa jazdy spowoduje brak możliwości regularnej zapłaty orzeczonych alimentów. Podkreślił, że od momentu podjęcia pracy, tj. od sierpnia 2017 r., regularnie dokonywał zapłaty zasądzonych alimentów na rzecz osób uprawnionych, co nie daje podstawy do uznania go za dłużnika uchylającego się od świadczeń alimentacyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że przepisy regulujące zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu zawarte są w cytowanej wyżej u.p.o.u.a. Postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy poprzedzone musi być postępowaniem w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Z kolei to postępowanie jest wynikiem wcześniejszej oceny sytuacji życiowej dłużnika, ustalonej na podstawie wywiadu alimentacyjnego oraz oświadczenia majątkowego składanego przez dłużnika, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.p.o.u.a. Natomiast w sytuacji, gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił złożenia oświadczenia majątkowego, zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych, organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych (art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a.). Decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów (art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a.). Dopiero gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika: 1) składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 k.k. oraz 2) po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji (art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a.). Na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a.). Uchylenie tej decyzji jest możliwe na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy: 1) ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub 2) nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego (art. 5 ust. 6 u.p.o.u.a.). Z powyższych przepisów wynika, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy tylko wówczas, gdy spełnione zostaną dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest wydanie ostatecznej decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a drugą wystąpienie przez organ właściwy dłużnika z wnioskiem do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. Obie ww. przesłanki wystąpiły w przedmiotowej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że Starosta dysponował ostateczną decyzją Wójta z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], o uznaniu skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 5 ust. 3 i ust. 3a u.p.o.u.a. Skarżący nie złożył odwołania od powyższej decyzji, pomimo jej prawidłowego doręczenia w dniu 10 października 2017 r., skutkiem czego była ostateczność decyzji Wójta z dniem [...] października 2017 r., który miał wówczas podstawę prawną w przepisie art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a. do wystąpienia do Starosty z wnioskiem o zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy. Decyzja wydana na podstawie art. 5 ust. 5 ww. ustawy jest decyzją o charakterze związanym, co oznacza, że organ nie ma żadnej możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy jak tylko wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2277/15, publ. Lex nr 2345799, wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 435/17, publ. Lex nr 2418546, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 26/17, publ. Lex nr 2307394, wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 184/14, publ. Lex nr 1468200, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 226/14, publ. Lex nr 1523053). Organ orzekający o zatrzymaniu prawa jazdy nie może więc ponownie weryfikować sytuacji materialnej i osobistej skarżącego oraz badać okoliczności uznania go za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, ponieważ były one związane z ostateczną decyzją Wójta z dnia [...] września 2017 r. o uznaniu skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz z wnioskiem o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 287/15, publ. Lex nr 2177203, wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3063/14, publ. Lex nr 2199445, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1305/16, publ. Lex nr 2275107). Tym samym, skoro z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] września 2017 r. stała się ostateczna i zarazem wnioskiem z dnia [...] października 2017 r., działając na podstawie art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a., Wójt wniósł o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, to Starosta zobowiązany był zastosować art. 5 ust. 5 tej ustawy, a Kolegium zasadnie decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. Ze wskazanych wyżej przyczyn twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, że nie zgadza się z ustaleniem, aby unikał i uchylał się od płacenia zobowiązań alimentacyjnych, nie ma w tej sprawie wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Organy w przedmiotowej sprawie dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym do wydania decyzji związanej w trybie art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a., a więc niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego, zbierania i oceny dowodów (art. 7, art. 75 - 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). Z treści art. 10 § 1 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z analizy akt administracyjnych wynika, że Starosta w zawiadomieniu z dnia 3 listopada 2017 r. pouczył skarżącego o treści art. 10 § 1 k.p.a. i umożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji. Natomiast takiego pouczenia brak przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Jednak w orzecznictwie podnosi się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, publ. ONSAiWSA 2006/6/157, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10, publ. Lex nr 786594). Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby naruszenie przez Kolegium art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiło mu przedsięwzięcie skutecznych czynności procesowych, co powoduje, że to naruszenie w związku z art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron) nie ma wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia przez organy art. 2 Konstytucji RP. W tym zakresie w pełni akceptuje ocenę Kolegium odnoszącą się do wyroków TK z dnia 22 września 2009 r. i 12 lutego 2014 r. Niewątpliwie aktualna treść art. 5 u.p.o.u.a. została wprowadzona nowelizacją tej ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2011 r. Nr 205, poz. 1212). Wprowadzenie zmian do u.p.o.u.a. miało na względzie realizację zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) oraz wprowadzenie zasady sprawiedliwej procedury (art. 2 Konstytucji RP) w stosowaniu instytucji zatrzymywania prawa jazdy, które uznane zostały przez TK w wyroku z dnia 22 września 2009 r. w sprawie P 46/07 (publ. OTK-A 2009/8/126, Dz.U.2009/159/1261) za naruszone (por. uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.). Z kolei z treści wyroku TK z dnia 12 lutego 2014 r. w sprawie K 23/10 (publ. OTK-A 2014/2/10, Dz.U.2014/236) wynika, że art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a. w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. W związku z powyższym niezasadny jest również zarzut skarżącego naruszenia przez organy orzekające w tej sprawie art. 8 k.p.a. - zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W odniesieniu do zarzutu skargi naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten dotyczy przesłanek odrzucenia skargi przez sąd administracyjny, a więc nie odnosi się on do działalności organów administracji. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.