VIII SA/Wa 308/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie korekt deklaracji VAT postanawia : odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z 16 maja 2011 r. Sąd odrzucił skargę "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie korekt deklaracji VAT. Wskazał, iż Spółka nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, tj. nie złożyła dokumentu określającego osoby umocowanej do jej reprezentowania (KRS). Pismem z [...] czerwca 2011 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz o uchylenie postanowienia Sądu z 16 maja 2011 r. Wskazała, iż do uchybienia terminu doszło bez jej winy. O nadejściu przesyłki sądowej dowiedziała się [...] kwietnia 2011 r., po jej zwrocie przez pocztę. Następnie, [...] kwietnia 2011 r., w wyniku rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu uzyskała informację, iż jest zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego, czego dokonała w tym samym dniu. Jednocześnie podniosła, iż nie miała wiedzy o ciążącym na niej zobowiązaniu do złożenia odpisu aktualnego z KRS, o czym dowiedziała się dopiero z rozstrzygnięcia Sądu z 16 maja 2011 r. Spółka podniosła, iż gdyby taką informację uzyskała to dokument ten zostałby złożony, co uczyniła składając przedmiotowy wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi został złożony w terminie, gdyż jak wynika z oświadczenia skarżącej o ciążącym zobowiązaniu dowiedziała się z postanowienia Sądu z 16 maja 2011 r. doręczonym jej [...] maja 2011 r. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ) . W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 u.p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty. Jak wynika ze zgromadzonej w aktach sądowych dokumentacji, doręczenia wezwania Sądu dokonano skutecznie w trybie art. 73 u.p.p.s.a. Fakt ten dokumentuje koperta zawierająca ww. przesyłkę sądową (k. [...] akt sądowych). W niniejszej sprawie kwestią bezsporną jest, iż przesyłka ta była prawidłowo dwukrotnie awizowana oraz zawiera sporządzoną przez doręczyciela adnotację o pozostawieniu jej w placówce pocztowej – [...]. Zdaniem Sądu, Spółka nie dołożyła należytej staranności w celu zapewnienia prawidłowego odbioru otrzymywanej korespondencji. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki nie odebrała jej, co skutkowało wskazanym wyżej doręczeniem zastępczym. Sąd pragnie podkreślić, że doręczenie zastępcze przesyłki sądowej nie uniemożliwia skarżącej zapoznania się z jej treścią i nie zamyka drogi do wykonania nałożonego przez Sąd zobowiązania. Stosownie bowiem do art. 12 a § 2 u.p.p.s.a. akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt. W świetle powyższego, skarżąca mogła udać się do Sądu i zapoznać się z aktami sądowymi, jak i otrzymać odpis skierowanej do niej przez Sąd korespondencji. Zdaniem Sądu, Spółka nie przedstawiła okoliczności, które uprawdopodobniłyby brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Brak winy po stronie dokonującego lub zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02). Uznając, że niedochowanie przez skarżącą terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie jest następstwem okoliczności niezależnych od Spółki, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.