VIII SA/Wa 285/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi J. C. w przedmiocie zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] marca 2021 r. J. C. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia z art. 10 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U z 2021 r., poz. 888 t.j., dalej: ustawa) i braku właściwej reakcji gminy na wykroczenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na posesji w miejscowości Z. [...] należącej do R. i W. S. dokonuje się wypompowania szamba. O powyższym wykroczeniu skarżący zawiadomił Komendę Powiatową Policji w P., a pismem z [...] listopada 2020 r. - Wójta Gminy R. W odpowiedzi na to pismo Wójt poinformował skarżącego, że R. S. w dniu [...] listopada 2020 r. podpisała z gminą umowę na wywóz nieczystości płynnych. Zdaniem skarżącego proces wypompowania szamba na posesję trwa nadal. Gmina nie wykonała żadnych czynności sprawdzających, a jego interes prawny ucierpiał bowiem w czasie około 14 miesięcy W. S. tylko kilka razy wypompowywał nieczystości przy pomocy profesjonalnych firm. Działania gminy ograniczyły się do pouczenia sprawców bez dokonania wizji lokalnej i sporządzenia odpowiednich protokołów (art. 5 ustawy). W związku z powyższym skarżący prosi o interwencję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniono, że postępowania w sprawie wykroczenia określonego w art. 10 ustawy prowadzi Komenda Powiatowa Policji w P., zaś organ bez zbędnej zwłoki w sposób zgodny z przepisami ustawy podjął czynności w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi jest zawiadomienie o popełnieniu przez R. S. i W. S. wykroczenia określonego w art. 10 ustawy. W ocenie skarżącego Wójt, pomimo zawiadomienia go o powyższym, nie podjął właściwych działań w celu zapobieżenia jego skutkom. Zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy, postępowanie w sprawach dotyczących niewykonania obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy (dotyczących między innymi pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi – art. 5 ust. 3b ustawy), toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W orzecznictwie wyjaśniono, że gminie nie przysługuje uprawnienie w zakresie wydawania władczych decyzji i ich egzekwowania w odniesieniu do obowiązków właścicieli nieruchomości przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 3-3b ustawy. Nie ma więc ona kompetencji do podjęcia bezpośredniej interwencji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lipca 2017 r., IV CSK 597/16, LEX nr 2401074). Ich nieprzyznanie nie pozbawiało wprawdzie gminy innych środków wpływania na postawy właścicieli i wymuszania na nich prawidłowych zachowań, jednakże nie przybierają one charakteru takiego jak oczekuje tego skarżący. Zauważyć należy, że działania gminy doprowadziły do podpisania przez R. S. umowy na wywóz nieczystości płynnych. Dalsze działania polegać mogły na skierowaniu zawiadomień o popełnieniu wykroczeń z art. 10 ust. 2 ustawy, czego jednak w sprawie niniejszej dokonał skarżący. Czynności wyjaśniające w sprawie prowadziła Komenda Powiatowa Policji w P., która jest właściwa do rozpoznawania skarg strony. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie dotyczy sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej, a czynności wyjaśniające prowadzone przez Wójta nie należą do żadnej z kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponieważ więc przedmiotowa sprawa dotyczy postępowania prowadzonego w innym niż administracyjny trybie, nie może zostać poddana kontroli sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.