VIII SA/Wa 349/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku A. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 4 kwietnia 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. C. (zwana dalej: skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) za pośrednictwem organu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej, której skutki będą trudne do odwrócenia. Podniosła, że kwoty dochodzone przez organ są znaczne i nie stać jej na sprostanie temu obowiązkowi. Umożliwienie organowi rozpoczęcia ściągania kwot spowoduje ciężkie i nieodwracalne skutki, gdyż nie będzie ona miała środków na utrzymanie. Wskazała, iż ponoszony przez nią koszt najmu mieszkania wynosi [...] zł miesięcznie. Przy ściągnięciu kwoty [...] zł, skarżąca pozostanie bez środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej: p.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 p.p.a.a., wedle którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Zauważyć należy, że adresatem wskazanej normy prawnej jest sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie (uprawdopodobnienie) przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym. Wniosek skarżącej nie został w istocie uzasadniony; skarżąca, reprezentowana w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, poza ogólnym stwierdzeniem, że wykonanie decyzji spowoduje ciężkie i nieodwracalne skutki, gdyż nie będzie ona miała środków na utrzymanie oraz że koszt najmu jednosypialnego mieszkania wynosi w przeliczeniu [...] zł miesięcznie i po ściągnięciu kwoty [...] zł pozostanie bez środków do życia, nie przytoczyła w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, ani też popierających je dokumentów, które potwierdzałyby, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie określiła, jaka jest jej sytuacja dochodowa oraz wydatki i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.