VIII SA/Wa 248/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. D., I.D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dna [...] kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. D. i I.D. na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Skarga została odrzucona wobec uchybienia terminu do jej wniesienia. Pismem z [...] kwietnia 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazali, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedzieli się z postanowienia o odrzuceniu skargi doręczonego im w dniu [...] kwietnia 2012 r. Podnieśli, że uchybienie terminu nastąpiło nie z ich winy. S. D. podniósł, że w połowie lutego 2012r. przez kilka dni przebywał poza miejscem zamieszkania. W tym czasie wszelkie czynności faktyczne związane z wniesieniem skargi wykonywała jego żona, która nadała skargę. Z niewiadomych dla niego przyczyn żona źle obliczyła termin do wniesienia skargi, zatem uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło nie z jego winy. Do wniosku dołączył oświadczenie żony. Z oświadczenia tego wynika, że była ona przekonana, że termin do wniesienia skargi jest właściwy, zaś skarga została wniesiona w terminie. Powtórzyła, że mąż w tym czasie przebywał poza miejscem zamieszkania i nie pozostawił jej żadnych decyzji z pouczeniem o terminie do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a. ). Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu. Z powyższego wynika, iż jednym z warunków dopuszczalności rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu jest złożenie go w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W pierwszej kolejności należy ustalić, czy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności (wniesienia skargi) z jednoczesnym dokonaniem tej czynności został złożony w ustawowym terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy przyjęciu wyjaśnień skarżących, iż o fakcie uchybienia terminu do wniesienia skargi dowiedzieli się [...] kwietnia 2012 r., to należy przyjąć, iż składając [...] kwietnia 2012 r. wniosek w tym zakresie, strony dochowały terminu. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi spełnia wymogi formalne i może podlegać ocenie merytorycznej. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 20 października 2004 r. sygn. akt IV SA/Gl 647/04). Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawili okoliczności, które uprawdopodobniłyby brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący, będący osobami, wobec których prowadzone było postępowanie, winni bowiem odpowiednio wcześnie zadbać o to, by uniknąć negatywnych konsekwencji uchybienia terminów procesowych. Uznając, że niedochowanie przez skarżących terminu do złożenia skargi nie jest następstwem okoliczności niezależnych od strony, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a.