VIII SA/Wa 336/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 28 października 2015 r. na drodze [...] w punkcie kontrolnym MOP J. poddano kontroli drogowej pojazd marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...], należący do [...] sp. z o.o. Pojazdem kierował A. W. prowadzący działalność pod nazwą [...] A. W. (zwany także: skarżący, strona, kierowca), który w czasie kontroli wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, przewożąc cement na trasie z M. do R. (dokument WZ nr [...]) i nie okazał kontrolującemu aktualnego wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Do kontroli okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy na nazwisko przedsiębiorcy M. I.. Strona została wezwana pismem z dnia 28 października 2015 r. do przedłożenia wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego lub wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika oraz faktury dotyczącej usługi transportowej z dnia 28 października 2015 r., dotyczącej przewożonego na podstawie ww. dokumentu WZ cementu. W piśmie z dnia 4 listopada 2015 r. (data wpływu do organu 6 listopada 2015 r.) skarżący złożył wyjaśnienia, z których wynika, że podczas kontroli był w dużym stresie i podpisał protokół z tej czynności bez uwag. Natomiast prawidłową stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym powinno być przedsiębiorstwo P.P.H.U. [...] M. I. z siedzibą w miejscowości R., gmina P. (dalej zwany również: przedsiębiorcą), którego wypis z licencji kierowca okazał podczas kontroli. Skarżący wskazał, że w dniu kontroli wykonywał przewóz rzeczy w imieniu ww. przedsiębiorcy. Jednocześnie do pisma dołączył fakturę VAT nr [...] dotyczącą sprzedaży cementu na kwotę [...] zł, wystawioną przez [...] S.A. w M. na rzecz P.P.H.U. [...] M. I. z siedzibą w miejscowości R., gmina P., z której wynika, że towar z magazynu odebrał skarżący. W dniu 7 grudnia 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego z wyjaśnieniami, iż nie jest w stanie okazać faktury z dnia kontroli, ponieważ w tym dniu nie wykonywał żadnej usługi transportowej, tylko przewóz drogowy w imieniu firmy [...]. Jednocześnie załączył oświadczenie M. I. potwierdzające powyższe oraz wniósł o ponowne przesłuchanie strony. Decyzją znak [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: [...]WITD, organ I instancji), działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. Nr 1414, ze zm., zwana dalej: u.t.d.), orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Podstawę orzeczenia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem skarżącego, wszczęcie postępowania w związku z kontrolą z dnia 28 października 2015 r. jest bezprzedmiotowe, ponieważ opisana sytuacja nie wyczerpuje znamion naruszenia stwierdzonego w protokole kontroli, a co ważniejsze, nie on powinien być stroną w tym postępowaniu. Podniósł, że zachowanie inspektora przeprowadzającego kontrolę cechowało negatywne nastawienie, które wskazywało, że sytuacja kontrolowanego jest od początku niekorzystna i skazana na przegranie. Organ nie uwzględnił wniosku o ponowne przesłuchanie, ani dowodów przedstawianych w trakcie postępowania. Przedmiotowa sprawa toczy się pod jego adresem (bo prowadzi działalność gospodarczą), mimo że podczas kontroli okazywał wypis z licencji należący do firmy [...] Zakład Produkcyjny M. I. z siedzibą w R.. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji są niekompletne i niedokładnie rozpatrzone. Wskazał, że głównym dowodem w sprawie są wyjaśnienia M. I., które niezbicie świadczą o tym, że przewóz w dniu 28 października 2015 r. wykonywany był w imieniu tego przedsiębiorcy. Także faktura VAT z 28 października 2015 r. potwierdza, że nabywcą przewożonych towarów był właśnie ww. przedsiębiorca. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, których realizacja wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz działając na podstawie i w granicach prawa. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 art. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji GITD, po przedstawieniu treści obowiązujących w sprawie przepisów, podał, że w dniu kontroli przedmiotowego pojazdu, tj. 28 października 2015 r., na drodze [...] w punkcie kontrolnym MOP J., stwierdzono, iż kierujący nim skarżący wykonywał transport drogowy rzeczy (cement) we własnym imieniu bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Organ odwoławczy ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że przewóz drogowy cementu z M. do jego odbiorcy w miejscowości R. w dniu kontroli był wykonywany w imieniu skarżącego. Skarżący przesłuchany podczas kontroli w charakterze świadka zdecydowanie zeznał, że jest on przewoźnikiem wykonywanego transportu cementu i współpracę z odbiorcą cementu M. I. rozpoczął w październiku 2015 r. Zeznał również, że za wykonaną usługę transportu wystawi zbiorczą fakturę VAT pod koniec października lub na początku listopada 2015 r. Zatem, skoro skarżący wykonywał transport drogowy rzeczy, to powinien dysponować zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy lub licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Natomiast podczas kontroli strona okazała wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wystawiony dla przedsiębiorcy M. I.. Tym samym skarżący, wykonując w dniu kontroli we własnym imieniu transport drogowy rzeczy bez posiadania wymaganych uprawnień, naruszył art. 5 ust. 1 u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania, GITD podał, że stanowią one polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżący, kierujący kontrolowanym pojazdem, nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do protokołu, a takie prawo mu przysługuje i jest to najbardziej właściwy moment do zweryfikowania ewentualnych nieścisłości. Ocenił, że [...]WITD dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowo ocenił wiarygodność dowodów zgromadzonych w sprawie. Ponadto wskazał, że faktura zakupu określonych towarów nie jest wystarczającym dowodem do ustalenia przewoźnika tego towaru. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wywiódł, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. [...]WITD zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 2. art. 64, art. 140aa, art. 140ab ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., zwana dalej: p.r.d.) oraz jej załącznika nr 1, poprzez niewłaściwe określenie wymaganego podczas przedmiotowej kontroli zezwolenia. Uzasadniając skargę skarżący podał, że w trakcie toczącego się postępowania przed organami obu instancji nie dochowano należytej staranności w ocenie materiału dowodowego. Organ nie wziął pod uwagę ani wniosków, ani dowodów składanych w trakcie postępowania administracyjnego, które jednoznacznie świadczyły o tym, kto powinien być stroną w tej sprawie. Zarzucił, że ustalenia faktyczne w tej sprawie są niekompletne i nie w pełni rozpatrzone, a to stanowi, że zaskarżona decyzja GITD została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d., o czym stanowi przepis art. 92a ust. 6 u.t.d. Przywołana regulacja przewiduje obiektywną odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota tej odpowiedzialności sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz musi wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania. Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności (np. winy podmiotu), które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51, zwanym dalej: "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009"). Przez "transport drogowy" należy rozumieć krajowy lub międzynarodowy transport drogowy (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Krajowym transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując transport drogowy, wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Według lp. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego przewóz drogowy nie mógł być uznany za przewóz w imieniu przedsiębiorcy M. I.. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 28 października 2015 r. (k. 13 akt administracyjnych) wyraźnie wynika, że skarżący w chwili zatrzymania wykonywał przewóz w imieniu [...] A. W. i nie posiadał w pojeździe aktualnego wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Protokół ten skarżący podpisał bez zastrzeżeń. Także zeznania złożone w dniu kontroli przez skarżącego w charakterze świadka (k.35 akt administracyjnych) potwierdzają, że przewozu dokonywał jako podmiot prowadzący działalność w zakresie usług transportowych, bez uzyskania licencji, a rozliczeń z przedsiębiorcą M. I. (nabywcą ładunku) dokona na podstawie faktury VAT, którą wystawi pod koniec miesiąca października lub na początku listopada 2015 r. W tym miejscu należy wskazać na okoliczność, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że w tego rodzaju sprawach protokół kontroli jest najważniejszym dowodem dla ustalenia stanu faktycznego. Na tym etapie postępowania strona ma największą możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d. Z przepisu tego wynika, że z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 2), a odmowę jego podpisania przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (art. 74 ust. 3). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie, przez powołane do tego organy państwowe oraz w ich zakresie działania, protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego przyjmuje się, że podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi wiarygodny dowód w sprawie (por. wyroki: NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10, publ. Lex nr 1137861 i z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14, publ. Lex nr 1682660, WSA w Warszawie z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475). Warto jednocześnie zauważyć, że protokół kontroli, będący, jak już wyżej powiedziano, podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Nie bez znaczenia jest również to, że przepis art. 74 ust. 2 u.t.d. przewiduje możliwość odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego, z czego skontrolowany w niniejszej sprawie skarżący nie skorzystał, nie wnosząc jednocześnie żadnych uwag i zastrzeżeń do treści protokołu kontroli. Ponadto treść protokołu koresponduje z zeznaniami strony, złożonymi w dniu kontroli. W kontekście ww. rozważań za nieuprawnione uznać należy podnoszone przez skarżącego zarzuty nieuwzględnienia przez organ złożonych przez niego w toku postępowania dokumentów dotyczących realizacji spornego przewozu na rzecz innego przedsiębiorcy. Organy obu instancji w przedmiotowej sprawie nie uznały za wiarygodne późniejszych wyjaśnień skarżącego, zawartych w piśmie z dnia 4 listopada 2015 r., faktury VAT z dnia 30 października 2015 r. na zakup produktów z Cementowni oraz oświadczenia M. I.. W ocenie Sądu, prawidłowo uznał organ odwoławczy, że faktura zakupu określonych towarów nie jest wystarczającym dowodem do ustalenia przewoźnika tego towaru, ponieważ nabywca towarów sam może je przewozić lub zlecić ich przewóz przedsiębiorcy zajmującemu się ich przewozem. Z zeznań skarżącego złożonych w dniu kontroli jednoznacznie wynika, iż to on jako przedsiębiorca dokonywał przewozu cementu w ramach zleconych mu usług transportowych, których się podjął w październiku 2015 r. Zeznania te korespondują z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, z którego wynika, że skarżący od 2 czerwca 2015 r. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego towarów. W związku z tym późniejsze pisemne wyjaśnienia skarżącego, że wykonywał przewóz rzeczy w imieniu innego przedsiębiorcy, którego wypis z licencji okazał kontrolującemu, nie mogą skutkować jego zwolnieniem z przedmiotowej odpowiedzialności administracyjnej. Zauważyć należy, że licencja uprawniająca do wykonywania transportu drogowego jest aktem indywidualnym. Jest wydawana na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i potwierdza jego uprawnienie do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego. Z treści art. 13 u.t.d. wynika jednoznacznie, że zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji nie można odstępować osobom trzecim, ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. Wyjątkiem od tej zasady jest jedynie ustęp 2 tego przepisu, jednak dokonuje się tego przeniesienia w drodze odrębnej decyzji administracyjnej. Tak więc skarżący nie miał prawa posługiwać się licencją należąca do innego podmiotu. Zdaniem Sądu, wyjaśnienia i dokumenty złożone przez skarżącego w toku postępowania po dacie kontroli są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami organu, zmierzającą do uwolnienia się od odpowiedzialności, a więc nie są wiarygodne. W tych okolicznościach nie można postawić organom zarzutu naruszenia przepisów postępowania związanych z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy oraz ze swobodną (nie dowolną i wybiórczą, jak to wskazano w skardze) oceną dowodów. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że zeznania złożone przez skarżącego w dniu kontroli, jako składane "na gorąco", bezpośrednio po zdarzeniu, bez pełnego wyobrażenia o konsekwencjach swojego zachowania, w powiązaniu z wagą protokołu kontroli jako dokumentu urzędowego, są bardziej wiarygodne, aniżeli wyjaśnienia i oświadczenia nadesłane przez stronę w dalszym toku postępowania, mające na celu jedynie uniknięcie odpowiedzialności. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organy transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej i logicznej oceny (art. 80 k.p.a.). Zebrany materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności spawy, nie było więc potrzeby dodatkowego przesłuchiwania skarżącego, o co wnosił w piśmie z dnia 3 grudnia 2015 r. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie naruszyły również zasad postępowania określonych w art. 6 - art. 8 k.pa., bowiem działały w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 64, art. 140aa i art. 140ab p.r.d., ponieważ te przepisy nie znalazły zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podstawą odpowiedzialności administracyjnej w przedmiotowej sprawie są przepisy u.t.d., a nie p.r.d. Organy prawidłowo zastosowały wobec skarżącego sankcję za stwierdzone naruszenie z art. 87 ust. 1 pkt 1 p.r.d. w związku z lp. 1.1. załącznika nr 3 do p.r.d., nie dopatrując się ewentualnych przesłanek zwolnienia z odpowiedzialności, określonych w art. 92c u.t.d. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.