VIII SA/Wa 366/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant specjalista Karolina Sikora, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ, organ odwoławczy) decyzją z 8 marca 2024 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 z późn. zm., dalej: u.t.d.), 1p. 1.5, 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 2 pkt 35a, art. 61,art. 64 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 64c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, dalej: p.r.d.), § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie techniczne"), utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: MWITD, organ I instancji), znak: [...] z 27 stycznia 2023 r. o nałożeniu K.K.(dalej: skarżący, strona) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Usługi Transportowe K.K., kary pieniężnej w wysokości 5.800 zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu 29 września 2022 r. na drodze krajowej [...], w miejscowości S.D. został poddany kontroli drogowej pojazd 4 osiowy marki M. o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował [...]. Kierowca wykonywał przewóz drogowy betonu towarowego (ładunek podzielny) na rzecz skarżącego. Ustalenia kontroli zostały zawarte w - protokole kontroli drogowej [...] z 29 września 2022 r. W trakcie wszczętego zawiadomieniem z 23 listopada 2022 r. postępowania administracyjnego organ MWITD na podstawie informacji przekazanych przez Prezydenta Miasta R. ustalił, iż strona posiada ważną licencję nr [...] dotyczącą krajowego transportu drogowego rzeczy, do której na dzień 30 listopada 2022 r, nie został zgłoszony kontrolowany pojazd marki M. o nr. rejestracyjnym [...]. MWITD decyzją z 27 stycznia 2023 r. znak: [...]działając na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.800 zł za naruszenia polegające na : - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. - za każdą zmianę (art. 14 u.t.d oraz Ip. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). - dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20% (Ip. 10.2.3. załącznika nr 3 u.t.d. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji skarżący zarzucił, naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie zasady obiektywizmu i praworządności. Podniósł, że w uzasadnieniu decyzji - MWITD nie odniósł się do wątpliwości i zastrzeżeń strony. Skarżący podniósł, iż zgodnie z instrukcją użytkowania producenta wagi, ważenie pojazdu z materiałami płynnymi powinno odbyć się w trybie statycznym, a nie jako miało to miejsce w trybie ważenia w sposób dynamiczny. Ponadto zakwestionował protokół z pomiaru pochylenia terenu do ważenia pojazdów, z uwagi, iż określa on parametry stanowiska jakie istniały w 2018 r. Zdaniem strony parametry te na skutek działania warunków atmosferycznych, na przestrzeni 4 lat, mogły ulec zmianie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w części dotyczącej naruszenia Ip. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Opisaną na wstępie decyzją, GITD w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie GITD w tym zakresie nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Zdaniem organu regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. zastosowania również nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., organ przywołał treść art. 14 ust. 1 u.t.d . oraz art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. oraz powołał się na informacje udzielone przez Prezydenta Miasta R., z których wynika, że skarżący posiada ważną licencję dotycząca krajowego transportu drogowego rzeczy, ale na dzień 30 listopada 2022 r. nie został do niej zgłoszony kontrolowany pojazd. Odnośnie naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%; lp. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy dokonał analizy przepisów art. 2 pkt 35 a p.r.d., art. 64 ust. 1 p.r.d., art. 64 ust. 2 p.r.d. oraz art. 64 p.r.d. GITD wskazał, że w dniu kontroli 29 września 2022 r. pojazdem członowym wykonywany był przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci betonu towarowego. Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli jako podzielny. W wyniku zważenia przedmiotowego pojazdu stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita pojazdu 38,55 t - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 4,55 t - przekroczenie o 13,38%, - podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi samochodowej typu [...], o nr fabrycznym [...]. Pomiary przeprowadzono zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta urządzeń wagowych, na zatwierdzonym przez geodetę stanowisku. Odczytów wskazań wag dokonywano wspólnie z kierującym, a w trakcie odczytów nie występowały wahania wskazań. Kierujący został zapoznany z procedurą ważenia z użyciem wag przenośnych do pomiarów statycznych, świadectwami legalizacji i wzorcowania użytych urządzeń i przyrządów pomiarowych oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku pomiarowym. Kierujący miał możliwość zapoznania się z instrukcją obsługi użytych wag przenośnych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż zgodnie z instrukcją użytkowania producenta wagi, ważenie pojazdu z materiałami płynnymi powinno odbyć się w trybie statycznym, a nie jako miało to miejsce w trybie ważenia w sposób dynamiczny, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z protokołem ważenia w dniu kontroli w pojeździć przewożony ładunek stanowił beton towarowy w postaci sypkiej. W zaleceniach ogólnych jak wyjaśnił GITD na stronie 7 instrukcji producenta przenośnych wag samochodowych M. wskazano, iż cyt.: "Ważenie dynamiczne osiowe nie jest zalecane do ważenia cystern z płynami gdy dochodzi podczas ważenia do przemieszczania się środka ciężkości pomiędzy osiami (tzw. "falowania płynu"). W takim przypadku zaleca się przełączenie wagi w tryb pomiaru statycznego. Ograniczenie nie dotyczy ładunków płynnych umieszczonych i przewożonych w opakowaniach, np. w butelkach, kartonach, bębnach itp., jak również ładunków w postaci żywych zwierząt, czy betonu w mieszadle betonomieszarki.". Tym samym zdaniem organu wbrew twierdzeniom strony, przedmiotowego ważenia, można było dokonać w trybie dynamicznym zgodnie z zaleceniami producenta wag. Z kolei co do stanowiska ważenia, to w ocenie organu skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, iż stanowisko na którym dokonano zważenia pojazdu mogło nie spełniać wymaganych norm. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż spełnia ono wszelkie konieczne wymogi. Protokół z pomiaru pochylenia terenu na wskazywanym stanowisku ważenia pojazdów został sporządzony przez uprawnionego geodetę i zarządcę drogi. Zatem w dniu kontroli stanowisko legitymowało się dokumentem potwierdzającym jego prawidłowość, stwierdzoną przez uprawniony organ. Wskazany dokument jest bezterminowy, ważny do momentu wprowadzenia zmian na stanowisku kontroli. GITD uznał, ze skarżący nie przedstawił dokumentu wskazującego, iż od czasu sprawdzenia, na stanowisku nastąpiły zmiany mające wpływ na dokonane uprzednio pomiary. Natomiast kierowca w oświadczeniu złożonym w toku kontroli do protokołu z przesłuchania w charakterze świadka wskazał, iż cyt.: "Stanowisko pomiarowe miało utwardzoną (betonową), równą i czystą nawierzchnie, a strefa ważenia była oznakowana. Przed rozpoczęciem ważenia kontrolujący inspektor Inspekcji Transportu Drogowego dokładnie oczyścił wnękę do umieszczenia wag z wszelkiego rodzaju zanieczyszczeń (ziemi, liści itp.), po czym w uprzednio oczyszczonej wnęce nie zawierającej żadnych zanieczyszczeń umieścił wagi (...)". Dlatego też zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowody bezsprzecznie wskazuje, iż do popełnienia naruszenia doszło, a stanowisko na którym dokonano przedmiotowego ważenia spełniało wymagane normy. Argumentacja strony przedstawiona w odwołaniu w ocenie organu jest bezzasadna. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie: - art. 6, 7, 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego koniecznego do rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji MWITD z 27 stycznia 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.800,00 zł oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ II instancji przed wydaniem decyzji, która jest przedwczesna oraz narusza słuszny interes skarżącego, w szczególności poprzez pobieżną ocenę zebranych w sprawie dowodów i wynikających z nich okoliczności faktycznych. Jak również wobec braku ustalenia czy faktycznie doszło po stronie skarżącego do wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Organ II instancji rozpatrując odwołanie nie dokonał samodzielnej kontroli i oceny okoliczności faktycznych sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji MWITD oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Jednocześnie zawnioskował o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci karty katalogowej wag sporządzonej przez producenta wagi użytej podczas kontroli samochodu skarżącego, w której na stronie 4 producent wskazuje "ważenie osiowe nie może być stosowane dla ładunków, których środek ciężkości przemieszcza się w czasie ważenia pomiędzy osiami", na potwierdzenie faktu, iż sposób ważenia pojazdu podczas kontroli w dniu 29 września 2022 r. był nieprawidłowy, niezgodny z instrukcją producenta, w konsekwencji czego, wynik uzyskany podczas nieprawidłowego ważenia pojazdu nie może stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając skargę rozwinął postawione zarzuty, podtrzymując te same argumenty co podniesione w odwołaniu, a dotyczące niewłaściwego trybu ważenia oraz stanowiska ważenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 marca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 stycznia 2023 r., nakładającą na K.K.karę pieniężną w wysokości 5800 zł za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez organ, że doszło do: 1. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. - za każdą zmianę (art. 14 u.t.d oraz Ip. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). 2. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20% (Ip. 10.2.3. załącznika nr 3 u.t.d. Z treści skargi (zarzutów i uzasadnienia skargi) wynika, że strona nie kwestionuje decyzji w zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przewidziane w lp. 1.5 załącznika nr 3 u.t.d. W tym zakresie nałożono karę pieniężna w wysokości 800 zł i stwierdzić należy, że nałożona kara jest zasadna. Naruszenie wskazane w pkt 2 ujawniono podczas kontroli 29 września 2022 r., której przebieg został utrwalony w protokole kontroli nr [...]. Wynika z niego, że 29 września 2022 r. na drodze krajowej [...], w miejscowości S.D.został poddany kontroli drogowej pojazd 4 osiowy marki M. o nr rejestracyjnym [...]. W momencie zatrzyM.ia do kontroli przedsiębiorca - K.K.a prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: Usługi Transportowe K.K., wykonywał przewóz drogowy betonu towarowego sypkiego (ładunek podzielny). Pojazdem kierował S.C.. W trakcie kontroli drogowej dokonano ważenia pojazdu przy pomocy przenośnej wagi M.. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono rzeczywistą masę całkowitą pojazdu wynoszącą 38,55 t, a więc przekraczającą wartość dopuszczalną o 4.55 tj. 13/8%. Materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej za ww. naruszenie stanowiły art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 2 u.t.d. oraz lp.10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 2 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Jak natomiast wynika z art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy. W świetle zaś lp. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20%, jest objęte karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Powołane regulacje prawne oznaczają, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ jest co do zasady zobowiązany do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia kary w wysokości nie wyższej niż wynikająca z art. 92a ust. 5 u.t.d. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, uznać należy, iż prawidłowe były ustalenia i wnioski organów obu instancji w zakresie stwierdzenia dopuszczenia do wykonywania przez skarżącego transportu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20% co w konsekwencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokość 5.000 zł. Spór w kontrolowanej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii, a mianowicie sposobu i trybu ważenia pojazdu oraz miejsca ważenia, a w zasadzie protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. W ocenie Sądu na aprobatę nie mogą zasługiwać podnoszone ex post zarzuty skargi odnośnie prawidłowości procedury ważenia. Skarżący zarzucił, że pomiary zostały dokonane niezgodnie z warunkami stosowania wagi M., dla których z treści certyfikatu wynika konieczność ważenia pojazdów z materiałami płynnymi w trybie statycznym, podczas gdy ważenia dokonano w sposób dynamiczny. Do skargi został dołączony wydruk – Elektroniczne Wagi Przemysłowe w oparciu o który skarżący (str. 4 dowodu) podnosi, iż producent wskazuje "ważenie osiowe nie może być stosowane dla ładunków, których środek ciężkości przemieszcza się w czasie ważenia pomiędzy osiami". Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wskazać, że z akt administracyjnych sprawy jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi typu M. [...], o nr fabrycznym M. –[...]. Waga ta w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem deklaracji zgodności: świadectwo legalizacji pionowej wystawione w dniu 15 marca 2922 r., świadectwo wzorcowania przymiaru teleskopowego [...], świadectwo wzorcowania przymiaru wstęgowego [...]. Z protokołu kontroli przeprowadzonej 29 września 2022 r. wynika, że obecny w jej trakcie kierowca będący pracownikiem skarżącego nie zgłosił żadnych zarzutów odnośnie stwierdzonych naruszeń i bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli. Ten dokument urzędowy, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kierowcę ewentualnych zastrzeżeń. Stwierdzić należy, że podstawowe znaczenie dla wyniku tego rodzaju postępowań mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego stwierdzone w toku kontroli, przedstawione w protokole kontroli i na załączonym do niego wydruku pomiarów wymiarów zewnętrznych, nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Zasadniczo to na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Protokół kontroli, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny w wyniku kontroli, ustalony "na gorąco", który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. II GSK 1399/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. VI SA/Wa 1224/04, dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wysoki walor dowodowy protokołu przejawia się w tym, że jego treść, stosownie do art. 75 u.t.d., stanowi podstawę formułowania wniosków o wszczęcie postępowania. Z kolei ustalenia zawarte w protokole kontroli wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2021 r., sygn. II GSK 1221/18, dostępny j.w.). Zatem to protokół kontroli jest wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzyM.ego pojazdu. Wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzyM.ego pojazdu był pomiar dokonany w toku kontroli drogowej za pomocą zalegalizowanych urządzeń pomiarowych. Dokumentacja wykazująca dopuszczalność użytej pary wag dołączona została do akt administracyjnych sprawy i jak wynika z treści protokołu kontrolnego przedstawiona była kierowcy w dniu przeprowadzania kontroli. Do procesu ważenia kierowca nie zgłaszał zastrzeżeń, zaś wyniki odczytywał wspólnie z kontrolującym, co znajduje potwierdzenie w treści protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania świadka. Kierowca, pomimo pouczenia, nie złożył wniosku o ponowne zważenie kontrolowanego pojazdu, mimo że miał taką możliwość. Jak słusznie wskazuje organ, w pojeździe przewożony ładunek stanowił beton towarowy w postaci sypkiej. Fakt ten potwierdził kierowca, a zostało to utrwalone w protokole kontroli. Zatem ważenia mogło odbyć się w trybie dynamicznym. Należy również zwrócić uwagę, ze w zaleceniach ogólnych na str. 7 instrukcji wag przenośnych M. wskazano, iż "Ważenie dynamiczne osiowe nie jest zalecane do ważenia cystern z płynami gdy dochodzi podczas ważenia do przemieszczania się środka ciężkości pomiędzy osiami (tzw. "falowania płynu"). W takim przypadku zaleca się przełączenie wagi w tryb pomiaru statycznego. Ograniczenie nie dotyczy ładunków płynnych umieszczonych i przewożonych w opakowaniach, np. w butelkach, kartonach, bębnach itp., jak również ładunków w postaci żywych zwierząt, czy betonu w mieszadle betonomieszarki." Wobec powyższego nawet gdyby przyjąć tak jak oczekuje tego skarżący, że przewożony ładunek był w postaci płynnej to i tak ważenia można było dokonać trybie dynamicznym co wprost wynika z zaleceń producenta urządzenia. Przeprowadzona przez organy procedura ważenia była zgodna z wymogami określonymi przez producenta w instrukcji obsługi wagi. Podkreślić tu należy, że załączona przez organ Instrukcja wagi samochodowej M. (d. akta administracyjne) jest dokumentem obrazującym możliwości użycia wagi, zawiera ponadto dane techniczne wagi, szczegółowe zalecenia ogólne i niewątpliwie w sposób dogłębny i precyzyjny określa możliwość ważenia w trybie dynamicznym betonu w mieszadle betonomieszarki. Z kolei przedstawiony przez skarżącego – dokument katalogowy jedynie ogólnie zakreśla wymagania i zalecenia użytkowe wskazując (str. 4 dokumentu) "ważenie osiowe nie może być stosowane dla ładunków, których środek ciężkości przemieszcza się w czasie ważenia pomiędzy osiami. W ocenie Sądu organy inspekcji drogowej dysponując szczegółową instrukcja wagi M. mogły użyci przedmiotowej wagi w trybie dynamicznym, gdyż było to dopuszczalne i wynikał wprost z instrukcji. Odnosząc się do drugiego z zarzutów, że protokół z pomiaru pochylenia terenu nie odzwierciedla aktualnego stanu dopuszczalnych spadków, to wskazać należy miejsce do kontroli legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia z 21 listopada 2018 r. wykonanym na zlecenie GDDKiA przez uprawnionego geodetę. Dokument został wystawiony bezterminowo. Z protokołu z przeprowadzonego pomiaru pochylenia terenu wynika, że stanowisko pomiarowe jest wyposażone w zagłębienie do umieszczenia w nim wag przenośnych. Zagłębienie to spełnia warunki techniczne, szczegółowo opisane w protokole pomiaru. Ponadto rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas kontroli M.ologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2007 r. Nr 188, poz. 1345) nie przewiduje terminowości ważności sporządzonego protokołu. Dodatkowo zauważenia wymaga, że w protokole kontroli z 2 września 2022 r. stwierdzono zaś, że stanowisko ważenia pojazdów miało utwardzoną betonową powierzchnię, równą i czystą nawierzchnie a strefa ważenia był oznakowana zaś przed dokonaniem ważenia wnęka do umieszczania wag została oczyszczona. Okoliczność ta została potwierdzona przez kierowcę, który jak już wyżej wskazano, podpisał protokół kontroli bez wniesienia jakichkolwiek uwag. Należy również zwrócić uwagę, że brak jest wymogu dokonywania przy każdej czynności ważenia pomiaru wnęk. Skarżący oprócz zakwestionowania w skardze stanu technicznego miejsca ważenia, nie przedstawił żadnych dowodów, chociażby dokumentacji fotograficznej na poparcie swoich twierdzeń. Z tych względów powyższy zarzut zdaniem Sądu również nie zasługuje na uwzględnienie. Reasumując, Sąd za gołosłowne uznał zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania zmierzające do podważenia wiarygodności czynności ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów, a tym samym do zakwestionowania ustalonej dla skarżącego kary pieniężnej za dopuszczenie do wykonywania przewozu zespołem pojazdów z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej. Postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Wyrażone stanowisko organów znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. W ocenie Sądu skarżącemu zapewniono udział w prowadzonym postępowaniu. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.