VIII SA/Wa 246/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. D. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie obowiązku poddania się kwarantannie 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. na rzecz skarżącego J. D. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J. D. (dalej: skarżący, strona) jest czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (dalej: PPIS, organ) o objęciu skarżącego kwarantanną. Zaskarżonej czynności autor skargi zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa tj.: 1) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj. Dz.U. 2021r., poz. 2069 ze zm.; dalej: ustawa), które wymagają dla objęcia danej osoby kwarantanną wydania decyzji administracyjnej przez brak wydania decyzji administracyjnej, w przedmiocie nałożenia kwarantanny, wskutek zastosowania sprzecznego z treścią tych przepisów § 5 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2021 r. Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021r., poz. 861 ze z., dalej: rozporządzenie z 2021r.), wyłączającego formę decyzji administracyjnej, bez stosownej podstawy ustawowej, co stanowi jednocześnie nielegalne pozbawienie skarżącego wolności osobistej, wbrew art. 41 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz wolności poruszania się po terytorium Rzeczpospolitej, wbrew art. 52 ust. 1 Konstytucji RP; 2) art. 32 ustawy przez brak zweryfikowania uzyskanych informacji i danych o podejrzeniu zakażenia oraz o domniemywanym "kontakcie" skarżącego z osobą podejrzaną o zakażenie tzn. o rzekomej styczności z źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego i wykonania własnej, merytorycznej oceny zaistniałej sytuacji, w ramach obowiązkowego w takim wypadku dochodzenia epidemiologicznego, czego wymaga ten przepis; 3) art. 34 ust. 2 ustawy przez zastosowanie najbardziej dla skarżącego dolegliwego środka tj. kwarantanny w sposób arbitralny i automatyczny, bo bez wymaganego rozważenia nadzoru epidemiologicznego, co sprawia że zaskarżone rozstrzygnięcie nie mieści się w ramach dopuszczalnego "uznania administracyjnego", przeradzając się w dowolne wykonywanie władzy publicznej, poza granicami wyznaczonymi prawem i co jest stałą, naganną praktyką organu. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności o objęciu kwarantanną. W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., iż w dniu [...] stycznia 2022r. w rozmowie telefonicznej z inspektor Powiatowej Stacji Epidemiologicznej w R. dowiedział się, że o nałożeniu na niego nowej kwarantanny, na której przebywa od [...] stycznia 2022 r. Skarżący zauważył, iż do dnia wniesienia skargi, w stosunku do niego, nie wydano decyzji administracyjnej o zastosowaniu kwarantanny. Jego zdaniem, wynika to najprawdopodobniej z zastosowania przez organ § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2021r., który stanowi, że w razie objęcia danej osoby kwarantanną "decyzji nie wydaje się". Strona zauważyła, iż wskazany wyżej w ust. 2 przepis rozporządzenia jest sprzeczny z przepisami ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z 2008 r., kodeksem postępowania administracyjnego oraz Konstytucją RP. Ponadto przepis ten został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowych dla Rady Ministrów, gdyż żaden przepis znowelizowanej ustawy o chorobach zakaźnych nie zezwolił na wyłączenie w rozporządzeniu - formy decyzji administracyjnej dla nakładania kwarantann. Zdaniem skarżącego, kwarantanna, zgodnie z ustawą, powinna była zostać nałożona na formie decyzji, a skoro tego nie uczyniono, lecz nałożono kwarantannę w drodze czynności materialno-technicznej - to doszło do naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego, organ naruszył także przepis art. 32 ustawy, gdyż w ogóle nie dokonał wymaganej nim weryfikacji otrzymanych informacji, ani samodzielnej ich oceny merytorycznej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił stan faktyczny sprawy. Wyjaśnił, iż powodem nałożenia na skarżącego kwarantanny był pozytywny wynik testu na obecność wirusa SARS-CoV-2 przez małżonkę skarżącego – E. D.. Tym samym, skarżący został skierowany na przymusowe wykonanie testu PCR, który dał wynik negatywny. Jednakże dwa dni po wykonaniu pierwszego testu, u skarżącego wystąpiły objawy zakażenia, tj. gorączka, kaszel, ból głowy, ból mięśni, ogólne osłabienie organizmu. Skarżący wykonał powtórny test na obecność wirusa SARS-CoV-2, który dał wynik pozytywny, dlatego też został na niego nałożony obowiązek odbywania kwarantanny obowiązujący od dnia [...] stycznia br. (dzień skierowania skarżącego na powtórny test PCR). Dalej organ wyjaśnił, iż podczas dochodzenia epidemiologicznego ustalono, że J. D. jest nauczycielem w Zespole Szkół Technicznych im. [...] w R.. Z uwagi na okoliczność, że przed datą [...] stycznia 2022 r. prowadził zajęcia stacjonarne z uczniami ww. placówki oświatowej, Dyrektor Szkoły, po uprzedniej konsultacji z PPIS, postanowił skierować uczniów z bezpośredniego kontaktu ze skarżącym na kwarantannę, uzasadniając to ochroną ich życia oraz zdrowia. Takie działanie organu zostało podyktowane dyspozycją art. 34 ust. 2 ustawy w zw. z art. 2 pkt 25 ustawy i stanowiło podstawę do przyjęcia, że doszło do styczności ze źródłem biologicznego zakażenia, a więc za konieczne należało uznać odosobnienie skarżącego od uczniów w celu zapobieżenia transmisji na kolejne osoby. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ zacytował fragmenty wyroku WSA w Kielcach z 26 stycznia 2022r. sygn. akt II SA/Ke 934/21, w którym sąd doszedł do przekonania, iż poddanie się kwarantannie przez osobę, co do której stwierdzono, że była narażona na chorobę zakaźną lub pozostała w styczności ze źródłem biologicznego (...) chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych, ma charakter obowiązku ustawowego, a organ inspekcji sanitarnej nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na taką osobę obowiązek odbycia kwarantanny. Jednocześnie organ wskazał, iż zastrzeżenie braku formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 rozporządzenia z 2021r., gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowo ustanowionego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny, a nie obowiązkiem nadzoru epidemiologicznego. Ponadto zauważył, że skoro w przypadkach określonych w art. 34 ust. 2 ustawy obowiązek kwarantanny wynika z mocy samego prawa, to nie ma potrzeby jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2022r., skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz zasadzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę, pełnomocnik skarżącego zauważył, iż przedstawiony w niej opis sytuacji faktycznej (k. 3 i 4) nie dotyczy w ogóle skarżącego – J. D.. Wyjaśnił, iż skarżący: a) nie jest w ogóle żonaty, a tym bardziej nie mogło więc być przyczyną skierowania go na kwarantannę uzyskanie: pozytywnego wyniku testu na obecność wirusa SARS- COV-2 przez małżonkę skarżącego – E. D. (vide: s. 3 odpowiedzi na dole); b) nie był kierowany tuż przed skarżoną kwarantanną na żadne: "przymusowe wykonanie testu PCR", ani nie wystąpiły u niego żadne: "objawy zakażenia, tj. gorączka, kaszel, boi głowy, boi mięśni, ogólne osłabienie organizmu" (vide: s. 3 odpowiedzi na dole); c) nie pracuje i nie pracował w Zespole Szkół Technicznych im. [...] w R.. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż praktycznie wszystkie podane przez organ (w odpowiedzi na skargę) okoliczności są w stopniu aż nieprawdopodobnym nieprawdziwe, i o ile dotyczą one kogokolwiek rzeczywiście istniejącego, to z pewnością nie skarżącego w sprawie tj. J. D.. W dalszej części pisma procesowego, pełnomocnik skarżącego odniósł się do argumentacji prawnej przedstawionej przez organ. Wskazał m.in., iż powoływanie się przez organ na rzekomą delegację ustawową zawartą w art. 46a i 46b ustawy jako próbę obrony legalności kwestionowanego skargą § 5 rozporządzenia jest chybione. Zauważył, iż przepis na jaki wydaje się powoływać organ tzn. art. 46b pkt 5 ustawy, zezwalający na ustanowienie w rozporządzeniu: "obowiązku poddania się kwarantannie" nie dotyczy w ogóle kwarantanny, nałożonej na skarżącego, której źródłem jest art. 34 ust. 2 ustawy. Zastosowany przez organ § 5 rozporządzenia, sam w sobie, nie jest źródłem obowiązku poddania się kwarantannie - odsyła do sytuacji: "objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych" tj. do przypadków z art. 34 ustawy. Co więcej, z przepisu art. 46b pkt 5 ustawy wynika literalnie wyłącznie możliwość określenia w rozporządzeniu: "obowiązku poddania się kwarantannie", a nie dopuszczalność wyłączenia formy decyzji administracyjnej, orzekania o kwarantannie, w sytuacjach normowanych przez art. 34 ust. 2 ustawy. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, niedopuszczalne jest więc wywodzenie z tego, wyjątkowego przepisu, dodatkowych treści, których on wprost nie zawiera. Ponadto, zgodnie z ustalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, przepis art. 46b ustawy nie może być skuteczną podstawą prawną dla wydanych na jego podstawie rozporządzeń, a to z uwagi na brak zawarcia w treści wskazanego upoważnienia ustawowego wskazówek, dotyczących materii przekazanej do uregulowania w tych aktach prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) obejmuje również inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowe, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z uwagi na przedmiot skargi należy tu dodać, że w myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że strona skarżąca zachowała termin, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż o objęciu kwarantanną dowiedziała się dnia 24 stycznia 2022 r., a skargę wniosła do organu dnia 15 lutego 2022 r. (data nadania w UP). W kontrolowanej sprawie nie jest kwestionowane, że w stosunku do skarżącego nie wydano decyzji o nałożeniu obowiązku odbycia kwarantanny. Przyznaje to PPIS w odpowiedzi na skargę. Sąd zauważa jednak, iż z akt administracyjnych nadesłanych przez organ oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że przedstawione przez PPIS okoliczności stanu faktycznego, w związku z którymi nałożono kwarantannę na skarżącego, nie dotyczą jego osoby. Jak zauważył pełnomocnik strony skarżącej przedstawiony w odpowiedzi na skargę opis stanu faktycznego nie dotyczy w ogóle skarżącego – J. D., który nie jest żonaty, a zatem nie mogło więc być przyczyną skierowania go na kwarantannę uzyskanie pozytywnego wyniku testu na obecność wirusa SARS- COV-2 przez jego małżonkę. Ponadto skarżący nie był kierowany tuż przed skarżoną kwarantanną na żadne "przymusowe wykonanie testu PCR", ani nie wystąpiły u niego żadne "objawy zakażenia, tj. gorączka, kaszel, boi głowy, boi mięśni, ogólne osłabienie organizmu". Jak wyjaśnił pełnomocnik strony skarżącej J. D. nie pracuje i nie pracował w Zespole Szkół Technicznych im. [...] w R., na co wskazał organ w odpowiedzi na skargę. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że organ dokonał zaskarżonej czynności bez przeprowadzenia elementarnego dochodzenia epidemiologicznego. Podnieść należy, że akta administracyjne sprawy przekazane Sądowi przez organ mają jedynie charakter szczątkowy i nie zawierają żadnego wskazania na jakiej podstawie prawnej, z uwagi, na jakie okoliczności oraz na jaki okres skarżący został skierowany na kwarantannę. W aktach tych znajdują się bowiem jedynie wydruki ze skrzynki e-PUAP organu oraz Systemu Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej (SEPIS) dotyczące J. D. PESEL [...]. Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest dokumentacji dotyczącej objęcia kwarantanną skarżącego, którym w kontrolowanej sprawie jest J. D. legitymujący się numerem PESEL [...]. Brak jest zatem podstaw do zweryfikowania, czy istniały podstawy do nałożenia na skarżącego kwarantanny oraz, czy w związku z tym kwarantanna została nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tej sytuacji, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie, brak było podstaw faktycznych do przeprowadzenia czynności objęcia kwarantanną skarżącego. Powyższej oceny nie zmienia złożona na rozprawie dokumentacja z odpisami danych pochodzących z EWP oraz wyjaśnienia pełnomocnika organu, że "w tym samym dniu było zgłoszenie dwóch różnych dyrektorów w odniesieniu do dwóch różnych pracowników o tym samym imieniu i nazwisku. Skarżący jest nauczycielem PSP nr [...] w R. i było osobą z kontaktu z zakażonym uczniem. Skarżący jest niezaszczepiony. Wobec skarżącego zachodziły przesłanki do nałożenia kwarantanny". Należy zatem stwierdzić, iż nałożenie na skarżącego ww. czynności nastąpiło w sposób wadliwy i nieuprawniony. Ponadto nastąpiło to także z naruszeniem przepisów prawa, bowiem nałożenie obowiązku poddania się kwarantannie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, a nie w formie czynności organu. Sąd zauważa, iż przepisy rozporządzenia z 2021 r. nie regulują ani przesłanek objęcia kwarantanną, ani kategorii osób jej podlegających. Wyczerpującą regulację w tym zakresie zawierają przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Do obowiązków tych należy także kwarantanna (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy), która - zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy - jest odosobnieniem osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Zatem art. 33 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę decyzyjnego orzekania w przedmiocie nakładania obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 ustawy, w tym kierowania na kwarantannę. Zasady tej nie zmienia art. 33 ust. 3a ustawy, dodany z dniem 1 kwietnia 2020 r., który stanowi, że decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; 2) nie wymagają uzasadnienia; 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Sąd podziela stanowisko, w myśl którego przywołany przepis nie pozwala na odstąpienie od decyzyjnej formy nakładania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy, a jedynie w określonych granicach upraszcza treść takiej decyzji (przez możliwość odstąpienia od uzasadnienia) oraz sposób jej zakomunikowania (doręczenia / ogłoszenia) adresatowi (por. J. Piecha [w:] Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Komentarz, pod red. L. Boska, Warszawa 2021, art. 33, Nb 26 i 27). Skoro zatem w art. 33 ust. 1 ustawy ustawodawca wprowadził zasadę orzekania o nałożeniu obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy, w drodze decyzji, a jedyny wyjątek od tej zasady przewidział w art. 35 ust. 1 ustawy, to nie ma możliwości odstąpienia od decyzyjnego trybu skierowania na kwarantannę w przypadku orzekania przez organy inspekcji sanitarnej. Sąd rozpoznając sprawę niniejszą podziela stanowisko sądów administracyjnych co do tego, że powołany przez PPIS przepis § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2021r. nie mógł dokonać w tym zakresie modyfikacji przepisu ustawowego w zakresie dotyczącym trybu nakładania obowiązku kwarantanny. Należało bowiem zauważyć, że rozporządzenie RM z dnia 6 maja 2021 r. zostało wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy. Przepisy te upoważniały Radę Ministrów – w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - do określenia w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów: 1) zagrożonego obszaru wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego, 2) rodzaju stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b – mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego (art. 46a ustawy). W rozporządzeniu tym można ustanowić m.in. obowiązek poddania się kwarantannie (art. 46b pkt 5 ustawy). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 25 lutego 2022 r., sygn. I SA/Po 1022/21 oraz w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2022r. II SA/Rz 175/22, że wprowadzone w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2021r. odstępstwo od ustawowej zasady nakładania obowiązku poddania się kwarantannie na podstawie decyzji administracyjnej nie mieści się w zakresie pojęcia "ustanowienia obowiązku poddania się kwarantannie" użytego w art. 46b pkt 5 ustawy. Sąd podziela także stanowisko doktryny, przytoczone w powołanym wyroku, zgodnie z którym przepisy art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy nie upoważniały do uregulowania w wydanym na ich podstawie rozporządzeniu kwarantanny w sposób odrębny od konstrukcji ustawowych, a więc w szczególności wymagających wydania przez właściwy organ sanitarny decyzji administracyjnej (por. L. Bosek, Stan epidemii. Konstrukcja prawna, Warszawa 2022, s. 272). Zmiana zasadniczej konstrukcji ustawowej realizującej funkcje gwarancyjne – w tym przypadku polegająca w istocie na wprowadzeniu, nieznanej dotychczas w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, instytucji "kwarantanny ex lege" – wymagała niewątpliwie zmiany regulacji ustawowej, a nie wprowadzenia takiej instytucji w drodze aktu podustawowego (por. L. Bosek, Stan epidemii. Konstrukcja prawna, Warszawa 2022, s. 278). Wobec przedstawionej powyżej argumentacji, Sąd uznał, iż nałożenie na skarżącego obowiązku poddania się kwarantannie nastąpiło w sposób wadliwy, a mianowicie w formie czynności organu administracji, a nie w formie decyzji administracyjnej. Przepis § 5 ust.1 zdanie drugie rozporządzenia z 2021 r. wydano z przekroczeniem delegacji ustawowej oraz z naruszeniem art. 92 ust.1 Konstytucji RP i sąd w obecnym składzie odmówił jego stosowania. Nadto załączone przez organ akta administracyjne są niekompletne. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 146 p.p.s.a., Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, jako naruszającej prawo. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.