VIII SA/Wa 313/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ), na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art.13l ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 470 ze zm., dalej: u.d.p.), rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 890 ze zm., dalej: rozporządzenie RM), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.), nałożył na Z. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] października (powinno być: "września" - uwaga Sądu) 2020 r. stwierdzono przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (samochód ciężarowy), poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...] przez: 1. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...] o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] Z. (granica państwowa) - węzeł M., 2. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...] o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] Z. (granica państwowa) – węzeł M., 3. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...] o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] Węzeł W. [...]- Węzeł [...]. Wymienione powyżej odcinki dróg krajowych zostały wskazane w załączniku do rozporządzenia RM jako odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną. W kontrolowanym pojeździe nie znajdowało się jednak urządzenie pokładowe viaBOX służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został wyposażony w urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych. Tym samym za kontrolowany pojazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. GITD ustalił, że właścicielem w/w pojazdu samochodowego był, w dniu naruszenia, Z. S. (dalej: strona, skarżący), a jego dopuszczalna masa całkowita wynosiła 5.500 kg, w tym pojazdu samochodowego – 3.500 kg, zaś przyczepy – 2.000 kg. Przebieg kontroli utrwalono w protokole o numerze: [...]. Mając powyższe na uwadze, pismem z [...] października 2020 r. GITD zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie, zaś mając na uwadze zarzuty strony dotyczące ustalenia czy droga była prawidłowo oznakowana, wezwał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA, zarządca drogi) będącego zarządcą ww. odcinka drogi krajowej, do złożenia wyjaśnień uwzględniających m. in. ustawienie tabliczek informacyjnych T-34 oraz znaków informacyjnych D-39a obowiązujących w dniu zarejestrowania naruszenia. Z uzyskanych od zarządcy drogi informacji wynikało, że podczas okresowych kontroli oznakowania dróg nie stwierdzono nieprawidłowości. Oznakowanie drogi jest umieszczone zgodnie ze stałym planem organizacji ruchu oraz obowiązującymi przepisami. W związku z powyższym GITD wskazaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2021 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Zdaniem organu, okolicznością bezsporną jest to, że należący do skarżącego zespół pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] września 2020 r. po płatnych odcinkach dróg krajowych, oraz że za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ użytkownik nie posiadał podpisanej umowy z operatorem systemu. W chwili dokonania naruszenia nie istniała możliwość realizacji obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. poza krajowym systemem elektronicznego poboru opłat, a więc bez wykorzystania urządzenia pokładowego viaBOX. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Na decyzję GITD strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: a) przepisów prawa procesowego: - art. 6, art. 7, art. 8, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, zgodnie z góry założoną tezą, - art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ uzasadnienie decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, b) przepisów prawa materialnego: - art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że dopuszczalne jest nałożenie kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty za przejazd po drodze płatnej w sytuacji, gdy brak oznakowania drogi płatnej w sposób umożliwiający kierowcy dokonanie wyboru co do wjazdu na drogę płatną lub kontynuowania jazdy drogą bezpłatną; - art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię skutkującą ich niezastosowaniem w sprawie i tym samym naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, równości obywateli wobec prawa oraz zasady proporcjonalności w wyniku wydania decyzji rażącego naruszających te zasady. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, tj. ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, że w sprawie naruszono przepisy prawa materialnego czy postępowania, sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, kierując się powyższymi przesłankami, uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 u.d.p. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Zgodnie z art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach. W myśl zaś art. art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata elektroniczna jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tj. w powołanym już wyżej rozporządzeniu RM. Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest również, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p. Jak wynika też z załącznika nr 1 do rozporządzenia RM pobiera się opłatę elektroniczną na autostradzie [...] na odcinkach Z. (granica państwowa) – węzeł M. (pkt 3a) oraz na drodze [...] na odcinku węzeł W. [...] – węzeł [...] (pkt 13b). Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1406, dalej: rozporządzenie MI). Według § 3 ust. 1 tego rozporządzenia przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną użytkownik: 1. zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną; 2. odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3. instaluje urządzenie w pojeździe do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową; 4. wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 2; 5. ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 2. Przepis § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazuje z kolei, że opłatę elektroniczną wnosi się w trybie: przedpłaty albo płatności okresowej z zabezpieczeniem. W sprawie niniejszej nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ w zakresie przejazdu spornego zespołu pojazdów [...] września 2020 r. o godzinie [...] i [...] płatnym odcinkiem autostrady [...] – Z. (granica państwowa) – węzeł M. oraz o godzinie [...] płatnym odcinkiem [...] - węzeł W. [...] – węzeł [...]. Bezspornym jest także to, że skarżący poruszał się zespołem pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3.500 kg. Nie jest też sporne w sprawie, że w trakcie powyższego przejazdu w pojeździe nie umieszczono urządzenia pokładowego viaBox służącego do uiszczania opłat elektronicznych, w wyniku czego w trakcie przejazdu płatnym odcinkiem drogi, nie została uiszczona należna opłata elektroniczna. Skarżący kwestionował natomiast prawidłowość dokonanych przez GITD ustaleń co do właściwego oznakowania dróg płatnych, w miejscach przed wjazdem na drogę płatną. W ocenie Sądu, organ w wystarczający sposób wykazał prawidłowość oznakowania przedmiotowych odcinków autostrad w dniu dokonanego przejazdu, powołując się na treść pisma Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. z [...] listopada 2020 r. nr [...] (k. 20 akt adm.), pisma Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W. z [...] listopada 2020 r. nr [...] (k. 25 akt adm.) oraz pisma Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z [...] listopada 2020 r. znak: [...] (k. 22). Z wszystkich tych pism wynikało, że GDDKiA przeprowadzał kontrolę organizacji ruchu z § 12 ust. 5 rozporządzenia MI i żadna z nich nie wykazała nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34 oraz znaków informacyjnych D-39a. Oddział GDDKiA we W. pismem z [...] listopada 2020 r. wskazał, ze przedmiotowy odcinek dróg na [...] był prawidłowo oznakowany tabliczkami T-34 wskazującymi pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną, podając przy tym daty dokonanych kontroli prawidłowości oznakowania dróg. Analogiczne wskazania dotyczą drogi ekspresowej [...]. Z pozostałych w/w pism znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że w/w odcinki drogi (autostrady [...] i ekspresowej [...]) były prawidłowo oznakowane tabliczkami T-34 wskazującymi na pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną, podając przy tym daty przeprowadzonych kontroli prawidłowości oznakowania drogi. Analiza pism prowadzi do wniosku, ze kontrola organizacji ruchu przeprowadzona została zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia MI i żadna z nich nie wykazała nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34 oraz znaków informacyjnych D-39a (informujących o opłatach drogowych wnoszonych za przejazd po drogach publicznych na terytorium RP - § 57a rozporządzenia Ministrów z 2002 r.). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że informacje zawarte w pismach urzędowych GDDKiA potwierdzają fakt prawidłowego oznakowania spornych odcinków autostrady [...] i drogi ekspresowej [...]. Organ uzyskał bowiem informacje o datach zatwierdzenia projektów stałych organizacji ruchu uwzględniających ustawienie tabliczek informacyjnych T-34, datach rzeczywistego wprowadzenia tego znaku, oraz dat przeprowadzenia kontroli ww. dróg w przedmiocie prawidłowości oznakowania. Skarżący, poza ogólnie sformułowaniem tezy o potrzebie ustalenia prawidłowości oznakowania dróg, nie wskazał dowodów na okoliczność wątpliwości co do oznakowania dróg. Tymczasem organ kompleksowo udokumentował prawidłowość i aktualność oznakowania. Wobec powyższego Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób niebudzący wątpliwości co do okoliczności prawidłowego oznakowania dróg, którymi poruszał się skarżący, w szczególności prawidłowego oznakowania tabliczką T-34 informującą o konieczności uiszczenia za przejazd opłaty elektronicznej, określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.t.d. Skoro zatem tabliczka taka informuje, że za przejazd odcinkiem drogi tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną, to nie mogła ona znaleźć się na drodze na której nie pobiera się owych opłat. Prawo nie dopuszcza ustawienia znaków – tabliczek T-34 przed wjazdem na płatny odcinek drogi. Tabliczka T-34 nie informuje bowiem kierujących, że dopiero zbliżają się do drogi płatnej, ale że już się na niej znajdują. Jeżeli zatem droga była prawidłowo oznakowana, to na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, czego bezspornie nie wykonał. Zasadnie zatem organ nałożył na niego karę pieniężną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.t.d. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przewóz na drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat które nakładają na nich przepisy u.d.p., jest następstwem faktu naruszenia obowiązującego prawa. Z tych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ponadto wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu organ w przekonywujący sposób wykazał, że skarżący dokonał spornych przejazdów bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej płatnymi odcinkami dróg prawidłowo oznakowanymi tabliczką T-34. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja jest wyczerpująca. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawę prawną decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem GITD, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Oceny Sądu nie zmienia treść powołanego przez skarżącego w uzasadnieniu skargi wyroku NSA z 18 kwietnia 2019 r., II GSK 1256/17. W wyroku tym NSA wskazał, że wprowadzenie obowiązku ponoszenia opłat zobowiązało "zarządców dróg do prawidłowego oznakowania tabliczkami T-34 pozostających pod ich nadzorem dróg, na których pobierana jest opłata elektroniczna. Celem takiego działania miało być przekazanie użytkownikom dróg informacji, na jakiej drodze się znajdują, czy za przejazd tą drogą pobierana jest opłata elektroniczna oraz umożliwienie uczestnikom ruchu wyboru drogi, którą chcą jechać (płatnej bądź bezpłatnej). Znak drogowy T-34 wskazuje odcinek drogi, na którym pobierana jest opłata, informując jednocześnie, iż przejazd po drodze tak oznaczonej bez uiszczenia opłaty elektronicznej stanowi naruszenie treści wskazanego znaku. Obok funkcji informacyjnej znak T-34 w istocie zawiera więc swoisty zakaz poruszania się po drodze krajowej bez opłaty (zobowiązanie do określonego zachowania, tj. uiszczenia opłaty za przejazd)". Dalej NSA wskazał, że "generalna reguła wskazuje więc, iż niewywiązanie się z obowiązków leżących po stronie państwa nie może negatywnie oddziaływać na obowiązki obywateli, zaś samo wymienienie odcinków płatnych dróg krajowych w załączniku do rozporządzenia nie spełnia warunku poinformowania o istniejących obowiązkach (powoływanie się przez organ na zasadę ignorantia iuris nocet jest w tym przypadku nieuprawnione)". Powyższe rozważania Sąd w całości podziela zauważając, że w żaden sposób nie przemawiają one za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Umknęło uwadze skarżącego, że wyrok ten został wydany w innym stanie faktycznym sprawy, a poczyniony przez NSA wywód miał wyjaśniać powody uchylenia wyroku sądu wojewódzkiego i zaskarżonych decyzji. W cyt. w skardze sprawie GITD nie przeprowadził postępowania dowodowego dotyczącego prawidłowości oznakowania drogi tabliczką informacyjną T-34. Sytuacja taka nie miała w sprawie niniejszej, co wykazano powyżej (por. wezwanie GITD z [...] października 2020 r. znak: [...] – k. 15 akt administracyjnych oraz cyt. wyżej odpowiedzi zarządcy drogi). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, by organ pominął jakiekolwiek istotne z punktu widzenia sprawy okoliczności, a powołane przez niego w skardze uchybienia zostały sformułowane w sposób lakoniczny i pozostały gołosłowne. Nie mogą zatem odnieść zamierzonego przez niego skutku. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że w ocenie sądu organ dopełnił obowiązku upewnienia się, czy droga na odcinkach, na których stwierdzono naruszenie, były oznakowane w sposób prawidłowy, czyli odpowiadający wymaganiom ujętym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. 2019 r., poz. 2311 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2020 roku, poz. 110 ze zm.) Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także warunki ich umieszczania na drogach. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej Minister Infrastruktury wydał wspomniane rozporządzenie z 3 lipca 2003 r. I tak w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia zatytułowanym "SZCZEGÓŁOWE WARUNKI TECHNICZNE DLA ZNAKÓW DROGOWYCH PIONOWYCH I WARUNKI ICH UMIESZCZANIA NA DROGACH" w punkcie 6.3.7. uregulowano kwestię "Znaków z numerem drogi", gdzie w podpunkcie 6.3.7.9. wymieniono "Tabliczkę T-34". I tak Tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a albo E-15f albo E-15g, występującym samodzielnie. Tabliczka T-34 wskazująca pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną posiada przy tym tło barwy pomarańczowej z białą ramką tarczy tabliczki i symbol urządzenia instalowanego w pojeździe samochodowym na potrzeby systemu poboru opłat barwy czarnej. Lico tabliczki powinno być wykonane z folii odblaskowej typu 2. Z kolei grafika przedstawiająca szczegółowy wygląd tabliczki T – 34 wskazana jest w ramach rysunku 6.3.7.14, gdzie podano wyraźnie jej wymiary, w tym szerokość 320 milimetrów i wysokość – 240 milimetrów. W realiach przedmiotowej sprawy, organ obowiązek upewnienia się, czy droga na odcinku, na którym stwierdzono naruszenie, była oznakowana w sposób prawidłowy, wypełnił. Jak podkreślił NSA w wyroku 18 kwietnia 2019 roku sygn. akt II GSK 1256/17, GITD winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w kierunku ustalenia, czy odcinki drogi były w dacie wjazdu skarżącego prawidłowo oznaczone tabliczką informacyjną T-34. NSA wyraźnie podkreślił przy tym, że stosowne informacje organ powinien uzyskać od zarządcy drogi. W realiach niniejszej sprawy zauważyć należy, że zgodnie z art. 10 ust. 3 p.r.d., to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych. Tym samym to właśnie informacje zawarte w pismach urzędowych GDDKiA, potwierdzające fakt prawidłowego oznakowania dróg: autostrady [...] oraz drogi ekspresowej [...], na odcinkach, na którym doszło do naruszeń, stanowiły relewantny dowód dla poczynienia niezbędnych w sprawie ustaleń faktycznych. Dowodem potwierdzającym wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej jest zapis ewidencyjny utworzony w Systemie Elektronicznego Poboru Opłat po zarejestrowaniu przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zapis ewidencyjny zawiera m.in. informacje o: czasie zarejestrowania naruszenia, lokalizacji urządzenia, które zarejestrowało naruszenie, opis zarejestrowanego naruszenia, dane identyfikacyjne pojazdu, a także informacje na temat właściciela pojazdu, którym popełniono naruszenie. Integralną częścią zapisu ewidencyjnego jest dokumentacja fotograficzna (trzy wydrukowane fotografie, na których widoczne są zarówno numery rejestracyjne samochodu i przyczepy, jak również jej wygląd – przyczepa lekka z rusztowaniem obleczonym brezentem). W tak ustalonym stanie faktycznym GITD prawidłowo uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] złotych, w oparciu o przepis art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., zgodnie z którym za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł - w pozostałych przypadkach (nie ujętych w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydaną w sprawie decyzję należało więc uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. W tej sytuacji zasadne było oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.