VIII SA/Wa 368/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 5 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. i D.S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego przez gminę postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 7 lipca 2008 r. R. i D.S. – dalej skarżący złożyli skargę na powołaną wyżej decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2008 r., nr [...], stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez miasto na prawach powiatu – R. własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0031 ha, zajętej pod drogę publiczną. Wystąpili jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podnieśli, iż pismem z 29 stycznia 2008 r. Prezydent Miasta R. zawiadomił ich, że planowane jest przedsięwzięcie polegające na przebudowie zespołu skrzyżowań m.in. na działce nr [...]. Wobec powyższego, zdaniem skarżących, zachodzi niebezpieczeństwo, że rozpoczęcie wskazanej inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w postaci uniemożliwienia skarżącym rozporządzania prawem własności, które im przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania decyzji (postanowienia), który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania nadzwyczajnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, dotychczas niepublikowane). Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w swym wystąpieniu ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji nie będą mogli rozporządzać przysługującym im prawem własności. Zauważyć zatem należy, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, str. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 p.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Ponadto podnieść należy, że stosownie do art. 73 ustęp 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne jest ostateczna decyzja Wojewody. Decyzja ta ma charakter decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej nabycie prawa własności ex lege i jednocześnie decyzja ta jest dokumentem stanowiącym podstawę do dokonania wpisu prawa własności w dziale drugim księgi wieczystej. Oznacza to, że tylko ostateczna decyzja administracyjna, stwierdzająca nabycie prawa własności ex lege, stanowi wyłączny dowód nabycia własności konkretnej nieruchomości i jednocześnie utrata tego prawa przez dotychczasowego właściciela. Reasumując, Sąd uznał, że skarżący nie wykazali w sposób oczywisty, jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, a przedstawione uzasadnienie nie wskazuje na niebezpieczeństwo wystąpienia tych przesłanek. Ponadto wskazać należy na niecelowość kontynuowania postępowania incydentalnego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej na obecnym etapie postępowania sądowego (sprawa skierowana do oczekujących na wyznaczenie terminu rozprawy). Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.