VIII SA/Wa 286/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Andrzej Kuna, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [..]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), zwanej dalej ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r., oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., orzekł o nabyciu przez A. C. statusu osoby bezrobotnej oraz odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż A. C. spełnia wymogi do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, jednak zgłoszenie do rejestracji nastąpiło w terminie dłuższym niż wymagane ustawą 14 dni po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, zakończeniu pozarolniczej działalności lub osiąganiu przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. C. twierdząc, iż w dniu rejestracji nie posiadała wszystkich dokumentów. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia stanowiska organu II instancji wynika, iż A. C. na dzień 15 grudnia 2006 r. legitymowała się okresem zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 7 maja 2001 r. do dnia 30 listopada 2005 r., ponadto załączyła dokumenty potwierdzające zatrudnienie w okresie od 30 maja 2006 r. do dnia 30 listopada 2006 r. w [...] na [...]. Nadto skarżąca posiadała prawo do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 14 grudnia 2005 r. do dnia 28 maja 2006 r., ale utraciła je z powodu podjęcia zatrudnienia. Powołując się na treść art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., organ uznał, iż aby prawidłowo ustalić dla A.C.okres uprawniający do zasiłku niezbędnym jest zbadanie ilości dni zaliczanych do tego okresu, przy czym ustalenia te należy poczynić biorąc pod uwagę czas 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w R., a więc okres pomiędzy 15 czerwca 2005 r. a 14 grudnia 2006 r., co w niniejszym przypadku daje 169 dni, a więc jak słusznie ustalił organ I instancji A. C. nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni, liczonym w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Również uwzględnienie okresu zatrudnienia na [...] nie powoduje spełnienia powyższej przesłanki. Jednocześnie organ wskazał, iż wcześniejsza rejestracja A. C. w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. uprawniałby ją do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. Zgodnie z tym przepisem bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 14 dni od dnia ustania zatrudnienia posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. C., podnosząc, iż w okresie od dnia 30 maja 2006 r. do 30 listopada 2006 r. była zatrudniona w [...] na [...], na okoliczność czego przedstawiła stosowny dokument. W dniu 14 grudnia 2006 r. zgłosiła się do PUP w R., gdzie ze względu na awarię systemu komputerowego nie została obsłużona. Natomiast w dniu 15 grudnia 2006 r. powtórnie udała się do PUP w R. i została poinformowana, iż utraciła prawo do zasiłku z uwagi na jeden dzień zwłoki. W ocenie skarżącej z uwagi na powyższe okoliczności decyzja o odmowie przyznania jej zasiłku jest krzywdząca, dlatego też wniosła ona o "przywrócenie jej prawa do zasiłku". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, twierdząc, iż faktycznie w dniu 14 grudnia 2006 r. miała miejsce awaria systemu komputerowego, niemniej jednak, jak wynika z wyjaśnień pracownika PUP w R. wszystkie osoby, które zgłosił się w tym dniu do urzędu zostały obsłużone, natomiast w przypadku osób, które nie zostały zarejestrowane pracownicy urzędu wydali pisemne potwierdzenia ich zgłoszenia się w dniu 14 grudnia 2006 r., na dowód czego sporządzona został notatka służbowa. Organ wyjaśnił, iż takie działanie jest praktykowane w urzędzie w przypadku awarii systemu komputerowego. Jednocześnie organ podniósł, iż skarżąca w swoim odwołaniu z dnia 22 grudnia 2006 r. wskazała na odmowę przyznania zasiłku z uwagi na "brak wszystkich dokumentów", zaś dopiero w kolejnym piśmie wskazała na odmowę rejestracji w dniu 14 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga A. C. jest zasadna o tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 77 i 80 k.p.a., w stopniu, który ma wpływ na wynik sprawy. Powołane przepisy normują przede wszystkim zasady postępowania dowodowego, nakładając na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona jest wprost w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, natomiast art. 80 k.p.a. nakazuje ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Na gruncie postępowania administracyjnego zasady te należy pojmować w ten sposób, że podstawą rozstrzygnięć mogą być jedynie okoliczności faktyczne, polegające na prawdzie rzeczywistej. Rozpoznając sprawy administracyjne organ winien najpierw ustalić istnienie pewnych faktów, a następnie dokonać ich oceny prawnej. Przy czym naruszenie prawa następuje nie tylko w sytuacji gdy stan faktyczny bądź podstawa prawna zostaną ustalone wadliwie, ale również wówczas, gdy organ nie poczyni wyczerpujących ustaleń faktycznych w danej sprawie (por. uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 1998 r., FPK 15/98, opubl. Prokuratura i Prawo - dodatek 1999/5 poz. 53; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 23 października 1997 r., I SA/Po 457/97 opubl. Poradnik VAT 1998/7 str. 41). Na gruncie rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej nie zostały należycie wyjaśnione. Przede wszystkim wątpliwości budzi okoliczność, która legła u podstaw odmowy przyznania A. C. statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. W złożonym przez siebie odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wskazuje, iż w dniu rejestracji nie posiadała wymaganych dokumentów, co zostało potwierdzone złożonym przez nią oświadczeniem z dnia 15 grudnia 2006 r. W kolejnym piśmie z dnia 5 stycznia 2007 r. skarżąca wyjaśniła, iż opóźnienie w złożeniu dokumentów było spowodowane awarią systemu komputerowego w dniu 15 grudnia 2006 r. Fakt awarii potwierdza również notatka służbowa z dnia 8 stycznia 2007 r. sporządzona przez pracownika PUP w R., z której wynika, iż wszystkie osoby jakie stawiły się w dniu 14 grudnia 2006 r. w celu rejestracji zostały obsłużone bądź otrzymały pisemne potwierdzenie zgłoszenia się w tym dniu do urzędu. Organ II instancji w swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nie ustosunkował się w żaden sposób do powyższych okoliczności, ograniczając się jedynie do twierdzenia, iż gdyby skarżąca w terminie 14 dni, a wiec do dnia 14 grudnia 2006 r. dokonała rejestracji w urzędzie pracy przysługiwałoby jej prawo do zasiłku na mocy art. art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. W szczególności organ nie wyjaśnił, czy opóźnienie było spowodowane awarią systemu komputerowego, a więc okolicznością niezawinioną przez stronę i czy w dniu 14 grudnia 2006 r. skarżąca faktycznie stawiła się w urzędzie pracy i została tam obsłużona, czy też zgłosiła się do rejestracji dopiero następnego dnia. Notatka urzędowa sporządzona na okoliczność awarii systemu komputerowego w tym dniu i potwierdzająca fakt obsłużenia wszystkich interesantów nie przesądza czy również A. C. była jedną z tych osób, czy też nie. W konsekwencji więc nie zostało ustalone, czy podstawą odmowy przyznania zasiłku był brak wymaganych dokumentów w dniu rejestracji, na co wskazuje odwołanie, jak również co wynika z treści oświadczenia z dnia 15 grudnia 2006 r., czy też opóźnienie w rejestracji, a jeżeli tak, to czy opóźnienie było przez stronę zawinione, czy też od niej niezależne. Rolą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie ustalenie powyższych okoliczności ponad wszelką wątpliwość. Należy mieć na względzie, iż wniesienie odwołania rodzi po stronie organu kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Istota bowiem administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji. Tak więc w sytuacji, gdy odwołujący się wskazuje na pewne okoliczności, które mogą stanowić podstawę do uwzględnienia jego twierdzeń, w tym przypadku na fakt stawienia się u PUP w R. w dniu 14 grudnia 2006 r., rzeczą organu odwoławczego było zebranie materiału dowodowego w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia powyższych wątpliwości. Wydanie więc decyzji musi być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, w czasie którego organ jest zobowiązany z własnej inicjatywy przeprowadzić odpowiednie dowody, które wyjaśnią jednoznacznie wszystkie przesłanki konieczne dla określenia sytuacji prawnej strony. Zaniechanie tych obowiązków jest równoznaczne z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a. i skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej na mocy art. 145 ust.1 pkt 1 c) p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia.