VIII SA/Wa 33/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi R.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę. Na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej jako ordynacja podatkowa oraz art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 31 października 2002r. R. L., dalej skarżąca, w sprawie objęcia restrukturyzacją należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku akcyzowego wraz z odsetkami za zwłokę, decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...] umorzył postępowanie restrukturyzacyjne. W uzasadnieniu organ podniósł, że w związku z istnieniem należności spornych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., określonych decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R., Urząd Skarbowy w G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 roku zawiesił postępowanie w sprawie restrukturyzacji do czasu prawomocnego zakończenia sporu. Decyzjami z dnia [...] lipca 2004 r. znak: [...] (w zakresie podatku dochodowego) oraz z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak: [...] (w zakresie podatku VAT) Dyrektor Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R., uwzględniając wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uchylił w całości decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, co spowodowało, iż przedmiotowe należności przestały być sporne. Wobec powyższego, postanowieniem z dniu [...] grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. podjął zawieszone postępowanie w sprawie restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, wszczętego na wniosek skarżącej. Z uwagi jednak na fakt, że z dniem 30 kwietnia 2004 r. utraciła moc obowiązująca ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ponownie zawiesił postępowanie w sprawie restrukturyzacji do czasu wydania przez Komisję Europejską decyzji końcowej dotyczącej notyfikowania w ramach procedury przejściowej programu pomocowego dotyczącego udzielania pomocy na restrukturyzację małym i średnim przedsiębiorcom. W oparciu o rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1202) lub za zgodą przedsiębiorców, w ramach zasady de minimis, na podstawie rozporządzenia Komisji Europejskiej z dnia 12 stycznia 2001 r. Nr 69/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 TWE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. Urz. WE L 10, z 2001), organ podjął zawieszone postępowanie. W dniu 19 stycznia 2007 r. skarżąca złożyła na druku NIP-3 zgłoszenie identyfikacyjne - aktualizacyjne osoby fizycznej nieprowadzącej samodzielnie działalności gospodarczej, wskazując jako datę zakończenia działalności gospodarczej dzień 31 grudnia 2006r., oraz zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na druku VAT-Z z datą zaprzestania wykonywania czynności również na dzień 31 grudnia 2006 r., określając przyczynę zaprzestania wykonywania czynności jako "likwidacja". W związku z tym, że skarżąca z dniem 31 grudnia 2006 r. zlikwidowała działalność gospodarczą, organ, w oparciu o art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych, który stanowi, że postępowanie restrukturyzacyjne umarza się również w przypadku, gdy wobec przedsiębiorcy zostało wszczęte postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe; w tym przypadku organ restrukturyzacyjny niezwłocznie wydaje decyzję o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego - umorzył postępowanie. We wniesionym odwołaniu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji obrazę art. 210 § 1 pkt 2 w związku z art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji bez rozpatrzenia wniosku w przedmiocie zawieszenia postępowania, który został złożony przez skarżącą do organu prowadzącego postępowanie. Na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 21. ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 roku, [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnośnie zarzutu przedstawionego w odwołaniu dotyczącego naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 2 w związku z art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez rozpatrzenia wniosku skarżącej w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego, organ uznał go za bezzasadny. Organ podatkowy w uzasadnieniu wskazał, że wniosek z dnia 22 czerwca 2007r., który to dzień był ostatnim z wyznaczonego terminu z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, wpłynął do Urzędu Skarbowego dopiero dnia 29 czerwca 2007 r., a więc nie mógł zostać rozpatrzony przed datą wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że przedmiotowym wnioskiem skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o złożenie w trybie art. 304 § 2 k.p.k. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa określonego w art. 276 k.k. oraz zawieszenie postępowania w sprawie restrukturyzacji do czasu zakończenia postępowania przez organy ścigania. Ponadto wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o załączone do wniosku następujące dokumenty: zaświadczenie lekarza orzecznika, decyzję o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej oraz złożone w dniu 19 stycznia 2007 r. zgłoszenia: NIP-3 i VAT. Organ stwierdził, że fakt zaginięcia akt w sprawie restrukturyzacji, w związku z którym Urząd Skarbowy w G. prowadził odrębne postępowanie zmierzające do ich odtworzenia, nie miał wpływu na decyzję jaka zapadła. Tak więc, złożenie wniosku przed datą wydania zaskarżonej decyzji nie spowodowałby zmiany rozstrzygnięcia, ponieważ główną przyczyną umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w przedmiotowej sprawie był fakt zlikwidowania z dniem 31 grudnia 2006 r. przez skarżącą działalności gospodarczej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca ponownie podniosła obrazę art. 200 § 1 w związku z art. 12 § 6 pkt 2 i w związku z art. 201 ordynacji podatkowej polegającą "na nie rozstrzygnięciu wniosku strony w formie postanowienia, na które służy zażalenie, mimo, iż wniosek został złożony w prawidłowej formie i z zachowaniem terminu". W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zmianami]). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym faktem jest, że skarżąca z dniem 31 grudnia 2006 roku zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą PPHU "W.". Przepis art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), stanowi, że restrukturyzacją są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności ci, którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Natomiast drugi przepis art. 2 pkt 1 ustawy zawiera określenie przedsiębiorcy. Z dyspozycji art. 18 ust. 1 i 7 wynika jednoznacznie, że wskazane przesłanki restrukturyzacyjne wymienione w art. 1 ust. 2 są wykazem pełnym, ponieważ przepisy te stanowią, iż tylko pozytywne rokowania co do powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o którym mowa w art. 1 ust. 2 umożliwiają wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji. Przepis art. 18 ust. 1 stanowi, że organ restrukturyzacyjny, w terminie 45 dni wydaje decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli z analizy wniosku, o którym mowa w art. 12 ust. 1 oraz dołączonych do niego dokumentów i danych określonych w art. 13, wynika, że zamierzone działania prowadzić będą do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2, w przeciwnym razie postępowanie restrukturyzacyjne jest umarzane (art. 18 ust. 7). Odesłanie w art. 18 ust. 1 i 7 tylko do zjawisk wymienionych w art. 1 ust. 2 oznacza - że wyliczenie tam zawarte jest wykazem wyczerpującym (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2005 roku sygn. akt FSK 1632/04 – LEX nr 177329). Jeżeli zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 1, omawianej ustawy nie stosuje się do przedsiębiorców znajdujących się w likwidacji lub w upadłości, to tym bardziej restrukturyzacją nie mogą być objęte osoby, które zlikwidowały prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, bez względu na to co skłoniło przedsiębiorcę do podjęcia takiej decyzji, ponieważ celem programu restrukturyzacyjnego ma być poprawa sytuacji finansowej działającego na rynku przedsiębiorcy, który dodatkowo spełnia ustawowe kryteria. W sytuacji, gdy skarżąca z dniem 31 grudnia 2006 roku zakończyła działalność gospodarczą, a tym samym utraciła status przedsiębiorcy, to organ podatkowy na podstawie omawianej ustawy zobligowany był do umorzenia postępowania (art. 21 ust. 3). Sąd również podzielił pogląd organu podatkowego, że nie rozstrzygnięcie wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania podatkowego nie naruszyło dyspozycji art. 200 § 1 w związku z art. 12 § 6 pkt 2 oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca przedmiotowym wnioskiem z dnia 22 czerwca 2007 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa określonego w art. 276 k.k. w trybie art. 304 § 2 k.p.k. oraz zawieszenie, w związku z tym postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania przez organy ścigania. Ponadto wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o załączone do wniosku następujące dokumenty: zaświadczenie lekarza orzecznika, decyzję o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej oraz złożone w dniu 19 stycznia 2007 r. zgłoszenia: NIP-3 i VAT-Z. Wniosek został wysłany w ostatnim dniu ustawowego terminu i wpłynął do organu w dniu 29 czerwca 2007 roku , a więc już po wydaniu decyzji. Treść wniosku jednoznacznie wskazuje, że jego rozpatrzenie przed wydaniem decyzji nie spowodowałoby zmiany rozstrzygnięcia z uwagi na dyspozycję wyżej omawianych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) i nie zachodziła żadna z podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.