VIII SA/Wa 288/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy- Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. w przedmiotowej sprawie odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy wobec niewykazania przesłanek uzasadniających zastosowanie tej instytucji. Pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym Sąd zwrócił się do skarżącego o nadesłanie wniosku na urzędowym formularzu oraz złożenie oświadczenia, czy sytuacja rodzinna i materialna skarżącego uległa zmianie w stosunku do opisanej w poprzednio złożonym wniosku. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że w dalszym ciągu "mieszka na ulicy", nie posiada żadnego dochodu i nie ma możliwości podjęcia legalnej pracy w Polsce. Oświadczył, że jego "prywatna spółka z o.o. została zdelegalizowana sądownie" a jego dobra osobiste zostały rozkradzione. Podał, że jego sytuacja materialna pogorszyła się do stanu katastrofalnego. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazać jednocześnie należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych tj. osób ubogich, bezrobotnych czy samotnych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy również mieć na uwadze, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do sądu bądź referendarza sądowego natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności. Analizując przedmiotowy wniosek przede wszystkim podkreślić należy, że skarżący po raz kolejny w żaden sposób nie uprawdopodabnia okoliczności, na które się powołuje. Nie wskazuje kto ponosi koszty jego utrzymania, nie składa żadnej informacji o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, czy zaświadczenia o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej, co powoduje, że jego wyjaśnienia należy traktować jako gołosłowne i nie dające możliwości obiektywnej oceny rzeczywistej sytuacji finansowej. Skoro zatem przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zostały wykazane to brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.