VIII SA/Wa 283/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia gruntów z produkcji leśnej oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dn. [...] grudnia 2020r. znak [...] na podstawie której ww. organ, działając na podstawie art. 138§1 pkt.1 ustawy z dn. 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz U z 2020r. poz. 256, dalej jako: "kpa") oraz art. 11 ust.1, art. 7 ust.1 i art. 2 pkt.1 ustawy z dn. 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz U z 2017 poz. 116, dalej jako: "u.o.g.r.l."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. Ł. od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R. z dn. [...] lutego 2020r. odmawiającej wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne na działkach ewidencyjnych nr [...] nr [...], nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym S., gm. S. – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja została wydana w rezultacie przeprowadzenia postępowania, w toku którego ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Dyrektor RDLP w R. decyzją z dnia [...].02.2020 r. (znak sprawy: [...]) ponownie odmówił wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych pod budownictwo jednorodzinne na działkach o nr [...],[...],[...], położonych w obrębie ewidencyjnym S., w gminie S., w powiecie s., w woj. [...], gdyż zgodnie z decyzją Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...].06.2914 r., znak sprawy: [...], wydana przez Burmistrza S., wszystkie elementy projektowanej inwestycji winny być zlokalizowane poza gruntami leśnymi. Dyrektor RDLP wydał decyzję z dnia [...].02.2020 r., po ponownym rozpatrzeniu zebranego uprzednio oraz uzupełnionego materiału dowodowego, uwzględniając wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt: VllI SA/Wa 166/19 z dnia 9 maja 2019 r. K. Ł. ( dalej również jako: "skarżący", "strona") odwołał się od powyższej decyzji, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 11 ust. 1a w związku z art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego - wobec nieprawidłowego przekazania wniosku Skarżącego do RDLP, a w konsekwencji niezasadność wydania zaskarżonej decyzji; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 107§3 kpa., które miało wpływ na błędnie wydaną decyzję, poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji zawierającej wadliwe sformułowane rozstrzygnięcie, które nie określa granic wyłączonego terenu poprzez brak opisu przebiegu granic wyłączonej części i brak mapy geodezyjnej do wydanej decyzji; 3) błąd Organu w zakresie ustaleń faktycznych, który wynikał z niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i miał wpływ na błędnie wydaną skarżoną decyzję, albowiem Organ pominął istniejący w sprawie charakter działek na dzień wydania warunków zabudowy decyzji nr [...] znak: [...] z dnia [...].6.2014 r.; 4) naruszenie innych przepisów prawnych szczegółowo opisanych i uzasadnionych co do zarzutów w uzasadnieniu odwołania. Organ odwoławczy, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych ( dalej jako: " DGLP", "organ odwoławczy") , po rozpatrzeniu niniejszego odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał na następującą argumentację: Przede wszystkim podniósł, że w rozpatrywanej sprawie Burmistrz S. wydał decyzję nr [...], w której wskazał, że wszystkie elementy projektowanej inwestycji należy zlokalizować poza powierzchniami wskazanymi w ewidencji gruntów jako grunty leśne (oznaczone symbolem Ls). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 11 ust. 1a w związku z art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 104 kpa — wobec nieprawidłowego przekazania wniosku Strony do Dyrektora RDLP, a w konsekwencji niezasadność wydania zaskarżonej decyzji — nie zasługuje na uwzględnienie. W tym przedmiocie organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz S. pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., przesłał do Dyrektora RDLP wniosek Strony dotyczący wyłączenia części działek ewidencyjnych o nr [...],[...] i [...] z produkcji rolnej (pismo z dnia [...] czerwca 2017 r.). Starosta S. prawidłowo ocenił, że nie jest właściwy do zajęcia stanowiska w sprawie z wniosku Strony, ponieważ obszar planowany przez Stronę do wyłączenia obejmuje grunty leśne. Zgodnie z art. 5 ust.1 uogril - organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych (z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwy jest dyrektor parku). Zdaniem Strony Dyrektor RDLP niezasadnie wydał decyzję, gdyż nie było podstaw do przekazania jej wniosku do Dyrektora RDLP. Stanowisko Strony, w ocenie organu odwoławczego, nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy: wypisem uproszczonym z rejestru gruntów (wypis z dnia [...].1.2020 r.) i mapą ewidencyjną (kopia poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia [...].12.2019 r.) oraz wnioskiem Strony z dnia [...].6.2017 r., wraz z załącznikiem graficznym określającym wnioskowany obszar gruntów do wyłączenia (złożonym w ramach uzupełnienia braków formalnych przy piśmie z dnia [...].11.2017 r.) - planowana inwestycja zlokalizowana jest na gruntach leśnych. Zasadne zatem było przekazanie, na podstawie art. 65 § 1 kpa, wniosku Strony do rozpoznania Dyrektorowi RDLP. Należy zauważyć, że Dyrektor RDLP ma w niniejszej sprawie właściwość miejscową, rzeczową oraz instancyjną (jako Organ I instancji). Podstawą materialnoprawną wydania decyzji w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji są przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w szczególności zawarte w rozdziale 3 — wyłączanie gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej. W niniejszej sprawie Dyrektor RDLP właściwie oparł rozstrzygnięcie na przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odnosząc się do zarzutu błędnego zastosowania art. 11 ust 1a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy wspomnieć, że przepis ten ma zastosowanie w przypadku wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji. Zgodnie z tym przepisem organ wydający zezwolenie na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji określa obowiązki związane z tym wyłączeniem. Zaskarżoną decyzją Dyrektor RDLP odmówił wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, zatem art. 11 ust. 1a uogril nie miał zastosowania w sprawie. Jako niezasadny organ odwoławczy ocenił także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 107§3 kpa, poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji zawierającej wadliwe sformułowane rozstrzygnięcie, które nie określa granic wyłączonego terenu poprzez brak opisu przebiegu granic wyłączonej części i brak mapy geodezyjnej do wydanej decyzji, które to uchybienie miało wpływ na błędnie wydaną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, wydana przez Dyrektora RDLP decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 kpa, a jej uzasadnienie skonstruowano prawidłowo, uwzględniając wymagania określone w art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzuconej wadliwości rozstrzygnięcia, polegającej na braku określenia granic wyłączonego terenu (w tym na braku opisu przebiegu granic i braku mapy geodezyjnej) to należy uznać ten zarzut za zupełnie chybiony. W tym miejscu przypomnieć wypada, że Dyrektor RDLP zaskarżoną decyzją odmówił wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, na działkach nr [...],[...] i [...]. W decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej nie określa się granic wyłączenia i nie zaznacza się terenu podlegającego wyłączeniu. Określenie granic wyłączenia to element decyzji zezwalającej na trwałe wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Wypada w tym miejscy wspomnieć, że wydana przez Dyrektora RDLP decyzja z dnia [...].2.2020 r. zawiera 4 załączniki graficzne (mapy), na których zaznaczono kontury użytku leśnego na tle terenu inwestycji. Jako zupełnie niezasadny, według DGLP, należy ocenić zarzut dotyczący popełnienia przez Organ I instancji błędu w zakresie ustaleń faktycznych, który wynikał z niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i miał wpływ na błędnie wydaną skarżoną decyzję, albowiem Organ pominął istniejący w sprawie charakter działek na dzień wydania warunków zabudowy decyzji nr [...] znak: [...] z dnia [...].6.2014 r. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, Burmistrz S. pismem z dnia [...] maja 2014 r., przesłał do Dyrektora RDLP projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiornika szczelnego na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3, zlokalizowanej na częściach działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...], w miejscowości S., w Gminie S.. Dyrektor RDLP przeprowadził postępowanie w sprawie i z uwagi na zapis zawarty w projekcie decyzji chroniący grunty leśne przed zainwestowaniem (pkt 2.1.7,b), cyt. "Wszystkie elementy projektowanej inwestycji nakazuje się zlokalizować poza powierzchniami wykazanymi w ewidencji gruntów jako grunty Ieśne (oznaczone symbolem Ls)", uzgodnił projekt decyzji. Decyzja nr [...] o ustaleniu warunkach zabudowy uzyskała uzgodnienie organu właściwego w zakresie gruntów leśnych (Dyrektora RDLP) z tego względu, że wykluczono w niej możliwość lokalizowania jakiegokolwiek elementu projektowanej inwestycji na gruntach, wskazanych w ewidencji gruntów jako grunty leśne. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że na działkach ewidencyjnych nr [...],[...] i [...] występują grunty rolne i leśne. Zgodnie z mapą ewidencyjną (kopia poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia [...].12.2019 r.) grunty leśne stanowią wschodnią część działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...], przy drodze gminnej (działka ewidencyjna nr [...]). Warto w tym miejscu zaznaczyć, że kategorie użytków gruntowych na tych działkach nie uległy zmianie od wydania decyzji nr [...]. Należy też odnotować, że grunty leśne znajdujące się na tych działkach zostały objęte uproszczonym planem urządzania lasu na lata 2012-2021 - wg stanu na 2012 r. Trzeba podkreślić, że Organ I instancji, rozpoznając ponownie sprawę, prawidłowo uwzględnił wskazówki zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2020 r., sygn. akt Vlll SA/Wa 166/19. W wyroku tym WSA nakazał Dyrektorowi RDLP - na podstawie aktualnego wypisu z ewidencji gruntów (który znajduje się w aktach sprawy) — ustalić jaki charakter — rolny czy leśny mają grunty wskazane we wniosku Skarżącej. W wyniku przeprowadzonego postępowania, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Dyrektor RDLP prawidłowo ustalił, że wnioskowana przez Stronę lokalizacja inwestycji obejmuje grunty leśne. Wreszcie organ odwoławczy podniósł, że zgłoszone w odwołaniu wnioski dowodowe, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenie charakteru gruntu wskazanego we wniosku Strony należało przeprowadzić na podstawie aktualnego wypisu z ewidencji gruntów — na co wskazał też WSA w wyroku z dnia 9 maja 2020 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. [...] lutego 2021r. złożył K. Ł. ( dalej jako: "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie tj. art. 11 ust. 1a w związku z art. 2 pkt. I art.5 ust.1 ustawy z dnia 3 lutego l995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. w Dz. U. z dnia 19.06.2017r. poz.1161),art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. w Dz. U. z dnia 05.11.2018r. poz. 2096) - wobec nieprawidłowego przekazania wniosku Skarżącego do RDLP - co nie powinno mieć miejsca w zakresie podstawowego żądania Strony, a udział w sprawie Organu Lasów Państwowych jest niezasadny merytorycznie co w konsekwencji czyni niezasadność merytoryczną wydania skarżonej decyzji. 2/ naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 107 § 3 kpa. które miało wpływ na błędnie wydaną decyzję, poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji zawierającej wadliwie sformułowane rozstrzygnięcie które nie dookreśla granic wyłączonego terenu poprzez brak opisu przebiegu granic wyłączonej części i brak mapy geodezyjnej do wydanej decyzji - co uniemożliwia weryfikację wydanej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem i jej wykonania 'w zakresie rozstrzygnięcia, 3/ błąd w zakresie ustaleń faktycznych Organu który wynikał z nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy poprzez pominięcie ( między innymi ) wniosków dowodowych Strony i miał wpływ na błędnie wydaną skarżoną decyzję albowiem Organ pominął istniejący w sprawie charakter działek na dzień wydania warunków zabudowy decyzję nr [...] znak: [...] z dnia [...]. 06. 2014 roku - ustalenia faktyczne objęte postanowieniem ( w tym uzasadnieniem tego postanowienia ) Starosty S. z dnia [...] września 2018 r., sygn. [...], odmawiające aktualnemu skarżącemu wówczas wnioskodawcy wszczęcia postępowania w sprawie aktualizacji klasyfikacji gleboznawczej działek nr [...],[...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha położonych na terenie wsi S. gm. S., 4/ nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla zasadności merytorycznej wydania skarżonych decyzji, albowiem Organ zaniechał działania z urzędu w celu pełnego wyjaśnienia sprawy, a wobec posługiwania się przez Organ opisem i mapami sprzed kilku lat wstecz Organ wobec twierdzeń Strony pominął aktualny stan faktyczny nasadzeń na gruncie, nie dokonał oględzin nieruchomości w terenie, nie powołał klasyfikatora dla oceny stanu zadrzewienia, struktury gleby dla istnienia lasu ( lub jego nie istnienia i nieracjonalności istnienia ) w zakresie twierdzeń Strony że na nieruchomościach nie było i nie ma lasu w zakresie podstawowego żądania Strony co do lokalizacji inwestycji. 5/ zaniechanie przez Organ z winy Organu działania z urzędu w zakresie istotnych dla wyjaśnienia sprawy czynności procesowych, co spowodowało błędy w zakresie ustaleń faktycznych Organu i spowodowało wydanie błędnych decyzji w tym: -/ Organ nie odniósł się merytorycznie do złożonych wniosków dowodowych Strony w odwołaniu na okoliczności charakteru działek na dzień wydania warunków zabudowy decyzji nr [...], -/ Organ zaniechał analizy dowodów ze zdjęć przedmiotowej nieruchomości na której ma być zlokalizowana inwestycja - dla wykazania że na części działki nigdy nie było i nie ma lasu, a ilość drzewostanu wskazuje, że tak mała ilość drzew nie tworzy lasu. -/ -/ Organ nie zadziałał z urzędu w tych okolicznościach i nie powołał biegłego dla ustalenia czy na działce Strony jest las - co winien Organ uczynić w tych okolicznościach faktycznych. -/ Organ zaniechał przeprowadzania dowodów złożonych przez Stronę jako wnioski dowodowe i nie odniósł się do tych wniosków merytorycznie między innymi o dopuszczenie dowodu z przesłuchania Strony na okoliczności: map geodezyjnych, opisu rejestru z ewidencji gruntów na okoliczność nie istnienia lasu w części planowanej inwestycji Strony na dzień złożenia wniosku do Starosty i na dzień wydania skarżonej decyzji. Przy tym wnioski dowodowe zostały przedstawione Organowi w formie pisemnej do prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autor wyeksponował, że skarżona decyzja i poprzedzająca ją są nieprawidłowe, nie odpowiadają stanowi faktycznemu związanemu z przedmiotowymi nieruchomościami. Decyzje są niezasadne merytorycznie dla głównego żądania Strony o lokalizacji inwestycji. Poza powyższym fizycznie na nieruchomościach nie było i nie ma lasu co jest udowodnione przez Stronę a czego Organ nie zauważa. Skarżący nigdy nie był stroną przypisywanego Mu przez Organ planu przeznaczenia Jego działek lub planu zagospodarowania lasu o którym stanowią decyzje. Organ nie zauważa tych okoliczności faktycznych i prawnych błędnie analizując zebrane materiały dowodowe. Decyzje RDLP i GDLP nie powinny zaistnieć w sprawie w ogóle, albowiem Starosta S. niezasadnie przekazał do oceny stanu faktycznego żądanie Skarżącego błędnie analizując zebrany materiał dowodowy, że działki pod inwestycję leżą na terenie leśnym - mimo istniejących wówczas zapisów w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów nie odpowiada stanowi faktycznemu na gruntach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przeprowadzona w rozpoznawanej sprawie kontrola sądowa wniesionej skargi, z uwzględnieniem ww. kryteriów, doprowadziła do ustalenia, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a wniesiona skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Kwestią sporu w niniejszej sprawie jest to czy wydana przez właściwy organ Burmistrza S. decyzja o warunkach zabudowy z dn. [...] czerwca 2014r. uprawniała do wydania decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej gruntów leśnych o powierzchni [...] ha wchodzących w skład działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...] położonych w obrębie S. gm. S. na planowaną inwestycję budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zamierzonego przez skarżącego. Przed przystąpieniem do przedstawienia stanowiska Sądu w odniesieniu do zarzutów skargi, Sąd za wskazane uznaje przypomnienie, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wyłączenia gruntów z produkcji leśnej były już przedmiotem kontroli sądowej w rezultacie której został wydany wyrok WSA w Warszawie z dn. 09.05.2019r. sygn..akt VIII SA/Wa 166/19 ( orzeczenie prawomocne). W wytycznych zawartych w powyższym orzeczeniu Sąd zobowiązał organy do uzupełnienia postępowania w sprawie o wskazane czynności i dowody. Podstawą prawną wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji są przepisy ustawy z dn. 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz U z 2017r. poz.1161, dalej jako: "u.o.g.r.l."). W myśl przepisu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ww ustawy o ochronie gruntów leśnych - ochrona gruntów leśnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne. Należy przy tym zaznaczyć, że art. 4 pkt 6 ww. ustawy stanowi, iż przez przeznaczenie gruntów na cele nieleśne - rozumie się w odniesieniu do gruntów leśnych - ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania tych gruntów. Zatem w definicji tej mieści się każde ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania tych gruntów, w tym również ich zabudowa. Czynności takie dozwolone są tylko na gruntach przeznaczonych na cele nieleśne i objętych decyzją Dyrektora RDLP zezwalającą na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. Zgodnie z art. 7 ust 1 cyt. ustawy przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne można dokonać wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej "mpzp"), sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast według art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Ustawa wskazuje więc na konieczność wyczerpania najpierw procedury "przeznaczenia" gruntów na cele nieleśne, a dopiero po jej przeprowadzeniu przewiduje możliwość uruchomienia procedury "wyłączenia" z produkcji leśnej. Postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej jest samoistnym (odrębnym) postępowaniem, toczącym się przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Odnosząc powyższe uregulowania do stanu sprawy, należy stwierdzić, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób bezsporny wynika, że terenie planowanej inwestycji ( działki nr ew. [...],[...],[...] położonych w obrębie ewidencyjnym S. gm. S.) w części gruntów tych działek znajdują się grunty leśne oznaczone w ewidencji państwowej gruntów symbolem LsVI. Powyższe zostało potwierdzone wypisem uproszczonym z rejestru gruntów zawierającego dane na dzień [...] stycznia 2020r. oraz kopią mapy ewidencyjnej z dn. [...] grudnia 2019r. (zgodnie z wytycznymi wynikającymi z cyt. wyroku WSA w Warszawie z dn. 09.05.2019r.). Przywołane dowody dokumentacyjne jednoznacznie potwierdzają leśny charakter gruntów będących przedmiotem postępowania. Wobec tego, że inwestycja zlokalizowana została na gruntach leśnych właściwym do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji był organ do tego wskazany w art. 5 ust.1 u.o.g.l. tj. organ Lasów Państwowych, w sprawie Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R.. Stąd jako niezasadne zostały przez Sąd potraktowane zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego błędnego zastosowania przepisów ww. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz naruszenia właściwości rzeczowej organów. Jako niezasadny został także uznany zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego art. 107§3 kpa. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy stwierdzić, że utrzymana w mocy decyzja organu I instancji odmawia zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, nie istnieje więc kwestia "granic wyłączonego terenu" czy "granic wyłączonej części". Mapa geodezyjna byłaby wymagana w przypadku decyzji zezwalającej na wyłączenie, gdyż decyzja ta przyznawałaby stronie uprawnienia, wymagające dokładnego określenia. Decyzja odmowna nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, lecz rozstrzyga wniosek strony w odniesieniu do terenu, którego granice Skarżący zaznaczył kolorem czerwonym na mapie z projektem zagospodarowania działki (poz. [...] w wykazie akt sprawy). Ponadto Skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji błąd w zakresie ustaleń faktycznych wynikający z pominięcia jego wniosków dowodowych "w sprawie charakteru działek". Z zarzutu tego zdaje się wynikać, iż Skarżący kwestionuje leśny charakter gruntów wnioskowanych do wyłączenia z produkcji, a objętych decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2014 r. W rozwinięciu powyższego zarzutu Skarżący przywołuje podjętą przez siebie próbę zmiany klasyfikacji wspomnianych gruntów (na grunty nieleśne), zakończoną wydaniem postanowienia Starosty S. z dnia [...] września 2018 r. o odmowie aktualizacji klasyfikacji gleboznawczej. Powyższe zarzuty nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Jest bezsporne , że nie została zmieniona gleboznawcza kwalifikacja powyższych gruntów, ani też nie zaszły zmiany w ewidencji gruntów klasyfikujące części gruntów ww. działek jako leśne. Na marginesie tylko Sąd wskazuje, że przedmiotowe nieruchomości spełniają definicję lasu określoną w art. 3 pkt.1 ustawy o lasach. Z definicji lasu zawartej w tym przepisie wynika, że nawet grunt przejściowo pozbawiony roślinności leśnej pozostaje lasem, jeżeli przeznaczony jest do produkcji leśnej. Przy czym podkreślić należy, że przeznaczenie do produkcji leśnej jest istotną, zasadniczą cechą lasu, o posiadaniu której nie decyduje właściciel gruntu. Utrata tej cechy następuje, jak wskazano wcześniej, w wyniku ustalenia nieleśnego sposobu przeznaczenia gruntu, a następnie wyłączenia go z produkcji leśnej. Grunt o zwartej powierzchni 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną lub tylko przejściowo jej pozbawiony, który nie utracił cechy przeznaczenia do produkcji leśnej zgodnie z obowiązującymi przepisami jest lasem. Skarżący twierdzi, że nie prowadził i nie prowadzi produkcji leśnej na terenie przedmiotowej działek. Tym samym myli przeznaczenie do produkcji leśnej z pojęciem gospodarki leśnej. Znamienne jest, co podnoszą organy, że grunty na tych działkach zostały objęte uproszczonym planem urządzenia lasu. Według art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach gospodarka leśna stanowi działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Brak zamiaru realizacji obowiązków związanych z gospodarką leśną (art. 13 ust. 1 ustawy) nie powoduje, że grunt leśny traci automatycznie swoją istotną cechę, którą jest jego przeznaczenie do produkcji leśnej. Organy obu instancji działały w oparciu o obowiązujące przepisy, prawidłowo je wyłożyły i poprawnie zastosowały. W ocenie Sądu organy nie uchybiły również przepisom postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a., a także art. 15 i 138 § 1 pkt 1 tej ustawy. Z powyższych względów nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego sformułowane w skardze. W związku z tym sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.