VIII SA/Wa 329/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 26 stycznia 2024 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 26 stycznia 2024 r., znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ II instancji", "GDOŚ") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a"), oraz art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia M. W. (dalej: "Inwestor", "Skarżący") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "organ I instancji", "RDOŚ w [...]") z dnia 31 maja 2022 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Wójt Gminy [...]pismem z dnia 10 maja 2022 r., zwrócił się do RDOŚ w [...]o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...]w miejscowości [...] (obręb [...]), gmina [...]. RDOŚ w [...], postanowieniem z 31 maja 2022 r., znak [...]: odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia stoi w sprzeczności z postanowieniami rozporządzenia Nr [...]Wojewody [...]z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego im. [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 205 r., Nr 75, poz. 1980, dalej "rozporządzenie"), w szczególności z zakazem zawartym w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia tj. zakazem realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (D.U. Nr 62 poz. 627, ze zm.). Organ uzgadniający zaznaczył również, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...]. Rozpoznając zażalenie Inwestora na powyższe postanowienie, powołanym na wstępie rozstrzygnięciem z 26 stycznia 2024 r., GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ II instancji wskazał, że zamierzone przedsięwzięcie planowane jest na części działki o nr ew. [...], położonej przy drodze gminnej w miejscowości [...] (obręb [...]) gmina [...], położonej w granicach: [...] Parku Krajobrazowego im. [...], Obszaru Specjalnej ochrony ptaków [...] [...], Obszaru specjalnej ochrony siedlisk Puszcza [...] [...]. W ocenie organu, w niniejszej sprawie istotne jest wyjaśnienie, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami wynikającymi z utworzenia [...] Parku Krajobrazowego zawartymi w rozporządzeniu wydanym na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r., poz. 1336, z póżn. zm., dalej: "u.o.p."), w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Enumeratywny katalog zakazów obowiązujących na terenie ww. obszaru chronionego został wyartykułowany w § 3 ust. 1 rozporządzenia. GDOŚ podniósł, że z ustaleń przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że planowana inwestycja polega na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną o powierzchni do 200 m² każdy. W pkt 2 lit. a przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazano "Łączna max powierzchnia planowanej zabudowy obiektów budowlanych i pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia wynosi 0,17 ha.", natomiast z mapy sytuacyjno - wysokościowej stanowiącej załącznik do analizowanego dokumentu wynika, że przekształceniu ulegnie cała powierzchnia nieruchomości tj. około 0,37 ha. W tej sytuacji organ II instancji stwierdził, że projekt w obecnym kształcie nie gwarantuje, iż w wyniku realizacji inwestycji zostanie przekształcona powierzchnia 0,17 ha. Ponadto GDOŚ analizując zgromadzoną w sprawie dokumentacją zauważył, że w dniu 2 lutego 2022 r., znak; [...] Wójt Gminy [...] zwrócił się o uzgodnienie warunków zabudowy dla tożsamej inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie części działki nr [...] obręb [...], gmina [...], gdzie wnioskodawcą był także M. W.. Powierzchnia przeznaczona do przekształcenia terenu objętego projektem wyniosła poniżej 0,5 ha, a dokładnie 0.3831 ha. W związku z tym, RDOŚ w [...] kierując się zapisami przedłożonego projektu uzgodnił go milcząco i nie zakwalifikował inwestycji jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze powyższą analizę GDOŚ stwierdza, że realizacja zamierzonej inwestycji narusza zakaz wskazany w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia tj. "zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627, z póżn. zm.)". Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r,, poz. 1839, z póżn. zm.), dalej "rozporządzenie OOŚ" do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 u.o.p. lub w otulinach form ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 3 tej ustawy. Przy czym zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia OOŚ przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Wskazał ponadto, że za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia uznaje się nie tylko powierzchnię zajętą przez budynki i infrastrukturę towarzyszącą, ale również całą pozostałą powierzchnię, która ulegnie przekształceniu w wyniku realizacji przedsięwzięcia, co oznacza, że wlicza się do niej również powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, podjazdów oraz inne utwardzone powierzchnie, ale również plac budowy czy też teren urządzony zgodnie z wolą inwestora. Podkreślić należy jak zaznaczył organ II instancji, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OOŚ do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Zdaniem GDOŚ, istotnym kryterium stosowania powyższego przepisu jest tożsamość obiektu, którą można stwierdzić m.in. w przypadku, kiedy inwestorem jest ten sam podmiot. Na uwagę zasługuje fakt, jak podniesiono w uzasadnieniu, że Inwestor w 2022 r. wystąpił z wnioskiem o warunki zabudowy dla innej części działki nr [...] obręb [...] [...], gmina [...], której powierzchnia przekształcona w wyniku realizacji zamierzonego przedsięwzięcia wynosiła około 0,38 ha. Podkreślenia wymaga, w ocenie organu, że w obu przypadkach to Skarżący wnioskuje o warunki zabudowy, oraz oba wnioski dotyczą tożsamych przedsięwzięć polegających na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Nie ulega wątpliwości, że sporne inwestycje planowane na całej działce nr [...] tworzą zespół zabudowy mieszkaniowej (6 budynków), gdzie wnioskodawcą jest ten sam Inwestor. Zatem według organu - powierzchnia zabudowy (wraz z pozostałą powierzchnią planowaną do przekształcenia) tego zespołu zabudowy wynosi około 0,75 ha. W związku z powyższym, zamierzone przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym jego realizacja stoi w sprzeczności zakazem określonym w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Organ II instancji stwierdził, że w zgromadzonych aktach sprawy brak jest informacji, z której by wynikało, że dla planowanej inwestycji sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe, a także przeprowadzona procedura oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Ponadto Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania odstępstwa określonego w art. 17 ust. 2 u.o.p. Odnosząc się do zarzutu Inwestora tj. naruszenia "§ 3 ust. 1 pkt 53 lit b tir. 1 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich zastosowanie pomimo tego, że przedmiotowy akt prawny utracił moc w dniu 11 października 2019 r. zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko", wyjaśniono, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć", zostało zastąpione rozporządzeniem OOŚ. Przedsięwzięcia ujęte wcześniej w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b zostały uwzględnione w tożsamym co do brzmienia § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia OOŚ. Wskazać należy jak podał GDOŚ, że jest to błędne przywołanie przepisu będące omyłką pisarską, które nie wpłynęło na nieniniejsze rozstrzygnięcie. Tym samym wyżej podniesiony zarzut pozostaje bez wpływu na zajęte stanowisko Organu. Z kolei odnosząc się do kwestii ograniczenia uprawnień właścicielskich organ II instancji zauważył, iż zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Tego rodzaju sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie. Z przepisu art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219) wynika jednoznacznie, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska może nastąpić przez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, a więc w niniejszej sprawie na podstawie art. 17 u.o.p. Udzielając odpowiedzi na zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja naruszy zakaz umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej, GDOŚ stwierdził, że należy uznać go za bezzasadny, ponieważ Organ I instancji nie wskazał, aby przytoczony zakaz został naruszony w wyniku realizacji planowanej inwestycji. Reasumując w ocenie GDOŚ dopuszczenie do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia stoi w sprzeczności z regulacjami rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, tym samym organ podtrzymuje stanowisko przyjęte przez RDOŚ w [...]. Skargę na postanowienie GDOŚ z 18 grudnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 7 k.p.a., oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienie ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym, w szczególności niewyjaśnienie, iż tereny na której planowana jest wskazana inwestycja według nieobowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w większości położone są w granicach obszaru zabudowy mieszkaniowej, a jedynie 200,00 m. położone jest na terenie rolnym; 2. naruszenie art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w swoich rozważaniach zarzutów zawartych w punktach 1 i 2 zażalenia, wobec czego doszło do nierozpoznania przez organ sprawy w jej całokształcie; 3. naruszenie § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 11 Wojewody [...] z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego imienia Profesora [...] poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie przekracza progu, o którym mowa w art. § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b) tiret rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto § 3 ust. 2 pkt 3 rzeczonego rozporządzenia nie może mieć zastosowania, z uwagi na fakt, iż według nieobowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, tereny inwestycji w większości położone są w granicach obszaru zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolem planu [...]. przez co uznaje się, że tereny inwestycji położone na terenie nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne; Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia RDOŚ w [...] z dnia [...] maja 2022 r., znak [...] i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął postawione zarzuty skargi, akcentując, że przedmiotowa inwestycja nie może być zakwalifikowana jako przedsięwzięcie potencjalnie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę GDOŚ w [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego, wszczętego na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy u.p.z.p., zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Kontrolowanym w tej sprawie aktem GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oparte na stwierdzeniu przez organ I instancji, że inwestycja planowana na nieruchomości Inwestora, polegająca na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki o nr ewid. [...], narusza § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im [...] (rozporządzenie), zgodnie z którym na wskazanym obszarze zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Szczegółowe zasady ochrony obszaru chronionego krajobrazu określają przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r., poz. 916 ze zm.). Zgodnie z art. 23 ust 1 i 2 przywołanej ustawy - obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego im. [...], Obszaru Specjalnej ochrony ptaków [...] [...] oraz Obszaru specjalnej ochrony siedlisk Puszcza [...] [...], W art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. zostały określone warunki, od których łącznego spełnienia uzależnione jest wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Jednym z warunków (art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy) jest by decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych należy ustawa o ochronie przyrody i wydane na jej podstawie akty prawne. Zatem w niniejszej sprawie istotne było ustalenie przez organy, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.) wynikającymi z utworzenia ww. obszarów chronionych, w szczególności w kontekście obowiązujących na tych obszarach zakazów związanych z ochroną przyrody. W ocenie Sądu organy uzgodnieniowe zasadnie uznały, że planowana inwestycja narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Wojewody [...], zgodnie z którym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm). Powyższy przepis został zaktualizowany z dniem wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2003 r., poz. 1094, ze zm., ustawa ooś). Z kolei wykaz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm.). Zgodnie z uregulowaniami § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze ww. rozporządzenia: do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: (...) zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą (...) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia OOŚ przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Z powyższego wynika zatem, że do powierzchni przeznaczonej do przekształcenia wlicza się również powierzchnię parkingów, placów budowy czy placów składowych, dróg dojazdowych, chodników, podjazdów oraz inne utwardzone powierzchnie czy teren urządzony w ramach urządzonej zieleni. W ocenie Sądu trafnie wskazał organ II instancji, przytaczając w uzasadnieniu decyzji okoliczności złożonego przez Inwestora wniosku z 2022 r. o warunki zabudowy dla innej części działki [...] obręb [...], gmina [...], której powierzchnia przekształcona w wyniku realizacji zamierzonego przedsięwzięcia wynosiła około 0,38 ha. GDOŚ wyraźnie wskazał, że Inwestor (ten sam, co w niniejszej sprawie) w obu przypadkach wnioskował o warunki zabudowy tożsamych przedsięwzięć, polegających na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Z zestawienia organu II instancji wynika, że sporne inwestycje planowane na całej działce nr [...] tworzą zespół zabudowy mieszkaniowej (6 budynków) gdzie wnioskodawcą jest ten sam inwestor, a powierzchnia zabudowy wynosi około 0,75 ha w obu wnioskach. Taka sytuacja powoduje, że zamierzone przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym jego realizacja stoi w sprzeczności z zakazem określonym § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Jak słusznie stwierdziły organy zgodnie z uregulowaniami § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze ww. rozporządzenia Rady Ministrów: realizacja zabudowy mieszkaniowej traktowana jest jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego powinna być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i może być wymagana przez organ ocena oddziaływania na środowisko przed wydaniem tej decyzji. Natomiast z treści § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia OOŚ do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 Rozporządzenia OOŚ, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 Rozporządzenia OOŚ. Zważyć należy, że w kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że całe przedsięwzięcie na działce nr [...] jest tego samego rodzaju i dotyczy budowy 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na tej samej działce. Po zsumowaniu parametrów planowanego przedsięwzięcia z parametrami planowanych przedsięwzięć tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego obiektu wynika, że łączna powierzchnia przekracza 0,5 ha (wynosi około 0,75 ha). Również nie ulega wątpliwości Sądu, że planowana obecna inwestycja związana ze złożonym wnioskiem w niniejszej sprawie – dotyczy w rezultacie większego projektu inwestycyjnego obejmującego realizację w sumie budowy 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce [...]. Prawidłowo w tej sytuacji przyjął GDOŚ, że sporne inwestycje na całej działce nr [...], tworzą zespół zabudowy mieszkaniowej 6 budynków, zaś powierzchnia zabudowy tego zespołu przekracza 0,5 ha (wynosi około 0,75 ha). W związku z powyższym zamierzone przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego realizacja stoi w sprzeczności z zakazem wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Za takim tokiem rozumowania i traktowania przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przemawia nie tylko orzecznictwo administracyjne krajowe, ale również wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził m.in., że: "celu regulacji nie wolno omijać poprzez dzielenie przedsięwzięć, ponadto nie uwzględnianie ich łącznego rezultatu nie może skutkować w praktyce wyłączeniem ich w całości z obowiązku poddania ocenie, wówczas gdy rozpatrywane łącznie mogą wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne" (por. wyroki: w sprawie C-142/07 z dnia 25 lipca 2008 r. i w sprawie: C-2/07 z 28 lutego 2008 r.). Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych, w wyroku z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt: II SA/Sz 530/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał: "jeżeli (...) na obszarach ze sobą sąsiadujących mają być realizowane tożsame pod względem rodzaju, a tym samym stosowanej technologii inwestycje, to obowiązkiem organu jest potraktowanie tych inwestycji jako jednego przedsięwzięcia. W tych okolicznościach skumulowane oddziaływanie na środowisko projektowanych w tym samym czasie inwestycji nie może być tak samo traktowane jak w przypadku każdego z przedsięwzięć z osobna". Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje iż: "jak wynika z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, a w dalszej części stwierdza: przepisy rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. obligują organ do sumowania powierzchni przedsięwzięć tego samego rodzaju i kwalifikowania ich jako jedno przedsięwzięcie (wyrok z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 228/17). Wykładnia pojęcia przedsięwzięcia powinna być dokonywana w kontekście zakresu procesu inwestycyjno-budowlanego, w skład którego wchodzi konkretne przedsięwzięcie. Oznacza to, że całość planowanych prac stanowi jedno przedsięwzięcie, które powinno być poddane procedurze ocen oddziaływania na środowisko. Podobną co do stopnia ogólności konstrukcję pojęcia "przedsięwzięcie" zawiera art. 1 ust. 2 lit. a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE. L 26 z 28 stycznia 2012 r.), zakładając, że przedsięwzięcie to także (czyli poza inwestycją budowlaną) "inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie ". Przedsięwzięciem będzie zatem praktycznie każda zmiana sposobu wykorzystania terenu czy też jego przekształcenie, w tym zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) powodujące zmiany w krajobrazie. W ocenie Sądu w składzie orzekającym, słusznie wskazuje organ II instancji, że podstawą do sumowania parametrów przedsięwzięć o tym samym charakterze będzie położenie obiektów budowlanych (w tym przypadku budynków mieszkalnych jednorodzinnych) w kompleksie tej samej działki (lub kilku działkach przylegających) i np. połączonych ta samą drogą wewnętrzną. Sąd zgadza się ze stwierdzeniem GDOŚ, iż sumowanie powierzchni przedsięwzięć ma zapobiegać dzieleniu przedsięwzięcia na mniejsze segmenty. Ponadto nie można akceptować sztucznego dzielenia przedsięwzięcia w taki sposób aby obchodzić prawo. W tej sytuacji za chybiony należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego imienia [...] – objętego pkt 3 skargi. Należy także podzielić stanowisko organów o braku możliwości zastosowania odstępstwa od wymienionego zakazu określonego w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. W kontrolowanej sprawie, w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że realizacja przedmiotowej inwestycji polegająca na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych będzie sprzeczna z zakazem określonym w § 3 ust. 1 pkt rozporządzenia Wojewody [...], gdyż będzie realizacją przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu, słusznie organy odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie zdaniem Sądu, nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnieni stanu faktycznego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Natomiast stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy. Prawidłowo dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. Tym samym wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły art. 7, art. 11 k.p.a. czy art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja została należycie uzasadniona. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, jako nieuzasadnioną. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.