VIII SA/Wa 319/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Z. J. PPHU "[...]" na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...]" grudnia 2016 r. znak [...]" w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia : odrzucić skargę Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. (zwany dalej: PPIS, organ) orzekł o nałożeniu na Z. J. prowadzącego działalność pod firmą [...] Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe (zwany dalej: skarżący) grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie niniejsze doręczone zostało w trybie zastępczym ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 stycznia 2017 r. (skutek doręczenia; I awizo – 27 grudnia 2016 r., II awizo – 4 stycznia 2017 r.). W dniu 24 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga skarżącego na powołane wyżej postanowienie. Pismem z 26 stycznia 2017 r. przedmiotowa skarga przekazana została organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę oraz przedłożenia akt administracyjnych sprawy. Następnie postanowieniem z 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 209/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił o przekazaniu sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie trybu środków zaskarżenia. Wskazał, iż na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie, które do dnia wniesienia skargi nie zostało rozpoznane przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. W ramach prowadzonego przez PPIS postępowania na wydane przez ten organ rozstrzygnięcie, skarżącemu przysługiwało wniesienie zażalenia. Czynności tej – co wynika z odpowiedzi na skargę - skarżący dokonał. Następnie jednak wniósł do sądu skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie Sądu skarżący nie wyczerpał określonego w art. 52 § 2 p.p.s.a. trybu zaskarżenia. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a, orzekł o odrzuceniu skargi.