VIII SA/Wa 247/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K P o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 17 marca 2015 r. (data złożenia bezpośrednio w organie) K P (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Następnie pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. (data złożenia na biurze podawczym Sądu) skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny. Uzasadniając złożony wniosek podał, że jego sytuacja materialna jest na dzień dzisiejszy niewystarczająca do uiszczenia opłaty w tak wysokiej kwocie. Wyegzekwowanie takiej kwoty może spowodować paraliż finansowy, brak możliwości spłaty kredytu hipotecznego zaciągniętego na dokończenie budowy domu, serwisowanie samochodu niezbędnego do dojazdu do pracy, pomocy schorowanym rodzicom oraz wielu innym zobowiązaniom finansowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1, postanowienie NSA z dnia 12 marca 2014 r., II GZ 95/14). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania jest wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w zakresie całkowitego i częściowego zwolnienia skarżącego z opłaty za pobyt dziadka w domu pomocy społecznej (w okresach i wysokości określonych w sentencji decyzji). Wskazana decyzja nie wywołuje zatem po stronie skarżącego żadnego obowiązku, jej wydanie nie ustala też, jak wskazuje skarżący w skardze i przedmiotowym wniosku, obowiązku uiszczenia opłaty za pobyt dziadka w domu pomocy społecznej. Przeciwnie, jak wynika z treści przywołanego wyżej rozstrzygnięcia, na jej podstawie skarżący został zwolniony całkowicie i częściowo - w okresach i kwotach w niej określonych - od obowiązku ponoszenia spornej opłaty. Tym samym ochrona tymczasowa wobec zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może mieć zastosowania, bowiem zaskarżona decyzja nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.