VIII SA/Wa 281/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. D. o wstrzymanie wykonania decyzji ze skargi E. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Pismem z [...] marca 2012 r. (data nadania) E. D. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2011 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanką niebezpieczeństwa powstania szkody skarżąca uzasadniła tym, że od stycznia 2011 r. pozostaje poza służbą, z czym wiąże się brak wynagrodzenia i środków do życia. Do czasu zakończenia postępowania sądowego nie może podjąć pracy, poza tym nie posiada wykształcenia w innych kierunkach, zaś późniejsza wypłata rekompensaty nie naprawi nawet w części szkody jaką skarżąca poniesie z tytułu braku bieżących dochodów. Niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków skarżąca uzasadniła tym, że tracąc kontakt z zawodem, technologami i technikami wykorzystywanymi w codziennej pracy w Policji po przywróceniu jej do służby konieczne będzie ponowne jej przeszkolenie, co dla organu będzie dodatkowym kosztem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej: p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argument, iż zwolnienie ze służby spowoduje utratę wynagrodzenia za pracę, a tym samym wywoła uszczerbek w majątku strony nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Sama okoliczność utraty aktualnego źródła uzyskiwania dochodów nie przesądza o możliwości zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, czy powstania znacznej szkody. Utrata źródła dotychczas uzyskiwanego dochodu jest konsekwencją każdego rozkazu o zwolnieniu ze służby. Pogorszenie sytuacji finansowej nie jest zaś równoznaczne ze spełnieniem przesłanek uzasadniających ochronę tymczasową. Co zaś dotyczy argumentacji dotyczącej konieczności ponowienia przeszkolenia skarżącej w razie przywrócenia do służby, w ocenie Sądu nie jest to okoliczność, która mogłaby stwarzać niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, wniosek pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które rzeczywiście uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza jednocześnie, że tak jak z samego wniosku, tak i z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.