VIII SA/Wa 258/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku J. J. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...] J. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. J. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...] J. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zatwierdzenia zakładu postanawia : odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z 1 marca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. J. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...] J. J. (zwany dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (zwany dalej: WLW, organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...]w przedmiocie cofnięcia zatwierdzenia zakładu. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podał, iż do zakresu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej należy produkcja karmy dla zwierząt domowych. Powiatowy Lekarz Weterynarii (zwany dalej: PLW, organ I instancji) decyzją z [...] grudnia 2015 r. wycofał zatwierdzenie zakładu skarżącego do produkcji karmy dla zwierząt domowych. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez WLW. Zaskarżona decyzja wyrządza skarżącemu znaczną szkodę majątkową oraz może prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim, wskutek tej decyzji, skarżący nie może obecnie produkować karmy dla zwierząt domowych, co uniemożliwia mu wykonywanie kontraktów zawartych z odbiorcami, jak również zawieranie nowych umów, których przedmiotem będzie produkcja karmy dla zwierząt domowych. Ponadto, wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do utraty przez skarżącego płynności finansowej. Skarżący podniósł, iż obecnie, wobec braku możliwości produkcji karmy dla zwierząt domowych, co miesiąc nie uzyskuje zysku w wysokości [...] zł. Jak wynika z treści kontraktu załączonego do skargi skarżący miał go wykonywać przez okres 6 miesięcy, a zatem wobec niemożności jego realizacji, utraci zysk w wysokości [...] zł. Jednocześnie, zaistniała sytuacja wpływa negatywnie na pozycję skarżącego na rynku podmiotów produkujących karmę dla zwierząt domowych, co w sytuacji uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji bądź ponownego uzyskania przez skarżącego zatwierdzenia zakładu do produkcji karmy dla zwierząt domowych, może skutkować niepowetowaną stratą w postaci utraty kontaktów z dotychczasowymi odbiorcami tj. utraty rynku zbytu. Ponadto, skarżący pomimo braku możliwości produkcji karmy, jest w dalszym ciągu zobowiązany do ponoszenia kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Miesięczny koszt prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie produkcji karmy dla zwierząt domowych wynosi [...] zł. Na wskazaną kwotę składa się koszt leasingu [...] (urządzenie laboratoryjne do badania białka) w wysokości [...] zł, leasingu ciężarówki [...] w wysokości [...] zł, amortyzacji ciągnika w wysokości [...]zł, amortyzacji paszowozu w wysokości [...] zł, amortyzacji wagopakarki w wysokości [...] zł, amortyzacji młynka w wysokości [...] zł, amortyzacji przesiewacza w wysokości [...] zł, amortyzacji taśmociągów w kwocie [...] zł. Ponadto, skarżący jest zobowiązany ponosić koszt doradztwa związanego z produkcją karmy dla zwierząt domowych w wysokości [...] zł oraz pozostałe koszty produkcji oraz zatrudnienia pracowników w wysokości ok. [...] zł. W sytuacji braku możliwości produkcji przez skarżącego karmy dla zwierząt domowych, skarżący będzie zmuszony rozważyć możliwość redukcji zatrudnienia w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Obecnie skarżący zatrudnia [...] pracowników, którzy odpowiedzialni są za produkcję karmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania tzw. ochrony tymczasowej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, które pozwalają na ich weryfikację. Zasadniczym celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest orzeczone wobec skarżącego cofnięcie zatwierdzenia zakładu produkującego karmę dla zwierząt domowych. Wykonanie decyzji cofającej zatwierdzenie zakładu w związku ze stwierdzonymi przez właściwe organy nieprawidłowościami w produkcji karmy, która zawierała niedozwolony surowiec, prowadzić musi do zmian w zakresie tego rodzaju działalności gospodarczej, ale nie oznacza to, że w każdym przypadku zmiany takie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podjęta w przedmiotowej sprawie decyzja stanowi skutek reakcji uprawionych organów na naruszenia wymogów sanitarno-weterynaryjnych, których niezachowanie mogłyby doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych po stronie osób trzecich, jak i samego skarżącego. Zarówno ustawodawstwo unijne, jak i uszczegóławiające je prawodawstwo krajowe, za priorytet przyjęło zapewnienie wysokiego poziomu ochrony sanitarnej dotyczącej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego, Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1 ze zm. oraz rozporządzenie wykonawcze do ww. – rozporządzenie Komisji (UE) Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy, Dz. Urz. UE L 054, 26.2.2011, p.1 ze zm.). Należy w związku z powyższym zauważyć, że oceniając okoliczności konkretnej sprawy w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził, iż skarżący wprawdzie wskazał okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak okoliczności tych nie uprawdopodobnił. Zdaniem Sądu ważąc przedstawione przez skarżącego wnioski, oraz przedmiot zaskarżonej decyzji należy dojść do wniosku, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wstrzymanie wykonania tej decyzji może potencjalnie zagrażać nadrzędnemu dobru chronionemu jakim jest zdrowie ludzkie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 365/13, cbois). W ocenie Sądu w ramach rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez skarżącego decyzji w realiach niniejszej sprawy należy ważyć dwa dobra. Pierwszym z nich jest pogorszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę, w stosunku do której w trybie administracyjnym nałożono zakaz podejmowania określonych czynności, których realizacja może mieć wpływ na rachunek ekonomiczny tej działalności. Drugim dobrem, które podlega ochronie jest życie i zdrowie osób, które w razie braku wykonania zaskarżonej decyzji, mogą być dotknięte negatywnymi skutkami działalności gospodarczej skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, która ze swej istoty ma charakter wyjątku od reguły wykonalności decyzji ostatecznej, byłoby nieuzasadnionym jej nadużyciem, tym bardziej że skarżący nie udowodnił podnoszonych we wniosku okoliczności. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.