VIII SA/Wa 328/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu o właściwość postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. po rozpoznaniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu negatywnego o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta R., a Starostą Z. wskazało Starostę Z. jako organ właściwy do załatwienia wniosku K. R. o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pismem z dnia [...] października 2013 r. K. R. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki. Organ ten uznając się z niewłaściwy w sprawie na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako Kpa) przekazał podanie do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. jako organu właściwego. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie uznało się za niewłaściwe do rozpoznania sprawy i pismem z dnia 21 listopada 2013 r. na podstawie art. 65 § 1 Kpa przekazało pismo K.R. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. Następnie Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta R. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. o rozstrzygnięcie sporu zaistniałego pomiędzy nim, a Starostą Z. w przedmiocie przyznania pomocy na kontynuowanie nauki. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wydało zaskarżone postanowienie w oparciu o art. 22 § 1 pkt 1 Kpa. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Starosta Z. zarzucając naruszenie art. 7 Kpa poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego tj. miejsca zamieszkania K. R. przed umieszczeniem jej w placówce opiekuńczo – wychowawczej oraz art. 191 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 135 ze zm.). Skarżący organ domagał się uchylenia postanowienia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie podtrzymując, że miejscem zamieszkania K. R. przed umieszczeniem w placówce opiekuńczo – wychowawczej było miejsce zamieszkania jej matki w powiecie z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego R. o wskazaniu organu właściwego w sprawie przyznania pomocy na kontynuowanie nauki. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.ps.a.), do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej jest przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. W myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z cytowanych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 Kpa, który stanowi, że spory o właściwość rozstrzygają między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2 - 4 - wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny. W literaturze prawa i orzecznictwie ukształtował się pogląd, że akt administracyjny wydany w tym trybie nie jest decyzją, ani nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie (por. szerzej Czesław Martysz, Komentarz do art. 22 Kodeksu postępowania administracyjnego - baza LEX). Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 1991 r. sygn. akt SA/Lu 218/91 (publ. ONSA 1991/1/30), że rozstrzygnięcie sporu o właściwość między organami na podstawie art. 22 § 1 Kpa nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 Kpa. Na takie rozstrzygnięcie nie przysługują środki odwoławcze w administracyjnym toku instancji ani skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie sporu o właściwość nastąpiło przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., tj. wspólny organ wyższego stopnia, przy czym nie zachodzą sytuacje określone w art. 22 § 1 pkt 2-4 Kpa. Strony sporu zostały prawidłowo pouczone, że na powyższe rozstrzygnięcie nie przysługuje środek odwoławczy. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę