VIII SA/Wa 276/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia K. S. (dalej także: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor IS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej także: "Naczelnik US" lub "organ egzekucyjny") z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych [...] lutego 2015 r. o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...], a prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...]. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy między innymi wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 w związku z 33 § 1 pkt. 1, oraz art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik US, jako organ egzekucyjny prowadził wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy od stycznia 2004 r. do grudnia 2004 r. oraz za okresy od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r., objętych własnymi tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...], od [...] do [...] oraz w podatku od towarów i usług za 7/2004, 9/2004, 10/2004, 11/2004, 12/2004, 3/2005, 4/2005, 5/2005, 6/2005, 1/2006, objętych własnymi tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...] w łącznej kwocie należności głównej [...]zł. Organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi sporządził [...] lutego 2015 r. zawiadomienie nr [...] o zajęciu należnego skarżącemu wynagrodzenia za pracę w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu wraz z przeznaczonymi dla zobowiązanego odpisami tytułów wykonawczych [...] lutego 2015 r. oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności [...] lutego 2015 r. Skarżący w dniu [...] lutego 2015 r. złożył zarzuty w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, wskazując, że egzekwowane w ramach przedmiotowego postępowania egzekucyjnego zobowiązania uległy przedawnieniu z dniem [...] grudnia 2011 r. Wniósł o natychmiastowe wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik US na podstawie art. 34 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...], uwzględniając stanowisko wierzyciela, uznał zarzuty wniesione przez skarżącego do postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, Dyrektor IS postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w uzasadnieniu wskazując, że organ egzekucyjny wydał zaskarżone postanowienie pomimo braku uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie. Naczelnik US postanowieniem z [...] października 2015 r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...] oraz za uzasadnione zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych numerach od [...] do [...] i umorzył prowadzone na ich podstawie postępowanie egzekucyjne. W zażaleniu na to postanowienie skarżący nie zgadzając się z wyżej powołanym rozstrzygnięciem wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie uznania zarzutów za bezzasadne. W uzasadnieniu podniósł, że egzekwowane w ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego zaległości uległy przedawnieniu z dniem [...] grudnia 2013 r. W konsekwencji czego przedmiotowe tytuły wykonawcze z dnia [...] lutego 2015 r. zostały wystawione 1,5 roku po upływie terminu przedawnienia. Wskazał, że prawidłowo wskazany okres zawieszenia postępowania nie czyni przedmiotowych zarzutów nieuzasadnionymi oraz działania egzekucyjne podejmowane w latach 2005 - 2008 nie zmieniają faktu, że przedmiotowe wierzytelności są przeterminowane. Zwłaszcza, iż przepisy prawa nie pozwalają na zawieszenie biegu terminu przedawnienia dłuższe niż 8 lat. Skarżący wskazał, że zawarta w zaskarżonym postanowieniu argumentacja jest błędna oraz sprzeczna z "przepisami Ordynacji Podatkowej, art. 123 § 1 k.c. brakiem dokumentów wymaganych przez art. 816 k.p.c. i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej". Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, Dyrektor IS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zgodził się z Naczelnikiem US co do oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Dyrektor IS rozpatrując przedmiotowe zażalenie w granicach wniosku skarżącego, a więc w zakresie dotyczącym wniesionego do postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] oraz od [...] do [...] obejmujących zaległości z tytułu podatku od osób fizycznych za 2005 r. zarzutu przedawnienia, wskazał, że termin płatności powołanych zobowiązań podatkowych upływał z końcem 2006 r. Ustawowy bieg terminu przedawnienia upływał zatem z końcem 2011 r. Zauważył, że bieg terminu przedawnienia może ulec zawieszeniu lub przerwaniu w związku, z zaistnieniem przewidzianych w stosownych przepisach okoliczności. Organ odwoławczy odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu dotyczącego przedawnienia egzekwowanego obowiązku w pierwszej kolejności wyjaśnił, że bieg terminu przedawnienia może zostać zawieszony na podstawie art. 70 § 2 punkt 1 Ordynacji podatkowej od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Zauważył, że Dyrektor IS decyzją z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] orzekł o rozłożeniu na raty zaległości z tytułu podatku od osób fizycznych za 2004 r. i 2005 r., ustalając termin wpłaty ostatniej z rat na [...] grudnia 2008 r. Wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zaległości za 2005 został zawieszony na [...] dni w okresie od [...] kwietnia 2007 r. do [...] grudnia 2008 r. w konsekwencji czego upływał z dniem [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor IS zauważył, że ustawodawca w treści art. 70 § 4 O.p. wskazał, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wobec powyższego organ odwoławczy nie może podzielić stanowiska Naczelnika US, iż skuteczna czynność egzekucyjna dokonana przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] grudnia 2005 r. nr [...] o zajęciu rachunku bankowego skarżącego mogła przerwać bieg terminu przedawnienia. Została ona bowiem dokonana jeszcze przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Niemniej jednak z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...],[...] , [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] trzykrotnie dokonał czynności egzekucyjnej skutkującej przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Dyrektor IS wskazał, że był on przerywany odpowiednio: poprzez zajęcie wierzytelności skarżącego z tytułu rachunku bankowego w [...] dokonane zawiadomieniem z [...] grudnia 2011 r. nr [...] w dniu [...] grudnia 2011 r., które w tej samej dacie zostało doręczone skarżącemu oraz w dniu [...] marca 2014 r. w [...] Banku zawiadomieniem z [...] marca 2014 r. nr [...] i w [...] Banku zawiadomieniem z [...] marca 2014 r. nr [...] które zostały doręczone skarżącemu [...] kwietnia 2014 r. Zatem po przerwaniu biegu terminu przedawnienia zaczął on biec na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Dyrektor IS stoi na stanowisku, iż obciążająca skarżącego zaległość podatkowa objęta przedmiotowym postępowaniem nie uległa przedawnieniu. Naczelnik US w sposób prawidłowy uznał wniesiony przez skarżącego zarzut przedawnienia obowiązku egzekwowanego na, podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] oraz od [...] do [...] za nieuzasadniony. Tym samym organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w zaskarżonej części. Pismem z [...] marca 2016 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2016 r. W skardze zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 59 § 1 pkt 9, art. 67a § 2 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że nie jest zgodne z prawdą twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, iż czynności wykonane przez [...] Urząd Skarbowy w 2008 r., w dniu [...] grudnia 2011 r. i w dniu [...] marca 2014 r. skutecznie przerwały bieg przedawnienia, albowiem zawiadomienie o tych czynnościach zostało skarżącemu doręczone [...] maja 2015 r., który jest tym samym dniem rozpoczęcia egzekucji. Pomiędzy wierzytelnościami uznanymi za przeterminowane, a nie uznanymi nie ma żadnej różnicy i wszystkie one powinny być uznane za przeterminowane. Działania podjęte wobec skarżącego przez organ egzekucyjny w 2014 r. były niezgodne z prawem, bowiem dzień [...] grudnia 2013 r. stanowi nieprzekraczalną datę przeterminowania się wszystkich zaskarżonych wierzytelności. Podjęte zaś przez organ egzekucyjny działania w 2005 r., 2006 r. oraz 2008 r. nie dają organowi uprawnienia do podjęcia egzekucji roszczeń w 2014 r. czy 2015 r. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1647), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. Organ stosujący prawo powinien w pierwszej kolejności zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w realiach danej sprawy. Następnie, poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą sądu pierwszej instancji jest kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 p.p.s.a. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IS w przedmiocie uznania zgłoszonych przez skarżącego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzutów przedawnienia w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne, wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego na postanowienie organu I instancji w części, to jest w zakresie uznania za niezasadne zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. nr od [...] do [...] i od [...] do [...]. Zarzuty te zostały przez skarżącego zgłoszone w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. (data wpływu do organu I instancji – [...] marca 2015 r.) w odpowiedzi na doręczenie zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę w [...] Sp. z o.o. w R. z dnia [...] lutego 2015 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia [...] lutego 2015 r., wymienionych w tym zawiadomieniu (m. in. od nr [...] do nr [...] i od nr [...] do nr [...]), obejmującymi należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Podniósł, iż zobowiązania te przedawniły się najpóźniej z dniem [...] grudnia 2011 r. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W świetle art. 34 § 1 zdanie pierwsze u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. uznał zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie m.in. tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] i od nr [...] do nr [...] za niezasadne. Wskazał, iż zaległości w podatku dochodowym, o którym mowa decyzją Izby Skarbowej w W. Delegatury w R. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. zostały rozłożone na raty, termin płatności ostatniej raty ustalono na [...] grudnia 2008 r. Tym samym bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. Ponadto w dniach [...] marca 2006 r., [...] grudnia 2011 r. i [...] marca 2014 r. stosowano skuteczne środki egzekucyjne zobowiązania za 2005 r. nie uległy przedawnieniu. Na powyższe okoliczności powołuje się także organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie Sądu stanowisko orzekających w sprawie organów co do niezasadności zarzutu przedawnienia, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. należy uznać za prawidłowe. Tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] i od [...] do [...] dotyczą należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Do zobowiązania w tym podatku zastosowanie ma termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 j.t. ze zm., dalej także: "O.p.", "Ordynacja podatkowa"). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym za 2005 r., którego termin płatności upływa w 2006 r., rozpoczyna swój bieg z końcem 2006 r., a kończy się z dniem [...] grudnia 2011 r. Wskazany powyżej bieg terminu przedawnienia ma miejsce w sytuacji braku okoliczności stanowiących o zawieszeniu lub przerwaniu jego biegu. Zgodnie bowiem z art. 70 § 2 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Art. 67a § 1 pkt 1 O.p. stanowi, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty. W myśl zaś art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony; po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak wynika z twierdzeń orzekających w sprawie organów, znajdujących odzwierciedlenie w dołączonych do akt sądowych aktach egzekucyjnych, w odniesieniu do biegu terminu przedawnienia zobowiązania objętego zakwestionowanymi przez skarżącego tytułami wykonawczyni zaistniały okoliczności stanowiące zarówno o przerwie, jak i o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. została rozłożona na raty zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. i za 2005 r. Termin płatności ostatniej raty ustalono na [...] grudnia 2008 r. (karta 240-242 akt podatkowych). Tym samym trafnie wskazały organy obu instancji, że bieg terminu przedawnienia należności, o której mowa w niniejszej sprawie pozostawał zawieszony od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. - to jest przez 1 rok, 7 miesięcy i 13 dni, zatem termin przedawnienia uległ przedłużeniu o ten okres. W czasie biegu terminu przedawnienia nastąpiło także jego przerwanie, albowiem organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego w [...] Bank SA w Ł. (karta 132 – 133 akt egzekucyjnych). Tytuły wykonawcze wymienione od poz. 22 do poz. 42 obejmują należność główną w zobowiązaniu z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. i odsetki od tej należności objęte ww. decyzją o rozłożeniu należności na raty (od raty 9 do 19). Zawiadomienie o zajęciu z dnia [...] grudnia 2011 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych wskazanych w tym zawiadomieniu zostało przez skarżącego odebrane w dniu [...] grudnia 2011 r. (karta 131a akt egzekucyjnych). W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości, iż czynność egzekucyjna w postaci zajęcia rachunku bankowego została dokonana przed upływem terminu przedawnienia, doprowadziła do jego przerwania, po którym to przerwaniu zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg 5- letniego terminu przedawnienia rozpoczął się na nowo. Z tego też względu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego w [...] Bank SA w W. z dnia [...] marca 2014 r. i w [...] Banku SA w W. z dnia [...] marca 2014 r., doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2014 r. (karty 140-141, 141a oraz karty 138 – 139, 139a akt egzekucyjnych), obejmujące te same co tytuły wykonawcze ww. w odniesieniu do zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2011 r., jak i zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia [...] lutego 2015 r., doręczone skarżącemu w dniu [...] lutego 2015 r. wraz z odpisami wymienionych w tym zawiadomieniu tytułów wykonawczych, w tym tytułów o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...], co do których zarzut egzekucyjny w niniejszej sprawie został uznany za niezasadny, zostało doręczone przed upływem biegu terminu przedawnienia. Zauważyć jednocześnie należy, iż jak wynika z akt egzekucyjnych postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Naczelnik US umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone m.in. na podstawie tytułów wykonawczych wymienianych w zajęciach z dnia [...] grudnia 2011 r. i z dnia [...] marca 2014 r., o których była mowa wyżej na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a., to jest w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jak wynika z art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania z tej przyczyny nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. W myśl zaś art. 61 u.p.e.a. w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne. Nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy. Organ odwoławczy prawidłowo odczytał i zastosował normy prawne mające zastosowanie w niniejszej sprawie, a określone w art. 70 § 1 , § 2 pkt 1 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, co doprowadziło do prawidłowego uznania niezasadności zgłoszonych w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...] zarzutów przedawnienia. Zobowiązanie, którego dotyczą tytuły wykonawcze nie uległo bowiem przedawnieniu, a tym egzekucja tego zobowiązania może być prowadzona. Z tych względów Sąd wobec braku podstaw do uwzględnienia skarg, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu, zgodnie z treścią wyroku.