VIII SA/Wa 265/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi T.J.-K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...].12.2009r. Nr [...] Starosta S. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2005r. Nr 163, poz. 1364 ze zem.), zwaną dalej Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla PHU [...] M.K. budynku mieszkalno-usługowego na działce nr ewid. [...] w S. Pl. R. Odwołanie od tej decyzji złożyła T. J.-K. podnosząc, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy dopuszcza się, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a takich ustaleń nie ma w decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r. o warunkach zabudowy ani też w planie miejscowym. W ocenie skarżącej nie może mieć zastosowania § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia ponieważ na jej działce stoi budynek mieszkalny z otworami okiennymi w przepisowej odległości od granicy. Nie może mieć zastosowania również § 12 ust. 4 rozporządzenia, ponieważ zabudowa oficynowa z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów tego przepisu. W wyniku rozpoznania tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Następnie wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszczalne jest w zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią lub w odległości mniejszej niż 3 m , lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W ocenie Wojewody [...] zatwierdzony projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi określone w przywołanym wcześniej przepisie. Działka ma szerokość mniejszą niż 16 m, zamierzona inwestycja dotyczy zabudowy jednorodzinnej. Z projektu budowlanego wynika, że ściana od strony działki skarżącej pozbawiona jest otworów okiennych i drzwiowych. W świetle powyższego spełnione są wszystkie przesłanki zawarte w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego posadowienia na działce skarżącej budynku mieszkalnego z otworami okiennymi w przepisanej odległości od granicy z działką [...] organ II instancji wskazał, że okoliczność ta ma wyłącznie znaczenie przy rozpatrywaniu kwestii związanych z zacienieniem. Z analizy nasłonecznienia zawartej w projekcie budowlanym a w szczególności z ,,linijki słońca" sporządzonej dla budynku sąsiedniego wynika, że nie zostały naruszone przepisy techniczne dotyczące nasłonecznienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewoda [...] kierując się zasadami określonymi w art. 7 i art. 77 kpa uznał decyzję organu I instancji za prawidłową. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję złożyła T.J.-K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. Prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię przepisu § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , poprzez uznanie przedmiotowego budynku za zabudowę jednorodzinną; - niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, iż ma on zastosowanie w niniejszej sprawie; - niewłaściwe zastosowanie przepisu § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , poprzez uznanie, iż nie zostały naruszone normy dotyczące nasłonecznienia budynku skarżącej; II. prawa procesowego poprzez naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77, 136 kpa. Podnosząc te zarzuty wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i cofnięcie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że z § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Decyzja Starosty S. i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji udziela pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego. Taki budynek bezsprzecznie nie może być uznany za budynek w zabudowie jednorodzinnej. W związku z tym nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , ponieważ budynek, na który udzielono pozwolenia nie jest budynkiem w zabudowie jednorodzinnej. W ocenie skarżącej naruszono również § 13 w/w rozporządzenia poprzez uznanie, że nie zostały naruszone normy dotyczące nasłonecznienia jej działki. Nadto w skardze wskazano, że sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią lub w odległości mniejszej niż 3 m, ale nie mniejszej niż 1,5 m jest wyjątkiem od zasady zachowania właściwej odległości i jako wyjątek powinien być interpretowany zawężająco a przed jego zastosowaniem organy powinny dokonać szczegółowej analizy okoliczności sprawy uwzględniając usprawiedliwiony interes właściciela działki sąsiedniej. W ocenie skarżącej w toku postępowania doszło również do naruszenia norm postępowania administracyjnego. Organ I instancji nie dowiódł i nie uzasadnił swoich twierdzeń zaś organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie zarzutów stawianych przez skarżącą. Poza tym organy obu instancji nie uzasadniły swoich decyzji pod względem faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu naruszenia § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, wskazał, że przedmiotowy budynek należy zakwalifikować do budynku mieszkalnego albowiem piętro, na którym ma się znajdować część mieszkalna zajmować będzie [...] m² a parter, w którym wydzielono dwa pomieszczenia handlowe [...] m². Tym samym należy przyjąć funkcję mieszkalną jako dominującą i podstawową dla tego budynku. Wobec powyższego kwalifikując budynek jako mieszkalny mamy do czynienia z zabudową jednorodzinną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 ww. ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dopuszcza się w zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Poza sporem jest to, że ściana przedmiotowego budynku od strony działki budowlanej skarżącej nie posiada otworów okiennych i drzwiowych oraz to, że działka budowlana inwestora jest o szerokości mniejszej niż 16 m. Przez stronę skarżącą kwestionowany jest jednorodzinny charakter zabudowy zatwierdzonego projektu budynku. W ocenie orzekającego w sprawie Sądu pogląd ten nie jest prawidłowy. Z § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Z kolei ust. 6 budynek na potrzeby handlu określa jako budynek użyteczności publicznej. Natomiast przepis § 3 w/w rozporządzenia nie wprowadza pojęcia budynku mieszkalno-usługowego. W związku z tym Wojewoda [...] słusznie uznał, że aby określić charakter spornego budynku należy ocenić jaka jest dominująca funkcja obiektu. Z uwagi na to, że powierzchnia mieszkalna jest około dwa razy większa od powierzchni handlowej prawidłowe jest zaliczenie budynku do kategorii budynków mieszkalnych. Skoro tak to należało ustalić czy jest to budynek mieszkalny jednorodzinny czy wielorodzinny. Powierzchnia mieszkalna budynku oraz układ i przeznaczenie pomieszczeń (jedna kuchnia i jedna jadalnia) wskazuje na to, że jest to budynek jednorodzinny, a nie wielorodzinny. W związku z tym planowana inwestycja ma być realizowana w zabudowie jednorodzinnej dlatego w niniejszej sprawie może mieć zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Niezależnie od tego należy wskazać, że Burmistrz Miasta S. w decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy określając linie zabudowy ,,w granicy terenu inwestycji z placem R. i w granicach terenu inwestycji z działkami sąsiednimi nr ew. [...] i [...] ( uwidocznione na załączniku graficznym nr [...] do niniejszej decyzji )." Wynika z tego, że możliwość sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi wynika z decyzji o warunkach zabudowy. To z kolei odpowiada normie określonej w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przechodząc do zarzutu naruszenia § 13 w/w rozporządzenia należy stwierdzić, że zarzut ten jest pozbawiony merytorycznego uzasadnienia. Zgodnie z powołanym przepisem odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60 º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W projekcie budowlanym zawarta jest analiza wpływu przedmiotowej inwestycji na nasłonecznienie sąsiednich działek. Z dołączonej do akt sprawy tzw. ,,linijki słońca" sporządzonej dla budynku sąsiedniego wynika, że nie zostały naruszone przepisy techniczne dotyczące nasłonecznienia w tym spełniony jest wymóg, o którym była mowa wcześniej. Analiza ta została sporządzona przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia i nie została skutecznie merytorycznie podważona przez skarżącą. Skarżąca nie wskazała czy i jakie konkretne uchybienia ma przedmiotowa analiza. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy zatem wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżąca nie wskazała jaki wpływ na wynik sprawy mogły mieć podnoszone przez nią zarzuty w szczególności nie wykazała, że uchybienia w postępowaniu mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Niezależnie od tego zauważyć trzeba, że szczególnie postępowanie organu odwoławczego nie zawierało uchybień wskazanych w skardze. Organ rozpatrzył całość materiału dowodowego, a jego ocenę zawarł w pisemnych motywach decyzji. Wojewoda [...] wskazał podstawę faktyczną i prawną skarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.