VIII SA/Wa 287/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 stycznia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji zarządzającego transportem oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2024 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2023 roku, poz. 775 dalej jako k.p.a.), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym ( DZ.U z 2022 roku, poz. 2201 dalej jako utd), art. 3 ust.1, art. 6 ust.1 i 2 lit.a), załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 roku ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE ( Dz.U UE.L.2009.300.51, lp. 1 grupy 5 i lp. 4 grupy 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji(UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 roku uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zamieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady( Dz.Urz.UE L 74 z 19 marca 2016 roku, str.8 dalej jako rozporządzenie 2016/403) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2023 roku, nr [...] o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę S. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Transport i Spedycja ,, [...] ‘’ S. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Decyzją z dnia [...] grudnia 2022 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego sankcję za popełnienie naruszenia z lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd tj. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy oraz naruszenia określonego w lp. 9.1 do utd za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd. Opisane naruszenia stanowią najpoważniejsze naruszenia opisane odpowiednio w grupie 2 pod numerem 4 załącznika I tj. posługiwania się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy ( uznawane za prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy)oraz załącznika w grupie 5 pod nr 1 tj. kierowania pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego – rozporządzenia nr 2016/403. Powyższą decyzją organ nałożył także kary za popełnienie 392 bardzo poważnych naruszeń(BPN) i 1poważnego naruszenia – opisanych w rozporządzeniu 2016/403. Przedmiotowa decyzja jest wykonalna a kara z niej wynikająca została zapłacona w dniu 28 marca 2023 roku. Pismem z dnia 17 maja 2023 roku organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji w związku z popełnieniem naruszeń o charakterze najpoważniejszym. Organ wezwał skarżącego do przedstawienia wyjaśnień i dokumentów. Strona w odpowiedzi udzielonej pismem, które wpłynęło do organu 2 czerwca 2023 r., wskazała, że: w okresie od 22 lutego 2023 r. do 22 maja 2023 r. wykonała ok. 1054 operacje transportowe, na dowód czego przesłała zestawienie operacji transportowych, w ww. okresie zatrudniała 43 kierowców, przedsiębiorca jest członkiem Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce od 2002 r., w przedsiębiorstwie podejmowane są wszelkie możliwe czynności mające na celu realizację zleceń transportowych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, trasy kierowców umożliwiają realizację zadań przewozowych z zapasem czasowym a nadto uwzględniają normy socjalne, przedsiębiorca nie wydaje kierowcom poleceń niezgodnych z prawem, wynagrodzenie kierowców nie zawiera składników zachęcających do naruszania norm, kierowcy są zapoznawani z zasadami pracy, wymogami prawnymi, normami socjalnymi i zasadami obsługi tachografów, przedsiębiorca zapewnia kierowcom szkolenia z zakresu zmian przepisów prawa oraz obsługi tachografów, w przedsiębiorstwie zatrudnieni są głównie polscy obywatele, w przedsiębiorstwie wprowadzono system monitorowania pojazdów GPS, procedurę wyjazdową (m.in. weryfikacja dokumentów związanych z przewozem), automatyczne i każdorazowe po powrocie do bazy odczyty danych z kart kierowców, przedsiębiorca złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2022 r. nr [...], strona nie zgadzała się z większością naruszeń opisanych w ww. decyzji, w tym z naruszeniem z Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd, jako że przejazdy odbywały się w trybie "OUT", informowała, że pojazd o nr rej. [...] nie był wykorzystywany przez przedsiębiorcę, więc nie ma on możliwości przesłania kopii potwierdzającej przejście badań technicznych przez pojazd. Organ zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w R. o udzielenie informacji koniecznych do zbadania przesłanki interesu społecznego kontynuowania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W odpowiedzi udzielonej pismem z 21 czerwca 2023 r. PUP w R. wyjaśnił, że zawody kierowcy samochodu ciężarowego i kierowcy ciągnika siodłowego należą do zawodów deficytowych a osoby reprezentujące te zawody są chętnie zatrudniane. PUP w R. wskazał, że cofnięcie przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będzie miało wpływ na wzrost bezrobocia w regionie w sytuacji, gdy zwolnione osoby zdecydują się zarejestrować jako osoby bezrobotne. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z 12 lipca 2023 r. nr [...] o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę S. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą TRANSPORT I SPEDYCJA "[...]" S. K. Według art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: (i) prawo handlowe; (ii) prawo upadłościowe; (iii) płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; (iv) prawo o ruchu drogowym; (v) odpowiedzialność zawodowa; (vi) handel ludźmi lub narkotykami; oraz zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: (i) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; (ii) maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; (iii) kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; (iv) badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; (v) dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; (vi) bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; (vii) instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; (viii) praw jazdy; (ix) dostępu do zawodu; (x) transportu zwierząt. Stosownie do art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jeśli zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na nich sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku V, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. W ramach postępowania ustala się, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. Każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję, może zdecydować, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona. W takim przypadku uzasadnienie zostaje zapisane w rejestrze krajowym. Liczba takich decyzji zamieszczana jest w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 26 ust. 1. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji nie będzie stanowiła nieproporcjonalnej reakcji, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji. W myśl art. 7d ust. 5 utd po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Zgodnie z załącznikiem nr IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 najpoważniejsze naruszenia dla celów art. 6 ust. 2 lit. a) oznaczają: 1. a) Przekroczenie maksymalnych sześcio- lub czternastodniowych okresów prowadzenia pojazdu o co najmniej 25 %. b) Przekroczenie, w rozliczeniu dziennym, o co najmniej 50 % maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy lub czasu odpoczynku trwającego nieprzerwanie przynajmniej 4,5 godziny. 1. Brak tachografu lub ogranicznika prędkości lub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości, lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy 2. Kierowanie pojazdem bez ważnego certyfikatu stwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, jeżeli taki dokument jest wymagany na mocy prawa wspólnotowego, lub z poważnym uszkodzeniem między innymi układu hamulcowego, kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia, które mogłoby stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. 1. Transport towarów niebezpiecznych, których transport jest zakazany lub które są przewożone w sposób zakazany lub bez zezwolenia, lub bez oznaczenia ich w pojeździć jako towarów niebezpiecznych, i tym samym zagrożenie stanowienie zagrożenia życia lub środowiska w takim stopniu, że prowadziłoby to do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. 2. Przewóz osób lub towarów bez ważnego prawa jazdy lub przez przedsiębiorcę, który nie posiada ważnej licencji wspólnotowej. 3. Posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy, kartą, której nie jest posiadaczem lub którą otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów. 4. Przewóz towarów przekraczających o 20 % lub więcej maksymalną dopuszczalną masę całkowitą w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton oraz przekraczających o 25 % lub więcej - w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 ton. Stosownie do Ip. 1 grupy 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia 2016/403 kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE stanowi naruszenie najpoważniejsze (NN). W myśl Ip. 4 grupy 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia 2016/403 posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy (uznawane za prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy) stanowi naruszenie najpoważniejsze (NN). Według art. 7d ust. 1 utd organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a; 2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c:wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy łub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 zl9.03.2016, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako: najpoważniejsze naruszenie, poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji. W myśl art. 7d ust. 4 utd przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 utd po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Według art. 94b utd nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej ojej nałożeniu. Powołany przepis art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jednoznacznie wskazuje, że jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Natomiast warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 ww. rozporządzenia. Przepisy tego rozporządzenia określają także katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony. Także rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403 określa rodzaje naruszeń, których popełnienie powoduje wszczęcie postępowania w celu dokonania oceny dobrej reputacji i których popełnienie stanowi podstawę do uznania, że przedsiębiorca dobrą reputację utraci. Przepisy te przewidują także możliwość uznania, że pomimo popełnienia czynu pozbawiającego dobrej reputacji podmiot jej nie straci, jeżeli pozbawienie reputacji stanowiłoby "nieproporcjonalną reakcję". Przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji uwzględnia się postępowanie przedsiębiorcy i osób zarządzających w jego imieniu transportem. Jednak art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wskazuje na możliwość uwzględnienia do tej oceny także postępowania innych osób. Przepisem prawa krajowego regulującym zasady określone przepisami ww. rozporządzenia jest art. 7d utd. Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał przedsiębiorcy zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, niezwłocznie wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, w przypadku nałożenia sankcji wymienionej w art. 7d ust. 1 utd. Czy przedsiębiorca nadal spełnia wymóg dobrej reputacji, organ ustala, przeprowadzając postępowanie zgodnie z art. 7d ust. 4 utd. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu są podstawą do wydania rozstrzygnięcia, w którym organ wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji lub wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona. Powodem wszczęcia i prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za popełnienie 2 najpoważniejszych naruszeń (NN), 392 bardzo poważnych naruszeń (BPN) i 1 poważnego naruszenia (PN). Uwzględniając powyższe ustalenia organ prawidłowo uznał, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 7d ust. 1 utd organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę 1 NN. W omawianym przypadku strona popełniła 2 NN, 392 BPN i 1 PN, a zatem ilość naruszeń popełnionych przez stronę, stwierdzonych wykonalną i ostateczną decyzją administracyjną, była znaczna. Organ zwrócił w szczególności uwagę na naruszenie z Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd, które polega na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Należy podkreślić, że tego typu naruszenia popełnia się wyłącznie świadomie, celowo. Przedsiębiorca nie mógł nie wiedzieć, przy dołożeniu minimum staranności, że jego kierowca nie posiada karty kierowcy. Brak karty kierowcy i niemożność rejestrowania czasu pracy kierowcy prowadzą do popełniania szeregu kolejnych naruszeń z zakresu niestosowania się do norm czasu pracy kierowcy. Skoro w przedsiębiorstwie strony wykonywanie przewozów drogowych przez kierowców nieposiadających karty kierowcy jest dopuszczalna to nie świadczy to o prawidłowym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, a wykonywanie przewozów drogowych przez kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, którzy nie rejestrują swojego czasu pracy, może powodować znaczne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i nie może zostać przez organ zaakceptowane. Należy też zwrócić uwagę, że skutkiem takich działań jest popełnianie przez kierowców dalszych naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców, które nie zawsze są wykrywalne podczas kontroli przeprowadzanych przez ITD. A zatem rzeczywista liczba naruszeń utd popełnianych przez stronę może być większa aniżeli wynikająca z decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę prowadzenia niniejszego postępowania. Zaznaczyć przy tym należy, że strona w niniejszym postępowaniu wskazała, że zatrudnieni kierowcy zostali przeszkoleni w zakresie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców i obsługi tachografu, jednakże nie są to działania eliminujące popełnianie naruszeń z Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd, bowiem naruszenie to nie może być popełnione w wyniku braku wiedzy kierowcy o obowiązujących przepisach, lecz w związku z lekceważącym podejściem przedsiębiorcy do powierzania zadań przewozowych kierowcy, o którym wie, że nie będzie rejestrował swojego czasu pracy z uwagi na brak karty kierowcy. W ocenie organu przeprowadzenie szkolenia kierowców czy kontrolowanie dokumentów związanych z danym przewozem nie są działaniami naprawczymi, których podjęcie wyeliminuje popełnianie naruszeń z Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd. Deklarowane przez stronę działania nie świadczą o spełnieniu przesłanki z art. 7d ust. 4 pkt 2 utd. Podkreślić należy, że zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia 2016/403 1 -Poważne naruszenia (PN) i bardzo poważne naruszenia (BPN) wymienione w załączniku I, jeżeli popełniane są wielokrotnie, uznawane są za poważniejsze przez właściwy organ państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa. Przy obliczaniu częstotliwości występowania wielokrotnych naruszeń państwa członkowskie biorą pod uwagę następujące czynniki: a)wagę naruszenia (PN lub BPN); b)czas (okres przynajmniej roku od daty kontroli); c)liczbę pojazdów wykonujących operacje transportowe, którymi kieruje zarządzający transportem (średnio na rok). Biorąc pod uwagę potencjał stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, maksymalna częstotliwość poważnych naruszeń, powyżej której powinny one być uznawane za poważniejsze, ustalana jest w następujący sposób: PN/na pojazd/na rok = 1 BPN BPN/na pojazd/na rok = uruchomienie krajowej procedury w sprawie oceny dobrej reputacji. Wobec powyższego organ prawidłowo ustalił następujące wartości: 392 BPN/33 pojazdy/na rok-11.88 BPN/na pojazd/na rok Według wyliczonych wskaźników same naruszenia BPN popełnione przez stronę mogły stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie dobrej reputacji przewoźnika drogowego na podstawie załącznika II do rozporządzenia 2016/403 oraz art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) utd. Biorąc pod uwagę średnia miesięczną liczbę operacji transportowych ok. 351), liczbę zatrudnionych kierowców (43) oraz ilość i rodzaj popełnionych przez stronę naruszeń (2 NN, 392 BPN i 1 PN) należy uznać, że liczba i rodzaj popełnionych przez przedsiębiorcę naruszeń w skali prowadzonej przez nią działalności transportowej jest znaczna. Organ przeanalizował argumenty podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i uznał, że nie mogą one mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia W sprawie przede wszystkim należy stanowczo podkreślić, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2022 r. nr [...] jest decyzją ostateczną i wykonalną i na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem organ jest nią związany w zakresie, w jakim ocenia rodzaj popełnionych przez stronę naruszeń w kontekście utraty przez nią dobrej reputacji przewoźnika drogowego. W odniesieniu do argumentu strony o złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji organ wyjaśnia, że Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] września 2023 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2022 r. nr [...], bowiem stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 156 § 1 k.p.a., który mógłby skutkować stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji. Jednocześnie organ wskazuje, że okoliczność w postaci przeprowadzenia audytu wewnętrznego w przedsiębiorstwie strony także nie podważa ustaleń decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2022 r. nr [...]. Organ wyjaśnia, że strona miała możliwość zaskarżenia powyższej decyzji w jednym z trybów zwyczajnych bądź nadzwyczajnych a także miała prawo do wniesienia skargi do właściwego sądu administracyjnego. Na etapie oceny dobrej reputacji organ nie jest uprawniony do oceny, czy doszło do popełnienia naruszeń wynikających z wykonalnej decyzji administracyjnej. Przekonanie strony o niezasadności nałożenia na nią kary za popełnienie 2 NN, 392 BPN i 1 PN nie jest przesłanką do stwierdzenia, że naruszenia nie miały miejsca i nie nastąpiła utrata dobrej reputacji skarżącego. Organ wziął pod uwagę również deklarowane przez stronę działania w postaci planu naprawczego, który miał zostać wdrożony w jej przedsiębiorstwie i opracowany na skutek audytu wewnętrznego, i uznał, że mogą one wpłynąć na uniknięcie popełniania niektórych naruszeń w jej przedsiębiorstwie, natomiast nie dają pewności co do wyeliminowania popełniania naruszeń chociażby z Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd, w szczególności w sytuacji, gdy strona kwestionuje fakt jego popełnienia. W tym miejscu należy podkreślić, że strona dopuściła się popełnienia 384 naruszeń polegających na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego (Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd), co uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli w zakresie przestrzegania przez skarżącego norm czasu pracy kierowców. Tak duża skala braków w dokumentacji dotyczącej czasu pracy kierowców, do której strona nie odniosła się ani na etapie niniejszego postępowania ani podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, czy też w toku postępowania toczącego się przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego, świadczy o nieprawidłowej organizacji pracy w przedsiębiorstwie strony, której nie wyeliminuje li tylko wprowadzenie regulaminu organizacyjnego w przedsiębiorstwie, który notabene wymagany jest na gruncie przepisów prawa pracy, czy też przeprowadzenie szkoleń kierowców w zakresie obsługi tachografów czy stosowania norm czasu pracy kierowców. Organ zwrócił uwagę, że na str. 3 raportu z audytu przeprowadzonego przez [...] Ł. M., którego kopię strona załączyła do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, znalazło się stwierdzenie, zgodnie z którym "W firmie przechowywane są wszystkie dane cyfrowe (...)". W sferze domniemań należy zatem zostawić kwestię przyczyn nieudostępnienia przez stronę podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - czy wynikała ona z rzeczywistego braku tychże dokumentów, co podważa wiarygodność przeprowadzonego audytu, czy też z chęci ukrycia naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców. Niezależnie od przyczyny faktem jest, że strona dopuściła się rażąco dużej ilości naruszeń z Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd i nie uwzględniła tychże naruszeń w planie naprawczym. Organ wziął pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia pismo z Powiatowego Urzędu Pracy w R. z 21 czerwca 2023- r. PUP w P. wyjaśnił, że zawody kierowcy samochodu ciężarowego i kierowcy ciągnika siodłowego należą do zawodów deficytowych a osoby reprezentujące te zawody są chętnie zatrudniane. PUP w R. wskazał, że cofnięcie przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będzie miało wpływ na wzrost bezrobocia w regionie w sytuacji, gdy zwolnione osoby zdecydują się zarejestrować jako osoby bezrobotne. Zdaniem organu nie istnieje uzasadniony interes społeczny w kontynuacji przez stronę działalności gospodarczej. Zawieszenie bądź cofnięcie stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będące skutkiem utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę nie wpłynie znacząco na poziom bezrobocia w powiecie r., bowiem na rynku pracy istnieje deficyt kierowców, którzy z racji tego nie powinni mieć trudności w znalezieniu nowego zatrudnienia. Uwzględniając powyższe ustalenia organ prawidłowo uznał, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Organ, dokonując oceny dobrej reputacji strony, zbadał wszystkie przesłanki dotyczące zarówno prowadzonej przez nią działalności, jak i wpływ tej działalności na poziom bezrobocia w regionie i zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności w zakresie transportu drogowego. Tym samym zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego wniósł S. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucał: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego sprawy oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: dokumentów przekazanych inspektorowi I. W. fizycznie w toku kontroli w formie pendrive, dokumentów wysłanych przez skarżącego inspektorowi I. W. w formie e-mail, raportu z audytu zewnętrznego nr 06/2023 wraz z fakturą, korespondencji e-mail z inspektorem I. W. z załącznikami, i uznanie, że skarżący dopuścił się popełnienia naruszeń, skutkujących wydaniem decyzji o odebraniu dobrej reputacji, a to: (a) wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do ruchu drogowego, (b) wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy, (c] nieudostępnienia podczas kontroli wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego w sytuacji, w której ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ww. naruszenia nie miały miejsca, 1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy art. 7, 8 § 1, 77 k.p.a., 107 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na dokonaniu ustaleń faktycznych nieznajdujących jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w oparciu o nieistniejące dowody (nieznajdujące się w zgromadzonym materiale dowodowym - tj. dowód rejestracyjny pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]) oraz z całkowitym pominięciem dowodu w postaci wykazu pojazdów, z którego wynikało, że przedmiotowy pojazd nie jest i nigdy nie był własnością Skarżącego, ani też nie pozostał w jego posiadaniu na jakiejkolwiek podstawie prawnej, a co za tym idzie skarżący nigdy nie wykonywał przewozu drogowego tym pojazdem, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, art. 7, 8 § 1, 77 k.p.a., 107 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającym na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w postaci przekazanych przedstawicielowi [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego : (1] dowodów rejestracyjnych pojazdów, z wykorzystaniem których prowadzony jest przewóz drogowy, (2] dowodu z wykazu pojazdów, z którego wynikało, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nigdy nie był własnością skarżącego, ani też nie był w posiadaniu firmy Skarżącego w jakikolwiek sposób - co więcej wykaz pojazdów, przekazany przez Skarżącego był tożsamy z wykazem pojazdów znajdujących się w rejestrze Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego, do którego organ miał dostęp. [3) plików cyfrowych, zawierających m.in. dane wykresówek, a także pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; (4] ustnych wyjaśnień składanych w trakcie kontroli prowadzonej w siedzibie Skarżącego na podstawie upoważnienia nr [...], wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - z których wynikało, że całokształt przewozu drogowego wyposażonego w tachograf cyfrowy, co do którego stwierdzono, że wykonywany był przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy (tj. naruszenie, o którym mowa w pkt 6.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym]- dokonywany był w trybie OUT, tj. w sytuacji wyłączenia danego pojazdu z przepisów dot. przewozu drogowego rzeczy i osób, a zatem kierujący nie był zobowiązany do przestrzegania ograniczeń wymaganych dla przewozu drogowego, 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, art. 7, 8 § 1, 77 k.p.a., 107 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającym na zaniechaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w koniecznym zakresie (tj. w zakresie zgromadzenia dowodów potwierdzających ustne wyjaśnienia skarżącego co do pozostawania pojazdów w trybie OUT we wskazanych okresach) i dokonaniu rozstrzygnięcia na niekorzyść strony, w sytuacji w której organ zobowiązany był do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości (jeżeli takowe posiadał po udzieleniu przez skarżącego ustnych wyjaśnień), rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, a gdyby po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego (co nie nastąpiło) okazało się, że wątpliwości nie da się usunąć - winny być one rozpatrzone na korzyść, a nie na niekorzyść przedsiębiorcy, jako to miało miejsce w niniejszej sprawie. W oparciu o ww. zarzuty wnosił o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi S. K. podnosił, że audyt firmy zewnętrznej wykazał, że część naruszeń, które stanowiły podstawę do wydania decyzji z [...] grudnia 2022 roku w zakresie, że przedsiębiorstwie skarżącego dochodziło do naruszeń stanowiących najpoważniejsze naruszenia(NN), o których mowa w załączniku I do rozporządzenia Komisji(UE) 2016/403 oraz bardzo poważnych naruszeń(BPN) w skazanych w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie miały miejsca. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest błędna, powiela błędne ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji oraz popełnione w czasie kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a także nie zawiera ustosunkowania się do zarzutów, dowodów i argumentów podniesionych przez skarżącego. Skarżący wskazywał, że w przekazanym wykazie pojazdów nie było pojazdu o nr [...]. Została do organu przekazana całość wymaganej dokumentacji, w tym dane z wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Wskazywał, że całokształt przewozu drogowego pojazdu wyposażonego w tachograf cyfrowy, co do którego stwierdzono że był wykonywany przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy – był dokonywany w trybie out tj. w sytuacji wyłączenia danego pojazdu z przepisów dotyczących przewozu drogowego rzeczy i osób, a zatem kierujący nie był zobowiązany do przestrzegania ograniczeń wymaganych dla przewozu drogowego. Skarżący podnosił, że inspektor kontroli otrzymała pendrive z odczytami kierowców. Gdy kontrolujący przekazał, że część plików się nie otwiera skarżący przekazał po raz kolejny drogą e-mail pliki cyfrowe obejmujące kierowców wytypowanych przez inspektora do kontroli. Podnosił, że protokół kontroli z 20 października 2022 roku zawierał nierzetelne informacje odnośnie przekazanych plików cyfrowych obejmujących dane z wykresówek, kart kierowców i tachografów cyfrowych. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r, poz. 137) kontrola sądowa działalności administracji publicznej, tj. zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem, a nie celowości czy słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); Sąd stwierdza też wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych przesłanek wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego nie zaszła, co czyni skargę bezpodstawną. Rozpoznając sprawę organ bazował na wyczerpujących istotę spornego w niej zagadnienia utraty dobrej reputacji przez skarżącą ustaleniach faktycznych, poddając je prawidłowej subsumpcji pod mające zastosowanie przepisy prawa. Podjętego w ten sposób rozstrzygnięcia sprawy zarzuty i argumentacja skargi nie podważają. Wedle art. 7d ust. 1 utd organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego (...), osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a; 2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c: a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako: - najpoważniejsze naruszenie, - poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji (...). Z kolei zgodnie z art. 7d ust. 5 utd, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego, mając na względzie treść art. 7d ust. 1 utd, wszczął postępowanie w zakresie spełniania przez skarżącą wymogu dobrej reputacji. Podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego przez skarżącą było wydanie wykonalnej decyzji z dnia [...] grudnia 2022 roku o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za popełnienie 2 najpoważniejszych naruszeń(NN), 392 bardzo poważnych naruszeń(BPN) i 1 poważnego naruszenia(PN). Zdaniem Sądu organ zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia 2016/403 prawidłowo ustalił -392 BPN/33/na rok = 11,88 BPN/na pojazd/ na rok wskaźnik bardzo poważnych naruszeń w firmie skarżącego. Biorąc pod uwagę średnią miesięczną liczby operacji transportowych(ok. 351), liczbę zatrudnionych kierowców(43) oraz ilość i rodzaj popełnionych przez stronę naruszeń w skali prowadzonej działalności transportowej jest znaczna. Wskaźnik 3BPN/ na pojazd/na rok powoduje wszczęcie procedury w sprawie oceny dobrej reputacji. Należy zgodzić się z organem, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2022 roku jest decyzją ostateczną i na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem organ jest nią związany w zakresie, w jakim ocenia rodzaj popełnionych przez stronę naruszeń w kontekście utraty przez nią dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Należy podzielić stanowisko organu, że przeprowadzenie audytu wewnętrznego w przedsiębiorstwie strony nie może podważać ustaleń objętych decyzją z dnia [...] grudnia 2022 roku. Stanowisko skarżącego, że przedmiotowym postępowaniu można zakwestionować ustalenia z wyżej powołanej decyzji jest nieuprawnione. W niniejszej sprawie nie można także stwierdzić, aby organ – wydając decyzję - nie uwzględnił interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez skarżącego. Zaznaczenia wymaga, że interes społeczny, o którym mowa w art. 7d ust. 4 pkt 3 utd., musi być tego rodzaju, że uzasadnia utrzymanie na rynku przedsiębiorcy naruszającego przepisy. Tym samym organ winien wziąć pod uwagę, czy skutki likwidacji przedsiębiorcy spowodują istotne niekorzystne zmiany dla lokalnej społeczności. Jak wynika z akt sprawy, w tym zakresie zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w R. o udzielenie informacji potrzebnej do ustalenia, czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności czy zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie. W odpowiedzi na to pismo Urząd Pracy poinformował organ, że zawód kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego jest w grupie zawodów deficytowych oraz że kierowcy są chętnie zatrudniani i jest zapotrzebowanie na tego rodzaju pracowników. Urząd Pracy W R. stanął na stanowisku, że cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będzie miało wpływ na wzrost poziomu bezrobocia rejestrowanego w urzędzie gdy zwolnieni kierowcy zostaną zarejestrowane jako bezrobotni. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w sytuacji gdy istnieje znaczne zapotrzebowanie na pracowników kierowców i są chętnie zatrudniani, to zwolnienia z firmy skarżącego w sposób znaczący i trwały nie wpłyną na stopień bezrobocia w rejonie powiatu r.. Interes społeczny o którym mowa w art. 7d ust.4 pkt 3 utd musi być tego rodzaju, że uzasadnia utrzymanie na rynku pracy przewoźnika drogowego naruszającego przepisy dotyczące obowiązków i warunków przewozu drogowego- art. 4 pkt 22 utd, co zdaniem Sądu nie miało miejsca. W ocenie Sądu również pozytywne stanowisko Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych, którego członkiem jest firma skarżącego nie mogło przesądzić od wydania decyzji o utracie dobrej reputacji. W ocenie Sądu, organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji miał na uwadze wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowo oceniając materiał dowodowy sprawy i wyjaśniając przesłanki, na jakich oparł swoje stanowisko, w tym przesłanki przewidziane w art. 7d ust. 4 utd. W szczególności na podstawie informacji udzielonych przez skarżącą co do liczby zatrudnionych kierowców w analizowanym okresie działalności, skali prowadzonych operacji transportowych oraz działań podjętych w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy lub procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków/warunków przewozu drogowego, ustalił i ocenił te okoliczności w aspekcie przesłanki dobrej reputacji. Ocenił również, korzystając z informacji Urzędu Pracy, istnienie interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę, w tym konsekwencje cofnięcia stronie zezwolenia na wykonywanie w terenie zawodu przewoźnika drogowego, gdy idzie o poziom bezrobocia. Wbrew stanowisku skarżącej organ nie zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego dotyczącego przyjętych przez skarżącą warunków realizacji operacji transportowych, sposobu organizacji pracy kierowców oraz wprowadzonych zasad mających na celu wyeliminowanie przypadków naruszania przez kierowców przepisów związanych z wykonywaną działalnością transportową. Zwrócić należy bowiem uwagę, że – jak wynika z akt administracyjnych sprawy - organ w celu dokonania ustaleń wzywał także skarżącą m.in. do przestawienia dowodów (dokumentów) potwierdzających podjęcie działań mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożenie procedury zapobiegania powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, jak również do nadesłania wszelkiej dokumentacji mającej znaczenie dla przedmiotowego postępowania. Nadesłane w odpowiedzi dokumenty wziął pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego. Zasadnie organ uznał, że deklarowane przez stronę działania w postaci planu naprawczego, który miał zostać wdrożony w przedsiębiorstwie i opracowany na skutek audytu wewnętrznego nie mogą wpłynąć na uniknięcie popełnienia niektórych naruszeń i nie dają pewności co do wyeliminowania chociażby naruszenia z lp. 6.3 załącznika nr 3 do utd w sytuacji gdy strona w ogóle kwestionuje fakt jego popełnienia. Organ trafnie zwracał uwagę na skalę naruszeń -384 naruszeń polegających na nieudostępnieniu podczas kontroli wykresówek oraz pobranych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, co uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli w zakresie przestrzegania przez skarżącego norm czasu pracy kierowców. Należy podnieść, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, która została skonstruowana w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu: 1. ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności, 3. przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy; 4. dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania jest realizowane w szczególności przez prawo do inicjatywy dowodowej, ukształtowane w art. 78 k.p.a., prawo do brania czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego (art. 79 k.p.a.), jak również prawo do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, wynikające z art. 10 § 1 i art. 81 k.pa. W wyroku z 4 lipca 2013 r., II SA/Kr 455/13, LEX nr 1343018, WSA w Krakowie trafnie przyjął, że "aktywna postawa podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy" (por. też wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2010 r., I SA/Wa 1433/09, LEX nr 600029). W ocenie Sądu organ przeprowadził w pełnym zakresie przedmiotowe postępowanie, dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie można organowi postawić zarzutu naruszenia swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie. W przedmiotowym postępowaniu organ nie mógł dokonywać odmiennych ustaleń faktycznych jak w decyzji z dnia [...] grudnia 2022 roku, co do zakresu popełnionych naruszeń.. Z tych też względów nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenia faktyczne, czy też naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.