VIII SA/Wa 302/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia majątku w drodze zasiedzenia postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia majątku w drodze zasiedzenia W. D.zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a daje mimo to możliwość wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie jest jednak władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. oceny czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem), a tylko ocenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia szkody lub spowoduje skutki, których znamiona opisano wyżej. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku tym należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów i braku jakiejkolwiek argumentacji strony skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, mogą zaistnieć w sytuacji, gdy nie zostanie wstrzymane wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą przemawiać zarzuty skargi, gdyż Sąd nie może w tym postępowaniu badać wniesionej skargi i przesądzać o prawidłowości wydanej decyzji. Także w aktach sprawy Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a postanowiono, jak w sentencji.