VIII SA/Wa 318/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Zakładu [...] "[...]" C. M., R. M., J. K. R. spółka jawna o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Zakładu [...] "[...]" C. M., R. M., J. K. R. spółka jawna na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie nakazu odesłania przesyłki poza terytorium Unii Europejskiej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania decyzji UZASADNIENIA Pismem z dnia [...] marca 2015 r. (data nadania) Zakład [...] "[...]" C. M., R. M., J. K. R. spółka jawna (skarżąca) działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie nakazu odesłania przesyłki poza terytorium Unii Europejskiej. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania przedmiotowej skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że zaskarżoną decyzją Główny Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Granicznego Lekarz Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2012 r. nakazującą skarżącej odesłanie przesyłki poza terytorium Unii Europejskiej w nieprzekraczalnym terminie do dnia [...] czerwca 2012 r. W dniu [...] września 2012 r. skarżący, ze względu na przedłużające się postępowanie administracyjne dotyczące zgłoszenia przesyłki zawierającej skóry surowe bydlęce mokrosolne, dostarczone w kontenerze statkiem z Republiki [...], odesłał przedmiotową przesyłkę poza terytorium Unii Europejskiej, do Wschodniej Republiki [...]. Od dnia zgłoszenia przedmiotowej przesyłki, tj. [...] marca 2012 r. do dnia jej przymusowego odesłania minęło niespełna 7 miesięcy, co spowodowało stratę wartości importowanego towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała z jednej strony, iż decyzja została wykonana, bowiem sporny towar został odesłany poza granice Unii, co w zasadzie bezprzedmiotowym czyni postępowanie o wstrzymanie wykonania decyzji, z drugiej strony wnioskując o powyższe nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przytoczyła żadnych okoliczności na ich potwierdzenie. Tym samym ochrona tymczasowa wobec zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie może mieć zastosowania. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.