VIII SA/Wa 367/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Syg. akt VIII SA/Wa 367/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] marca 2009 roku, nr [...] Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm; dalej jako k.p.a.) w związku z art. 82 ust.3 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( DZ.U z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm: dalej jako prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji nr [...] Starosty S. z dnia [...] lutego 2009 roku w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego z lokalizacją na działce nr ew. [...] i [...], położonej w S. przy ulicy [...], wydanej dla Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego ,, [...]--- B.D.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą wydania przedmiotowej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna. Starosta S. decyzją z dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] przy ulicy [...] w S. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że inwestor spełnił wymagania przepisów ustawy prawo budowlane. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J.K. - właściciel sąsiedniej działki, nr [...], podnosząc, że nie został mu przedstawiony sposób fundamentowania projektowanego budynku, ponieważ chce zabudować swoją działkę w przyszłości, a na działce usytuowane są fundamenty. Przedkładając powyższą argumentację oświadczył, iż nie wyraża zgody na budowę obiektu budowlanego w granicy. W ocenie organu odwoławczego Starosta S. wydając zaskarżoną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę na działkach nr [...] i [...] nie naruszył prawa. Strony postępowania zostały określone zgodnie z art. 28 ust.2 ustawy prawo budowlane, brały czynny udział w każdym jego etapie. Organ przed wydaniem decyzji przeprowadził czynności sprawdzające biorąc za podstawę art. 35 ust.1 prawa budowalnego. Zgodnie z przywołanym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku - prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust.1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymacją się aktualnym na dzień opracowywania projektu - lub jego sprawdzenia- zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. W ocenie organu odwoławcze złożony projekt budowlany jest wnioskiem kompletnym, przyjęte rozwiązania konstrukcyjne są zgodne z przepisami i ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta S. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] lipca 2008 roku, a w szczególności w zakresie usytuowania projektowanego obiektu w granicach terenu inwestycji z działkami sąsiednimi, w tym drogami ul. [...], ul. [...], ul.[...]. Organ podnosił, że w tym postępowaniu uczestniczył J.K., nie wnosząc sprzeciwu do ustaleń tam zawartych. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów J.K. co do lokalizacji obiektu budowlanego oraz braku wiedzy oraz zastrzeżeń do zastosowanych rozwiązań technicznych, co miałoby mieć niekorzystny wpływ na istniejące na jego działce fundamenty, na których zamierza w przyszłości posadowić budynek uznał je za niezasadne. Organ odwoławczy podnosił, że w tym zakresie organ zwrócił do Starosty o uzupełniające wyjaśnienia z których wynika, że skarżący został zapoznany z projektem budowlanym, a także projektem konstrukcyjnym, który szczegółowo omawia sposób prowadzenia robót rozbiórkowych i fundamentowych, aby zapobiegać drganiom spowodowanym kruszeniem podłoża skalnego, mogącym mieć niekorzystny wpływ na sąsiednią zabudowę. W ocenie organu przedłożony materiał dowodowy, w tym załączony do wniosku projekt budowlany posiada wymagane rozwiązania projektowe we wszystkich branżach, tj. ogólnobudowlaną, elektryczną, wodno- kanalizacyjną, grzewczą, które są wymagane do uzyskania pozwolenia. Została przeprowadzona analiza nasłonecznia pomieszczeń zgodnie z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( DZ.U nr 75, poz. 690 ze zm. ; dalej jako rozporządzenie). Organ również podniósł, że projektanci opracowujący projekty posiadali wymagane uprawnienia do ich sporządzenia. Z tych też względów w ocenie organu odwoławczego zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł J.K. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji ponieważ wydana została z naruszeniem prawa materialnego - prawa budowlanego oraz prawa własności jego działki, która sąsiaduje z terenem przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu skargi podnosił, że decyzją z dnia [...] maja 1991 roku uzyskał on decyzję na częściową rozbiórkę budynku mieszkalnego w S. przy ulicy [...], róg [...] z zachowaniem istniejących piwnic. Budynek został rozebrany do stanu zerowego z pozostawieniem istniejących piwnic. Nadto z uwagi na fakt, że budynek pozostawał w strefie ochrony konserwatorskiej musiał również uzyskać zgodę konserwatora zabytków. W jego ocenie po zapoznaniu się z projektem budowlanym wynika, że nie zawiera on odniesienia do istniejących fundamentów i piwnic, brak w nim sposobów fundamentowania od strony jego działki. Podnosił, że zaprezentowany projekt obiektu budowlanego nie uwzględnia jego wcześniejszych ustaleń z projektantem. Jego zdaniem organ wydał przedmiotową decyzję bazując na błędnych ustaleniach faktycznych. Uważa on, że bez dokonania ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami, nie można twierdzić, że jego argumenty są chybione. Na chwilę obecną zdaniem skarżącego inwestor prowadzi budowę na podstawie sfałszowanej dokumentacji technicznej, bez rozgraniczenia działek z jednoczesnym wyburzeniem jego piwnic i fundamentów. Skarżący dołączył do akt sądowych również pismo z [...] listopada 2009 roku gdzie podnosił, że działka inwestora leży w strefie ochrony konserwatorskiej i decyzja o pozwoleniu na budowę winna być wydana po uzyskaniu opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, której brak. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej określone. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej na podstawie art.145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art.7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.10.2001 ; I SA 1110/01, LEX 75 516). Decyzje administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art.107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej- do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego przepisu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie wiąże się z realizacją zasady przekonywania sformułowanej w ar.11 k.p.a. Zgodnie z cytowanym przez organ przepisem art. 35 ust.1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji organ sprawdza między innymi sprawdza zgodność projektu techniczno- budowlanymi. Należy zauważyć, że zgodnie z § 12 ust.1 rozporządzenia wynika, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z ust. 2 powyższego przepisu( według stanu prawnego w dacie orzekania) wynika, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, którym mowa w ust.1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust.1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. W niniejszej sprawie projektowany obiekt budowlany sytuowany jest w granicy z działką nr [...], należącej do skarżącego. Taki stan rzeczy nakładał na organ obowiązek poczynienia ustaleń, iż zachodzą przesłanki określone wyżej powołanymi przepisami rozporządzenia dające podstawę do sytuowania obiektu w granicy z działką sąsiednią. Co prawda organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii ale zdaniem Sądu stanowisko to nie zasługuje na akceptację. Organ mianowicie podniósł, że zgoda na takie usytuowanie obiektu budowlanego wynika z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w którym to postępowaniu skarżący brał udział i zaakceptował takie rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ wydając decyzję nie może odnosić się konkretnej lokalizacji danego obiektu budowlanego. Decyzja taka tylko określa, że dana działka może być przedmiotem zabudowy. W toku postępowania w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ przeprowadzania postępowanie w tym zakresie i zezwala na konkretne usytuowanie danego obiektu budowlanego, biorąc za podstawę przepisy § 12 rozporządzenia. Dokonana w tym zakresie ocena winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu, tak aby Sąd w ramach kontroli instancyjnej mógł zapoznać się z argumentacją i dokonaną oceną prawną. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji nie zawierają wymaganych ocen w tym zakresie. Dokonanie takiej oceny jest wymagane przepisem art. 35 prawa budowlanego, zwłaszcza, że w swoim odwołaniu skarżący podnosił, iż nie zgadza się na sytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego w granicy z jego działką, a nawet podnosił, że sytuowanie obiektu narusza jego prawo własności do działki nr [...]. Zdaniem Sądu jako nietrafny należy uznać zarzut, iż organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji winien dysponować opinią konserwatora zabytków ponieważ obiekt jest położony w strefie ochrony konserwatorskiej. Należy zauważyć, iż taka strefa ustalana jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji gdy miejscowy plan w danym okresie nie obowiązuje, nie można mówić o istnieniu danej strefy. W ocenie Sądu organ wydał zaskarżoną decyzję bez przeprowadzenia oceny spełnienia wymagań § 12 rozporządzenia w zakresie sytuowania przedmiotowego obiektu, co powoduje naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływa na wynik postępowania i skutkowały uchyleniem zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.