VIII SA/Wa 282/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2011 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury specjalnej oddala skargę. Decyzją z [...] stycznia 2011 r. znak [...] Prezes Rady Ministrów po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2010 r. znak [...], odmawiającą D. P. przyznania świadczenia specjalnego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podniósł, że zgodnie z art. 82 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm., zwana dalej ustawą o emeryturach i rentach z FUS), przyznanie świadczenia jest możliwe w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przepis ten nie precyzuje warunków, jakie powinny być spełnione, aby renta lub emerytura mogła być przyznana w tym szczególnym trybie. Organ wskazał, iż przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych każdy wniosek jest oceniany i rozpatrywany pod kątem występowania okoliczności mogących uzasadniać potraktowanie sprawy w sposób szczególny. Powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 17 października 2006 r., sygn. akt P 38/05 wskazał, że świadczenie specjalne może być przyznane osobie legitymującej się wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami i osiągnięciami w jakiejś dziedzinie np. zawodowej, artystycznej, sportowej czy politycznej oraz w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Dodatkowo podniósł, że sytuacja bytowa wnioskodawcy brana jest pod uwagę, jednak okoliczność ta nie stanowi jedynego kryterium przyznawania świadczeń. Organ wskazał, że inicjując przedmiotowe postępowanie o przyznanie świadczenia specjalnego wnioskodawczyni podała, że jej ostatnim miejscem pracy był [...] "[...]" Ziemi R. (dalej [...] "[...]"), a od [...] października 1981 r. jest emerytką (z akt zaś wynika, że miała wówczas [...] lata). Od tego czasu, ze względu na zły stan zdrowia, jak podała, nie pracuje. Wyjaśniła, że w związku z wprowadzeniem stanu wojennego nie otrzymała z [...] "[...]" należnych jej świadczeń tj. ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, nagrody przyznanej decyzją [...] Ziemia R., nagrody z zakładowego funduszu nagród, tzw. trzynastki oraz odprawy emerytalnej. Podała, iż wielokrotnie w tej sprawie zwracała się do Zarządcy Komisarycznego majątkiem [...] "[...]" [...] Ziemia R. jak i do Prezydenta Miasta R.. Otrzymywała jednak albo decyzje odmowne albo brak było reakcji. Wobec braku wypłaty powołanych wyżej świadczeń Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej ZUS) odmówił jej przeliczenia wysokości emerytury. Podniosła także, iż z uwagi na podeszły wiek i stan zdrowia wymaga stałej opieki osób trzecich, a koszty leków i rehabilitacji "są bardzo znaczne". Do wniosku strona dołączyła orzeczenie komisji lekarskie ZUS z [...] listopada 1995 r. zaliczające ją nadal do drugiej grupy inwalidów w związku z wypadkiem w drodze do pracy w dniu [...] grudnia 1992 r., jak również zaświadczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia, potwierdzające leczenie w poradni alergologicznej oraz z powodu [...]. Organ wskazał, że z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika, iż pismem z [...] kwietnia 1983 r. wnioskodawczyni wystąpiła do zarządcy komisarycznego majątkiem [...] "[...]" [...] Ziemia R. i Prezydenta Miasta R. z roszczeniem o wypłatę ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, nagrody przyznanej decyzją Zarządu [...] Ziemia R., trzynastki oraz odprawy emerytalnej. Z kolei zarządca komisaryczny skierował przeciwko wnioskodawczyni (w związku z pełnieniem przez nią obowiązków kasjerki w okresie od [...] lutego 1981 r. do [...] października 1981 r. w [...] Ziemia R.) pozew o zapłatę nienależnie pobranego wynagrodzenia. Wyrokiem z [...] listopada 1984 r. Sąd Rejonowy w R., po ponownym rozpoznaniu sprawy, oddalił powództwo Zarządcy Komisarycznego. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia ww. Sąd wskazał jednak, iż sporną kwotę (za miesiąc sierpień 1981 r.) strona pobrała w okresie, gdy nie pełniła już obowiązków kasjerki, bowiem jej zatrudnienie ustało z dniem [...] września 1981 r. Organ podał dalej, że pismami z [...] kwietnia 2009 r. wnioskodawczyni wystąpiła do Prezesa Stowarzyszenia Osób Internowanych i Poszkodowanych w Stanie Wojennym o poświadczenie zatrudnienia w [...] "[...]" na czas nieokreślony oraz przyznania nagrody, prawa do trzynastki, wydanie świadectwa pracy i zwrot składek członkowskich z kasy zapomogowo - pożyczkowej oraz do Prezydenta Miasta R. o pomoc w uzyskaniu należności za pracę w [...] "[...]". Odpowiadając na ww. wystąpienie Prezydent Miasta R. poinformował stronę, iż archiwum urzędu nie dysponuje żadnymi dokumentami dotyczącymi [...] "[...]". Jednocześnie Przewodniczący Zarządu Regionu Ziemia R. [...] "[...]" wyjaśnił wnioskodawczyni, iż zarząd nie posiada dokumentów potwierdzających jej zatrudnienie w latach 1980 – 1981 r., a akta związku po [...] grudnia 1981 r. przejął zarządca komisaryczny i najprawdopodobniej przekazał do archiwum państwowego. Wnioskodawczyni poproszona przez organ o udokumentowanie swoich wybitnych zasług przedstawiła legitymacje potwierdzające nadanie w 1970 r. odznaki honorowej [...] czwartego stopnia i w 1977 r. odznaki honorowej "[...]"; wycinki prasowe dotyczące Stowarzyszenia Charytatywnego "[...]" w R., którego jest prezesem od 1997 r. Nadesłała również podziękowania Banku [...] z 2009 r. dla ww. stowarzyszenia za pracę na rzecz najuboższych, R. Towarzystwa Dobroczynności z 2007 r. za nieodpłatne przekazanie owoców dla ubogich rodzin wielodzietnych, Domu Dla Bezdomnych [...] Diecezji R. z 2010 r. za nieodpłatne przekazanie darów w formie odzieży i zabawek, Domu Matki i Dziecka [...] z 2010 r. za "podarowanie placówce darów", Parafii Rzymsko – Katolickiej w R. z 2010 r. "za przekazane dary" oraz księdza - administratora parafii na [...] z 2010 r. za przekazaną dla parafii pomoc w formie odzieży. Złożyła także zaświadczenie [...] Diecezji R. z 2010 r., iż jako prezes stowarzyszenia jest "bardzo zaangażowana w pracy społecznej i charytatywnej, udzielając pomocy potrzebującym". Wnioskodawczyni oświadczyła, iż w latach 1965 – 1970 jako pracownik Wydziału Oświaty i Wychowania w Urzędzie Powiatowym w R. "rozprowadzała" znaczki do świadectw dzieci po ukończeniu szkoły podstawowej, zebrane w ten sposób środki wykorzystywane były przez [...] na obozy i kolonie dla dzieci z ubogich rodzin. Podała również, że stowarzyszenie, którego jest prezesem podjęło wiele działań na rzecz osób potrzebujących, m.in. w 2009 r. przekazało potrzebującym dary w ilości ponad [...]ton o wartości [...] zł oraz dary dla ponad [...] osób – bezrobotnych, wielodzietnych, bezdomnych. W latach 2007 – 2009 stowarzyszenie udzieliło pomocy [...] domom dziecka i polskiej szkole na [...], domowi pomocy w R., osobom wskazanym przez MOPS w R. oraz Polakom na [...]. W odniesieniu do prowadzonej działalności związkowej i opozycyjnej wnioskodawczyni wyjaśniła, że po wprowadzeniu stanu wojennego działalności na rzecz podziemnych struktur [...] "[...]" nie prowadziła, natomiast na podstawie zaproszenia stałego i upoważnień z lat 1980 - 1981, jako przedstawiciel [...] "[...]", m.in. w 1981 r. jako ekspert uczestniczyła w negocjacjach ze "stroną rządową", brała udział w rozmowach z dyrekcjami zakładów pracy, kontaktowała się z kołami zakładowymi, zbierała materiały dotyczące planu i budżetu województwa radomskiego oraz podejmowała inne działania w zakresie przyznania większych limitów żywnościowych. Organ wskazał, że wobec rozbieżności pomiędzy dokumentami i oświadczeniami strony, wnioskodawczyni była zobowiązana do złożenia dokumentów potwierdzających okres zatrudnienia i nabycie uprawnień emerytalnych, jednak zobowiązania tego w żądanym zakresie nie wykonała. Na podstawie danych uzyskanych z ZUS ustalono zaś, iż w okresie od [...] sierpnia 1989 r. do [...] marca 1991 r. wnioskodawczyni była uprawniona do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (przy tym od [...] lipca 1990 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu). Od [...] września 1994 r. strona ma ustalone prawo do renty inwalidzkiej wypadkowej [...] grupy na stałe, natomiast od [...] grudnia 1994 r. ma prawo do emerytury. Aktualnie wnioskodawczyni pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem (nie ma jednak orzeczonej niezdolności do samodzielnej egzystencji) w zbiegu z emeryturą. Łącznie kwota pobieranego przez nią świadczenia wynosi [...] zł netto. ZUS potwierdził także przebieg zatrudnienia strony począwszy od [...] stycznia 1957 r. do [...] września 1993 r., w tym okres zatrudnienia od [...] lutego 1981 r. do [...] września 1981 r. w [...] "[...]" Międzyzakładowa Komisja Robotnicza Ziemia R. oraz pobierania w okresie od [...] września 1993 r. do [...] września 1994 r. świadczenia rehabilitacyjnego. Na podstawie pisemnej informacji uzyskanej od Przewodniczącego Zarządu Regionalnego [...] "[...]" Ziemia R. ustalono, że zarząd ten nie dysponuje aktami osobowymi wnioskodawczyni, w tym dokumentami potwierdzającymi jej działalność i zasługi. Posiada jedynie kopię umowy o pracę z [...] stycznia 1981 r. Zarząd nie dysponuje też żadnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawczyni ani jej zasług, poza informacjami podanymi w otrzymanych od wnioskodawczyni pismach (zaproszenie, upoważnienia). Opierając się z kolei na danych przedstawionych przez Instytut Pamięci Narodowej organ ustalił, iż wnioskodawczyni była zarejestrowana przez Wydział [...] (kategoria [...]), a z ewidencji była zdjęta [...] marca 1983 r. i materiały zniszczono. W latach 80 - tych, w tym również w okresie stanu wojennego wnioskodawczyni wielokrotnie wyjeżdżała za granicę. W 1985 r. odmówiono jej wydania paszportu z uwagi na to, że usiłowała ukryć przed organami kontroli celnej towary o wartości około [...] zł. Z kolei na podstawie informacji uzyskanych z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. organ ustalił, że wnioskodawczyni mająca obecnie [...] lata prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z [...] letnim mężem. Łączny dochód rodziny stanowi kwota około [...] zł netto. Stałe opłaty związane z bieżącym utrzymaniem (czynsz, energia elektryczna, gaz, telefon) stanowią kwotę około [...] zł, wydatki na leki wynoszą około [...] zł, a spłata kredytów zaciągniętych na leczenie i rehabilitację [...] zł. Strona leczy się z powodu cukrzycy, alergii, częstych infekcji układu pokarmowego, powikłań po wypadku komunikacyjnym i okresowo wymaga opieki drugiej osoby. Oceniając zgromadzony w przedmiotowym postępowaniu materiał dowodowy organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków stanowiących podstawę do przyznania świadczenia specjalnego. Nie legitymuje się bowiem wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami w jakiejkolwiek dziedzinie aktywności, a tylko takie uzasadniają przyznanie świadczenia specjalnego. Bezspornie w 1981 r. przez kilka miesięcy była pracownikiem etatowym [...] "[...]", ale stosunek pracy ustał ponad 2 miesiące przed wprowadzeniem stanu wojennego. Poza sporem wprawdzie pozostaje, że wnioskodawczyni prowadziła także działalność na rzecz ww. związku. Dokonania wnioskodawczyni na tym polu nie wyróżniały jej jednak z grona innych działaczy, a tym samym nie były szczególne. W związku z prowadzoną działalnością wnioskodawczyni nie była poddana szykanom, czy represjom, nie była również internowana, co uzasadnia wniosek, iż jej działalność nie była postrzegana jako zagrażająca porządkowi prawnemu i ustrojowi. Po wprowadzeniu stanu wojennego nie prowadziła żadnych działań o charakterze opozycyjnym. Również obecna działalność wnioskodawczyni związana z pełnieniem funkcji prezesa stowarzyszenia "[...]" nie wskazuje by realizowana przez stowarzyszenie działalność charytatywna wyróżniała ją na tle innych osób prowadzących tego typu aktywność. Zatem działalności tej nie można nadać wybitnego i niepowtarzalnego charakteru, podobnie jak działalności wnioskodawczyni w latach wcześniejszych, na którą się powołuje. W sprawie nie zaistniały więc nadzwyczajne zdarzenia losowe uzasadniające wniosek, zaś świadczenie specjalne nie może stanowić formy odszkodowania czy zadośćuczynienia z jakiegokolwiek tytułu. W konkluzji organ stwierdził, że powyższe okoliczności nie dają podstaw do przyznania świadczenia w trybie art. 82 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Pismem z [...] lutego 2011 r. (data nadania) D. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie Prezesa Rady Ministrów wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca postawiła zarzut sprzeczności dokonanych przez organ ustaleń z materiałem dowodowym sprawy poprzez uznanie, że w [...] "[...]" pracowała tylko do [...] września 1981 r.; a także że: - Prezydent Miasta R. nie dysponuje dokumentacją [...] "[...]" [...] Ziemia R.; - Instytut Pamięci Narodowej nie posiada jej dokumentów; - jej działalność zarówno związkowa jak i stowarzyszeniowa nie wyróżniają jej z grona innych działaczy czy wolontariuszy, a tym samym nie ma wybitnego i niepowtarzalnego charakteru. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia rozwijając zarzuty skargi skarżąca podniosła, że w [...] "[...]" [...] Ziemia R. pracowała od [...] lutego 1981 r. do dnia ogłoszenia stanu wojennego, a nie jak ustalił organ do [...] września 1981 r. Prezydent Miasta R. jest w posiadaniu dokumentów [...] "[...]" [...] Ziemia R., bowiem ona sama przekazywała mu takie dokumenty z Sądu Rejonowego w R.. Instytut Pamięci Narodowej również niewątpliwie posiada dokumenty dotyczące jej osoby, bowiem odmówił jej udostępnienia ich zanonimizowanych kopii. Podniosła, że z powodu inwigilacji i represji ze strony organów ścigania doznała wielu krzywd. Represje te polegały na: stosowaniu aresztu domowego, nakazie zgłaszania się co trzy godziny na Komendzie Milicji w R. przy ul. T., "rozmowach kontrolowanych" non stop, przesłuchaniach prowadzonych przez prokuraturę w obecności UB wobec podejrzenia rozpowszechniania broszur o Katyniu, kłopotach ze znalezieniem pracy, zabraniem paszportu i legitymacji pilota wycieczek. Zdaniem skarżącej również MOPS w R. wadliwie ustalił jej wszystkie wydatki, pominięto bowiem koszt zakupu środków czystości, stanowiących znaczny wydatek budżetu domowego. Podniosła przy tym, iż z kasy [...] "[...]" nie otrzymała żadnych pieniędzy, a wobec faktu znalezienia się na "czarnej liście" utraciła zdolność zatrudnienia i zarobkowania. Przez inwigilacje i represje straciła zdrowie i wymaga opieki osób "trzecich". Ponadto, w lutym 1982 r. ukończyła [...] lat i mogła przejść na tzw. wcześniejszą emeryturę ze względu na wiek i staż pracy, niestety żadna instytucja nie chciała złożyć w jej imieniu dokumentów do ZUS. Wskazała również, że części dokumentów nie było, bowiem z datą wprowadzenia stanu wojennego zniknęły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 82 ust. 1 ustawy o FUS. Zgodnie z tym przepisem, Prezes Rady Ministrów w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w ustawie. Decyzja wydana w tym trybie ma charakter uznaniowy. Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza jej sądowej kontroli, oznacza jednak, iż kontrolowana decyzja może być uchylona przez sąd jedynie w sytuacji stwierdzenia, iż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W szczególności Sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli czy nie nosi ona cech dowolności. Badaniu podlega zatem to, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 82 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych otrzymanie renty specjalnej możliwe jest w sytuacji zajścia szczególnie uzasadnionego przypadku. Ustawa nie definiuje pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku" do organu stosującego prawo należy określenie w każdej, rozpoznawanej sprawie, czy ów szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi. Tak więc, za każdym razem powinien on być badany i oceniany w sposób indywidualny. W wyroku z 17 października 2006 r. sygn. akt P 38/05 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił znaczenie określenia "szczególnie uzasadnionego przypadku" wskazując, iż pojęcie to należy łączyć z wybitnymi zasługami na niwie zawodowej, artystycznej, społecznej, czy też politycznej. Chodzi tu o uhonorowanie i zapewnienie godziwych warunków bytowych osobom, które mają wybitne indywidualne, także w znaczeniu "niepowtarzalne", zasługi i osiągnięcia w określonej dziedzinie aktywności, a których sytuacja materialna jest niewspółmierna do wartości ich dokonań. Ponadto przedmiotowe świadczenie należy odnosić także do zaistnienia wyjątkowych zdarzeń losowych, tzn. takich, które nie mają charakteru powszechnego. Przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie renty specjalnej brana jest również pod uwagę sytuacja bytowa, jednakże nie stanowi ona jedynej przesłanki do przyznania świadczenia. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało bowiem przeprowadzeniem wszechstronnego postępowania dowodowego - organ podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia sprawy, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a następnie w wyczerpujący i przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Faktem wprawdzie jest, że pierwsza z wydanych przez Prezesa Rady Ministrów decyzji zawierała dość lakoniczne uzasadnienie, powyższe zostało jednak sanowane przez organ w zaskarżonej decyzji. Tym samym, w ocenie Sądu to uchybienie nie mogło więc mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w postępowaniu administracyjnym prawidłowo zebrano i oceniono materiał dowodowy. Na podstawie tej oceny organ uznał, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie stanowią szczególnego przypadku, dającego podstawę do przyznania świadczenia specjalnego. Oceniając zaistnienie przesłanek do przyznania świadczenia specjalnego organ dokonał analizy tak działalności i osiągnięć skarżącej w okresie aktywności w związku [...] "[...]", jak i prowadzonej przez stronę działalności charytatywnej. Ustalono również w wystarczający sposób warunki bytowe i materialne skarżącej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż skarżąca nie spełnia ustawowych kryteriów przyznania świadczenia specjalnego. Przesłanką decydującą o przyznaniu świadczenia tego rodzaju są szczególne, wybitne i niepowtarzalne zasługi dla rozwoju kraju, których skarżąca zdaniem organu nie udokumentowała. Podnoszone przez stronę okoliczności i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie potwierdzają jej działalność związkową jak i charytatywną, nie są to jednak osiągnięcia wystarczające do przyznania świadczenia specjalnego. Zdaniem Sądu organ miał prawo w oparciu o zebrany, obszerny materiał dowodowy stwierdzić, nie negując przy tym zasług skarżącej, że powyższych osiągnięć nie można jednak uznać za wybitne i niepowtarzalne w skali kraju. Również sytuacja materialna strony nie jest wystarczająca do przyznania wnioskowanego świadczenia, świadczenie to nie zależy bowiem wyłącznie od wymogów osoby ubiegającej się o nie, nawet w sytuacji, gdy potrzeby te byłyby w pełni uzasadnione. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że skarżąca wraz z mężem ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, jej dwuosobowa rodzina posiada stały miesięczny dochód uzyskiwany z tytułu świadczeń emerytalno – rentowych w wysokości około [...] zł. Ponoszone przez nią wydatki związane są z normalnym, bieżącym funkcjonowaniem rodziny, zaś zaciągnięte przez nią kredyty, nawet jeśli są związane z prywatnym leczeniem i rehabilitacją nie mogą stanowić podstawy do przyznania świadczenia specjalnego. Mając powyższe na uwadze uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.