VIII SA/Wa 266/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 22 stycznia 2024 r., znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z 22 stycznia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IAS"), w wyniku rozpatrzenia zażalenia K. F., (dalej: "skarżący", "zobowiązany", "strona") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: "organ I instancji", "organ egzekucyjny" lub "Naczelnik US") z 30 listopada 2023r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 59 § 1, § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2505; dalej: "u.p.e.a."). Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia 30 listopada 2023 r. odmówił skarżącemu umorzenia postępowania prowadzonego wobec jego majątku na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, iż prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku strony na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], obejmujących należności z tytułu podatku VAT za 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12/2012; 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12/2013; 1, 2, 3, 4/2014 wraz z należnymi odsetkami. W ramach postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny 20.07.2023 r. doręczył stronie odpisy oznaczonych wyżej tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] Bank Polska S.A. nr [...] oraz zawiadomieniem o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nr [...]. W dniu 30.08.2023 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] S.A., [...] Bank S.A. oraz [...] Bank Polska S.A. zawiadomieniami o zajęciu nr [...], nr [...], nr [...]. W wyniku realizacji zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w lipcu 2023 r. organ egzekucyjny uzyskał kwotę 13 783 zł. Organ I instancji wskazał także, iż 10.08.2023 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uzasadniając, iż decyzja na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze jest wadliwa i nie można na jej podstawie prowadzić egzekucji. Pismem z dnia 3 listopada 2023 r. pełnomocnik strony potwierdził, że pismo z 10 sierpnia 2023 r. należy traktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ I instancji wskazał, iż podstawą wystawienia wobec skarżącego upomnienia z 30 maja 2023 r., a następnie tytułów wykonawczych jest wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzja ostateczna z 30 maja 2017 r. nr [...] określająca zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 27 września 2017 r., której wykonanie Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał postanowieniem z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt I FSK 2157/18. NSA wyrokiem z 2.03.2023 r. sygn. akt I FSK 2157/18 w sprawie skargi kasacyjnej strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27.09.2017 r. nr [...] uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od stycznia 2010 r. do listopada 2011 r., oddalając skargę w pozostałym zakresie. Wobec czego decyzja określająca zobowiązanie podatkowe za okres od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014r. jest prawomocna i ostateczna w administracyjnym toku postępowania. Zobowiązania za okres od 12/2011 do 2/2012 roku zostały zaspokojone przez stronę poprzez zapłatę należności. Organ egzekucyjny stwierdził zatem, że w związku z wyrokiem NSA z 2.03.2023 r., sygn. akt I FSK 2157/18 zobowiązania za pozostałe okresy, tj. od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014r. są wymagalne. Dodał przy tym, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IAS z 27.09.2017 r. pozostaje bez wpływu na wykonalność decyzji. W związku z tym, organ stwierdził, że postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało z zachowaniem ustawowych warunków formalnych. Podstawę egzekwowanego obowiązku stanowi ostateczna, pozostająca w obrocie prawnym decyzja. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w oparciu o wystawione przez wierzyciela 29.06.2023 r. tytuły wykonawcze, zawierające wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto, wszczęcie przedmiotowego postępowania poprzedzone zostało wystosowanym do strony 30.05.2023 r. upomnieniem. Organ ocenił podniesione zarzuty przez pryzmat przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego i stwierdził, że nie zachodzi żadna z nich. W konsekwencji uznał, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony i umorzenia postępowania. W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 145 k.p.a., poprzez jego nieuwzględnienie, a w konsekwencji podjęcie na nowo postępowania administracyjnego, które zostało uprzednio zakończone decyzją ostateczną - postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2157/18, wstrzymującym wykonanie decyzji Dyrektora IAS z 27 sierpnia 2017 r., pomimo nieziszczenia przesłanek dopuszczających wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną; art. 59 § 1 ust. 1 u.p.e.a, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie przez organ, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej skutkująca umorzeniem postępowania egzekucyjnego w całości; art. 120, 121, 124 i 127 Op poprzez brak ponownego rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie ograniczenie się do kontroli zarzutów postawionych wobec decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji wbrew zasadom legalizmu i praworządności, dwuinstancyjności oraz nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co skutkowało dowolną oceną materiału dowodowego, art. 122, art. 180 § 1 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy niezebranie kompletnego materiału dowodowego, brak obiektywnego zbadania istotnych okoliczności sprawy, a także niewskazanie przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności przedstawionym dowodom i niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, art. 187, 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, dokonanie jego oceny niezgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodu, przez co niemożliwe było ustalenie w sposób obiektywny stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy na podstawie i zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów prawa oraz art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zaistniała sytuacja faktyczna nie mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w powołanym zapisie ustawy. Dyrektor IAS, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 22 stycznia 2024r. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz jej ramy prawne (art. 59 § 1 u.p.e.a.) wskazując, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu zakończenie prowadzonego w sprawie postępowania egzekucyjnego w przypadku, w którym realizacja przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku jest niemożliwa lub niedopuszczalna ze względu na zaistnienie przeszkody o charakterze trwałym. Przypomniał, że w sprawie Naczelnik US odmówił na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku strony na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w sprawie. Argumentował, że w jego ocenie nie zaistniała żadna przesłanka umorzenia wymieniona w treści tego przepisu. Zdaniem Dyrektora IAS argumentacja skarżącego wskazuje na niedopuszczalność egzekucji z uwagi na uchylenie decyzji przez Sąd w części dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2010 r. do listopada 2011r., oddalając skargę w pozostałym zakresie i wznowienie postępowania w części nie uchylonej, co świadczy o wadliwości egzekwowanej decyzji. Odnosząc się do przesłanki niedopuszczalności egzekucji administracyjnej organ odwoławczy wskazał, że o niedopuszczalności egzekucji decydują przesłanki podmiotowe i przesłanki przedmiotowe. W odniesieniu do przedmiotowych przyczyn niedopuszczalności egzekucji, są to przyczyny które dotyczą egzekwowanego obowiązku np. nie podlega on egzekucji administracyjnej bądź też podlega tej egzekucji, jednak w konkretnym przypadku nie zostały spełnione warunki umożliwiające jej prowadzenie. Przykładami takich sytuacji są m. in. nieostateczność decyzji, z której wynika obowiązek. W sprawie tymczasem organ egzekucyjny dokonał wszechstronnej analizy zebranego materiału, biorąc przy tym pod uwagę pismo wierzyciela informujące o wymagalności zobowiązania. Podstawą wystawienia wobec strony upomnienia nr [...] z 30.05.2023 r., a następnie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] jest wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzja ostateczna z 30.05.2017 r. nr [...] określająca zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. Co prawda Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 2.03.2023 r. sygn. akt I FSK 2157/18 w sprawie skargi kasacyjnej strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27.09.2017 r. nr [...] uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od stycznia 2010 r. do listopada 2011 r., oddalając skargę w pozostałym zakresie, ale zobowiązania podatkowe za okres od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014r. są wymagalne, bo decyzja jest prawomocna i ostateczna w administracyjnym toku postępowania. Zobowiązania za okres od 12/2011 do 2/2012 roku zostały zaspokojone przez skarżącego poprzez zapłatę należności. Następnie, postanowieniem z 18.10.2023 nr [...] Dyrektor IAS wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 27.09.2017r. nr [...] za okresy od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014 r. Dyrektor IAS nadmienił jednocześnie, że organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej może wstrzymać z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Jak wynika z ww. przepisu ani wznowienie postępowania, ani tym bardziej złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania nie wstrzymują z mocy prawa wykonania decyzji ostatecznej. Jednakże organ właściwy w sprawie wznowienia może z woli ustawodawcy wstrzymać wykonanie decyzji. Wstrzymanie następuje na wniosek lub z urzędu. Przesłanką którą powinien kierować się organ podatkowy, jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Brak jest informacji o wstrzymaniu postępowania w sprawie. W związku z powyższym, Dyrektor IAS uznał, że prowadzona egzekucja jest dopuszczalna. W sprawie nie zachodzą również pozostałe przesłanki umorzenia. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa uznał za całkowicie bezzasadne z uwagi na to, że zaskarżane postępowanie prowadzone było na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelnik US, przeprowadził postępowanie w sposób wyczerpujący i kompleksowy. Organ egzekucyjny wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że nie zaistniały żadne okoliczności pozwalające na umorzenie postępowania. Tym samym zarzuty zażalenia Dyrektor IAS uznał za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych, pełnomocnik skarżącego postawiła następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 59 § 1 pkt 1, 4 i 5 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nieistnienie egzekwowanego obowiązku nie mieści się w katalogu przesłanek umorzenia zawartych w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a przede wszystkim w pojęciu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, a w konsekwencji wydanie przez Naczelnika US postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego i utrzymanie go w mocy postanowieniem Dyrektora IAS, podczas gdy w sprawie brak było podstaw do wydania wyżej wskazanych rozstrzygnięć, a prawidłowa wykładnia wskazanych wyżej przepisów ustawowych uzasadnia tezę, że nieistnienie egzekwowanego obowiązku mieści się w pojęciu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie postępowanie egzekucyjne w sprawie powinno być umorzone; art. 6, 8, 9, 15 w zw. z art. 107 § 3, art. 138 i 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775) w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w tym także pominięcie odniesienia się do większości zarzutów i braku uzasadnienia dlaczego organ drugiej instancji nie uznaje ich za zasadne lub niezasadne, zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, co stanowi naruszenie zasad legalizmu, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i dwuinstancyjności postępowania, stosownie do których Dyrektor IAS zobowiązany był do przeprowadzenia wyjaśniającego w całości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca; art. 7, 8, 9, 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ogólnikowe, zdawkowe i nieodpowiadające wymogom stawianym przez przepisy postępowania administracyjnego uzasadnienie postanowienia Dyrektora IAS, a przede wszystkim zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn dla których organ odwoławczy podjął zaskarżone rozstrzygnięcie oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę postanowienia, a także poprzez brak wskazania dowodów, na których oparł się organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie oraz poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu (obowiązek wynikający z przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego), a które to braki prawidłowego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowią naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo naruszenie, z uwagi na jego istotność, uzasadnia twierdzenie, że Dyrektor IAS zaniechał ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanym postanowieniu; art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego 240 § 1 w zw. z art. 240 § 1 Op poprzez ich nieuwzględnienie, a w konsekwencji podjęcie na nowo postępowania administracyjnego, które zostało zakończone decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji pomimo nieziszczenia się przesłanek dopuszczających wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sporem w sprawie objęta jest zasadność odmowy przez organ egzekucyjny umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie trzech tytułów wykonawczych, o numerach: [...], [...], [...], obejmujących należności z tytułu podatku VAT za 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12/2012; 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12/2013; 1, 2, 3, 4/2014 wraz z należnymi odsetkami. W ocenie organu egzekucyjnego nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, podstawę egzekwowanego obowiązku stanowi ostateczna decyzja pozostająca w obrocie prawnym, a postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte z zachowaniem wszelkich warunków formalnych. Organ odwoławczy podzielił powyższą ocenę. Podniósł przy tym, iż podstawą wystawienia wobec strony upomnienia nr [...] z 30.05.2023 r., a następnie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] jest wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzja ostateczna z 30.05.20217 r. nr [...] określająca zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. Dodał, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 2.03.2023 r. sygn. akt I FSK 2157/18 w sprawie skargi kasacyjnej strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 27.09.2017 r. nr [...] uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od stycznia 2010 r. do listopada 2011 r., oddalając skargę w pozostałym zakresie. Tym samym zobowiązania podatkowe za okres od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014r. są wymagalne, albowiem decyzja jest prawomocna i ostateczna w administracyjnym toku postępowania. Z uwagi na brak wstrzymania wykonania decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym organ odwoławczy uznał prowadzoną egzekucję za dopuszczalną. W ocenie strony skarżącej wszelkie czynności egzekucyjne nie powinny mieć miejsca z uwagi na niedopuszczalność postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i de facto uchyleniu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z, przedmiot sporu pomiędzy organami a skarżącym nadal istnieje. W okolicznościach niniejszej sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. winni wydać w sprawie podatkowej nowe decyzje, gdyż poprzednie są wadliwe i nie mogą stanowić podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego; 2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek: a) jest ściśle związany ze zobowiązanym, b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel; 7) gdy odrębne ustawy tak stanowią. Jak wynika z treści skargi strona skarżąca zasadność wniosku o umorzenie prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego upatruje w niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego, która wynika z faktu uchylenia wyrokiem z dnia 2 marca 2023 r. w sprawie sygn. akt I FSK 2157/18 Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2018 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 953/17 w części dotyczącej podatku od towarów i usług za kolejne okresy miesięczne od stycznia 2010 r. do listopada 2011 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 27 września 2017 r. w tej samej części. W tych okolicznościach skarżący uznaje, iż organy podatkowe powinny wydać nowe decyzje w sprawie. Twierdzenie to pomija, iż NSA wskazanym wyżej wyrokiem skargę kasacyjną w pozostałym zakresie oddalił. Jak wynika z treści ww. wyroku oddalenie skargi kasacyjnej dotyczy okresów od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014 r. W części, w której Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego postępowanie sądowoadministracyjne zostało zakończone, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawomocny i decyzje organów podatkowych w tej części są ostateczne i podlegają wykonaniu. Z twierdzeń obu stron nie wynika bowiem, aby zostało wydane w odniesieniu do decyzji będącej podstawą egzekucji orzeczenie o wstrzymaniu jej wykonania. Trafnie organ odwoławczy wskazuje, iż z art. 246 § 1 Op wynika, iż zarówno zgłoszone żądanie wznowienia postępowania, jak i wznowienie postępowania nie wstrzymują z mocy prawa wykonania decyzji ostatecznej. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż organy podatkowe w zakresie, w jakim skarga kasacyjna została oddalona są zobowiązane do dalszego procedowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług, to jest za okresy od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014 r. Przeciwnie nie mają one takiego obowiązku, a co więcej także takiego uprawnienia. Postępowanie egzekucyjne, o którego umorzenie strona wnosi dotyczy okresów objętych oddaleniem skargi kasacyjnej i brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż zobowiązanie w przedmiocie objętym egzekucją nie istnieje, nie zachodzi też w sprawie przesłanka niedopuszczalności egzekucji, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Twierdzenia skargi nie dają też podstaw do dopatrywania się wystąpienia innych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 59 u.p.e.a. Zarzuty skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie. Organy w sposób zrozumiały odniosły się bowiem do złożonego wniosku o umorzenie postępowania i dokonały prawidłowej oceny istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. W sposób wystarczający odniosły się do samego wniosku, jak i w przypadku organu odwoławczego do zarzutów zażalenia. Argumentacja skargi nie daje podstaw do stwierdzenia wadliwości zaskarżonego postanowienia. Postanowienie to odpowiada prawu i brak jest podstaw do jego uchylenia. Zauważyć jednocześnie należy, iż nie jest zrozumiały zarzut naruszenia art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem w niniejszym postępowaniu organy nie były zobowiązane do odnoszenia się do zasadności wniosku o wznowienie postępowania, a jedynie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 27 września 2017 r. nr [...] za poszczególne miesiące od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014 r. z dnia 18 kwietnia 2023 r. (k. 63 – 64 akt egzekucyjnych) wynika, iż postępowanie w ww. sprawie zostało wznowione na wniosek skarżącego z dnia 15 stycznia 2020 r. Z kopii postanowienia z dnia 23 lipca 2023 r., dołączonej przez pełnomocnika strony do pisma z dnia 10 sierpnia 2023 r. (k. 44 – 48 akt egzekucyjnych) wynika, iż dotyczy ono podjęcia zawieszonego postępowania wznowieniowego, które to podjęcie nastąpiło z urzędu. O wznowieniu postępowania organ orzekał postanowieniem z dnia 18 października 2023 r. i miało to miejsce na wniosek strony. Oprócz tego, iż kwestionowanie zasadności wznowienia postępowania jest w niniejszej sprawie niezasadne, jest także niezrozumiałe z uwagi na to, że zostało ono wydane w uwzględnieniu wniosku strony i pozostaje bez wpływu na postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie. Z akt sprawy, jak i twierdzeń strony nie wynika bowiem, aby kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja została uchylona. Tym samym pozostaje ona w obrocie prawnym i podlega wykonaniu. Z tych względów orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.