VIII SA/Wa 324/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) K. S. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: "organ") z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podał, że wykonanie decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Kwota jakiej zwrotu żąda organ na podstawie przedmiotowej decyzji to kwota [...] zł. Ponadto wydane zostały kolejne decyzje (nr [...], [...] i [...]), które wskazują łącznie kwotę do zwrotu w wysokości [...] zł. W sprawach tych decyzji skarżący także korzysta z prawa złożenia skargi do Sądu. Ponadto pozostają jeszcze kolejne dwie decyzje, które otrzymał w ostatnich dniach na kwotę łączną [...] zł. Oczekuje na kolejne decyzje co do lat 2005 i 2006, w których organ będzie wydawał również decyzje w zakresie zwrotu dopłat bezpośrednich. W sumie kwota jaka może być egzekwowana jest bardzo duża, organ wyliczył kwotę należności za lata 2005-2009 na około [...] zł. Skarżący z ostrożności zapłacił należność za 2009 r., jednak nie jest w stanie spłacić kolejnych lat bez konieczności sprzedaży gospodarstwa rolnego. Jego jedynym majątkiem jest gospodarstwo rolne, z którego utrzymuje całą rodzinę tj. żonę i dwoje dzieci. Młodsza córka uczęszcza do szkoły podstawowej, a starszy syn jest chory na genetyczną chorobę, której miesięczny koszt leczenia jest znaczny. Przedstawiając swoją sytuację materialną skarżący podał, iż dochód z prowadzonego gospodarstwa rolnego wynosi około [...] zł na miesiąc, nadto jego syn uzyskuje rentę socjalną w kwocie miesięcznej [...] zł. Wydatki rodziny to: podatek rolny - [...] zł kwartalnie, składka na ubezpieczenie społeczne rolników - [...] zł kwartalnie, prąd ok. [...] zł na dwa miesiące, internet [...] zł miesięcznie, telefon około [...] zł miesięcznie, wywóz śmieci [...] zł kwartalnie, nawozy i opryski w przeliczeniu na miesiąc to kwota ok. [...] zł, opał w okresie jesienno-zimowym i wczesnej wiosny to ok. [...]zł. Do tego dochodzą koszty leczenia syna, który jest chory na genetyczną chorobę [...], dodatkowo leczony jest też [...]: lek [...] miesięczna kuracja to koszt [...] zł (jest to tańszy zamiennik ponieważ kuracja miesięczna oryginalny lekiem kosztuje [...] EURO), dojazdy do szpitala w W. to kwota około [...] zł za wyjazd, do tego dochodzą koszty także innych leków. Po poniesieniu wszystkich niezbędnych wydatków na utrzymanie pozostaje kwota około [...] zł miesięcznie, czasami też mniej. Podał, że próby wyegzekwowania kwoty objętej przedmiotową decyzją oraz kwot objętych pozostałymi decyzjami spowodują konieczność sprzedaży gospodarstwa z którego utrzymuje się wraz z rodziną. W tej sytuacji straci jedyne źródło utrzymania a w konsekwencji nie będzie także mógł kontynuować leczenia syna. Zachodzi także zagrożenie, że późniejsze przywrócenie stanu pierwotnego i odzyskanie gospodarstwa rolnego będzie niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt. GZ 138/04, LEX nr 281811) podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonej decyzji. Sąd ocenia, iż przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sytuacja dochodowa i rodzinna skarżącego w zestawieniu z jego obowiązkami zwrotu nienależnie pobranych płatności może skutkować trudnymi do odwrócenia skutkami jak również znaczną szkodą. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostały zatem spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 135 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.