VIII SA/Wa 365/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2025r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi O. D. na decyzję Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 15 maja 2025 r. O. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Starosty [...] z 22 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: p.p.s.a)., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w art. 52 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. Dlatego wniesienie skargi musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia. Przedmiotem niniejszego postępowania jest natomiast decyzja organu I instancji, tj. Starosty [...] z 22 stycznia 2025 r. Od decyzji Starosty [...], działającego jako organ pierwszej instancji, przysługiwało skarżącej odwołanie do organu wyższego stopnia, tj. Wojewody [...], o czym skarżąca została prawidłowo pouczona. Dodać należy, że skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] do Wojewody [...], który postanowieniem z 3 marca 2025 r. znak:[...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ponieważ skarga na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna to podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.