VIII SA/Wa 311/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 311/16 utrzymującego w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi M. D. i M. D. – wspólników spółki cywilnej M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanowił: odrzucić zażalenie. Skarżący – M. D., pismem z 22 marca 2016 r. wniósł skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...]z [...]lutego 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Postanowieniem z 15 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 12 lipca 2016 r., po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy ww. postanowienie. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 20 lipca 2016 r. Pismem z 26 lipca 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 12 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015, poz. 658), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie art. 2, w sprawach wszczętych po tej dacie, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "uppsa"), orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 uppsa, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 194 § 1 uppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu. Nie ulega zatem wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia (ani jakiegokolwiek innego środka zaskarżenia) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 uppsa. Zarówno art. 194 § 1 uppsa, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie. Dlatego Sąd, wniesione w sprawie zażalenie uznał za niedopuszczalne. Działając zatem na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 uppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.