VIII SA/Wa 290/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako: "SKO" lub "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania T. W. (dalej także jako: "skarżący") od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez P. K., polegającej na rozbudowie budynku przechowalni owoców w miejscowości G. na działce nr ew. [...] - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższej decyzji SKO podniosło, że ww. decyzją Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji zgłoszonej przez P. K., a polegającej na rozbudowie budynku przechowalni owoców w m. G. na działce nr ew. [...]. Od tej decyzji odwołał się, będący stroną postepowania, T. W. podnosząc, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak graficznego przedstawienia inwestycji przez inwestora, nienależyte zbadanie stanu faktycznego poprzez pominięcie braku zgody odwołującego się na rozbudowę, brak uzasadnienia ww. decyzji, brak prawidłowego informowania i zawiadomienia odwołującego o planowanej inwestycji i czynnościach organu, co naruszyło przepis art. 8 kpa. T. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. SKO w [...] orzekając o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy G. przede wszystkim wskazało, że za strony postępowania prawidłowo uznano inwestora oraz właściciela nieruchomości bezpośrednio przyległych do planowanej inwestycji tj. T. W.. Organ odwoławczy podniósł, że projekt decyzji oraz analiza funkcji oraz cech zabudowy została sporządzona przez osobę uprawnioną, posiadającą uprawnienia urbanistyczne ponadto ww. opracowania zostały uzgodnione z właściwymi organami współdziałającymi. Z analizy tekstowej wynika, że zamierzona inwestycja realizowana będzie przez rolnika posiadającego gospodarstwo rolne o pow. [...] ha tj. o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstw w gminie G. ([...] ha), a w związku z tym zasadnie organ I instancji przyjął, że w sprawie nie zachodzi potrzeba badania, czy istnieje tzw. kontynuacja funkcji o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: "u.p.z.p."). W sprawie nie jest też wymagana tzw. zgoda rolna, bowiem nowa inwestycja ma służyć gospodarstwu rolnemu. Ponadto SKO stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy G. prawidłowo formułuje warunki i wymagania dla nowej inwestycji, które znajdują potwierdzenie w opracowanej analizie oraz zawiera wszystkie elementy merytorycznego rozstrzygnięcia wskazane przepisem art. 54 ww. ustawy o planowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO stwierdziło, iż nie podziela ich zasadności. Z materiału dowodowego wynika, że spełnione zostały wymagania przewidziane przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, a przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają realizacji inwestycji od zgody sąsiada. Skarżący w toku postępowania był zawiadomiony o wszczęciu postępowania i brał w nim udział na każdym jego etapie. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie mają zastosowania przepisy prawa budowlanego, w związku z czym nie mogły zostać uwzględnione zarzuty skarżącego odnoszące się do parametrów zamierzonej inwestycji i odległości od działki skarżącego. Konkretne usytuowanie inwestycji na gruncie odbywać się będzie na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Jednocześnie w sprawie nie zachodziła konieczność badania tzw. kontynuacji funkcji, co oznacza, że wysokość planowanego budynku przyjęto na podstawie wniosku inwestora i określono ją na 9,5 m i wysokość taka wg. ustaleń analizy nie wpływa negatywnie na ład przestrzenny. W skardze na powyższą decyzję, którą pismem z dnia 15 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. W., podniesiono następujące zarzuty: 1) naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji mimo nie spełnienia wszystkich wymaganych przesłanek; 2) naruszenia § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i wydaniem decyzji bez uwzględnienia wymiarów budynku w kalenicy do 9 m do którego ma przylegać nowy budynek posadowiony na nowych ławach fundamentowych, co w konsekwencji spowoduje nadmierne zacienienie działki nr 80 stanowiącej własność skarżącego; 3) naruszenie art. 7, art. 77, art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia decyzji oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy pomijając zastrzeżenia złożone przez skarżącego; 4) naruszenie art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów poprzez brak prawidłowego informowania i zawiadamiania skarżącego o planowanej inwestycji i czynnościach organu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej zmianę poprzez ustalenie maksymalnej wysokości w kalenicy do 9 m nowej inwestycji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy powinny wydać decyzję z uwzględnieniem ochrony interesów osób trzecich w tym prawa własności jego nieruchomości. Zwrócił uwagę, że ewentualna wysokość budynku w kalenicy 9,5 m umożliwi podniesienie o 1 m już istniejącego budynku i nie uwzględni ukształtowania terenu od północy strony działki nr [...], a także wpływu nowej inwestycji na uprawy i plony sadu skarżącego. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 kpa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Kontroli sądu poddane zostało postępowanie zakończone decyzją, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku przechowalni owoców w miejscowości G. na działce nr ew. [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 61 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Z § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, analiza urbanistyczna spełnia powyższe wymagania. Z jej treści wynika, że zarówno działka inwestycyjna, jak i nieruchomości sąsiednie położone są na obszarze zabudowanym zabudową zagrodową, a sama inwestycja będzie realizowana w ramach zabudowy zagrodowej. Słusznie organy obu instancji przyjęły, że w tego rodzaju przypadkach nie stosuje się uwarunkowań wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. wymogu badania kontynuacji funkcji, a warunki zabudowy ustala się na podstawie wniosku inwestora. Zasadnie zatem parametry zamierzonej inwestycji określone zostały zgodnie z wnioskiem inwestora, przy czym w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzjach organów administracji wskazano, że zamierzona inwestycja o określonych gabarytach nie naruszy ładu przestrzennego i nie wprowadzi negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie. W tym kontekście SKO w [...] w swojej decyzji podniosło, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała znaczenia propozycja inwestora odnośnie usytuowania budynku 3 m od granicy, aczkolwiek propozycja ta jest zgodna z żądaniem skarżącego, który wskazał w swoim odwołaniu na konieczność zachowania tej odległości od granicy jego działki. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji i nie narusza przesłanki dobrego sąsiedztwa, przyjmuje za własne ustalenia w tym zakresie. Nie ma podstaw, aby przyjąć, że planowana rozbudowa budynku gospodarczego na potrzeby rozwoju gospodarstwa rolnego na terenie zabudowy zagrodowej, nieodbiegająca planowanymi parametrami od istniejących budynków jest sprzeczna z zastanym sposobem zagospodarowania. Jak wynika z analizy urbanistycznej, budynki na działkach sąsiednich posadowione są niejednokrotnie w granicy bądź w zbliżeniu do niej. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, jest pozbawiony podstaw. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że zarzuty skarżącego dotyczące wysokości zamierzonego budynku, jego usytuowania od granic jego nieruchomości, związane są z konkretnymi rozwiązaniami projektowymi, które mogą być przedmiotem rozstrzygnięć w odrębnym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Podnoszenie tych zarzutów na etapie postępowania dotyczącego warunków zabudowy jest przedwczesne. Jako niezasadne należy też ocenić zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 103 kpa. Skarżący nie wskazał, na czym miał polegać brak prawidłowego informowania go i zawiadamiania o przebiegu postępowania, bowiem z akt sprawy wynika, że brał w nim udział. Postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało przeprowadzone kompletnie, a uzasadnienie decyzji zarówno I jak i II instancji odpowiada wymogom art. 107 kpa. Reasumując, w ocenie Sądu, ani decyzja zaskarżona, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, czy też prowadzone przez organy postępowanie, nie są dotknięte takimi uchybieniami proceduralnymi, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania. Trzeba zaś zaznaczyć, że uchybienia procesowe tylko wówczas skutkują uchyleniem zaskarżonych decyzji, gdy mogły one mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co wprost wynika z dyspozycji art. 145 §1 1 pkt 1 "c" p.p.s.a. Decyzje nie naruszają też przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik postępowania i treść decyzji, a jedynie takie naruszenie prawa materialnego mogłoby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Wobec braku uzasadnionych postaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, Sąd oddalił skargę, stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a.