VIII SA/Wa 372/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Bogusław Cieśla /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w K., F.K., H.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. VIII SA/Wa 372/08 UZASADNIENIE Starosta K. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późniejszymi zmianami) oraz na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził projekty budowlane i udzielił [...] Spółka z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej K. [...] z lokalizacją na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w K. Projekt przewidywał budowę stalowej wieży antenowej TPMF o wysokości [...] m oraz kontenera technicznego. W decyzji organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, obejmuje działkę inwestora nr [...] przy ul. [...] oraz działkę [...] przy ul. [...] należącą do H. i F. K. W uzasadnieniu Starosta K. wskazał, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami oraz kwalifikację przedsięwzięcia. W toku postępowania administracyjnego wpłynęły protesty mieszkańców budynków mieszkalnych wielorodzinnych Nr [...] przy ul. [...], Nr [...] przy ul. [...], Nr [...] przy ul. [...], Nr [...] przy ul. [...] oraz Dyrekcji, Grona Pedagogicznego i Rady Rodziców Publicznej Szkoły Podstawowej Nr [...] przy ul. [...] w K. Organ nie uznał protestujących za strony postępowania ustalając, że wskazane budynki nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Również właściciele działki nr [...] położonej przy ul. [...] – H. i F. K. będący stroną w postępowania domagali się zmiany lokalizacji projektowanej stacji telefonii komórkowej, która według nich stanowi poważny czynnik ryzyka dla zdrowia. Podnosili jednocześnie, że w najbliższym czasie mają zamiar budować dom mieszkalny. Także Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej K. będącej stroną w postępowaniu podnosił, że budowa stanowi poważny czynnik ryzyka dla zdrowia i życia mieszkańców budynków spółdzielni. Starosta K. wydając przedmiotowe pozwolenie na budowę wskazał, że jest związany ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia [...] września 2007r. wydanej przez Burmistrza Gminy K. Odnosząc się do zarzutów, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi poważny czynnik ryzyka dla zdrowia mieszkańców okolicznych budynków argumentował, że z załączonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że maksymalna wysokość okolicznej zabudowy jest znacznie niższa niż wysokość zawieszenia anten oraz, że wzdłuż osi anten w odległości do [...] m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 w/m2 wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Starosta wskazał nadto, że stacja bazowa telefonii komórkowej będzie się składała z takiej konfiguracji anten, której równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny będzie niższa od określonej w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 z uwzględnieniem zmian wprowadzonych Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. - Dz. U. z 2007r. Nr 158, poz. 1105), a tym samym inwestycja ta nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Potwierdzeniem tego była decyzja Burmistrza Gminy K. Nr [...] z dnia [...] marca 2008r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę powyższe a zwłaszcza fakt, że lokalizacja projektowanej inwestycji była zgodna z warunkami zawartymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] września 2007r. wydanej przez Burmistrza Gminy K., organ udzielił pozwolenia na budowę. Odwołanie od decyzji Starosty K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. złożyli małżonkowie H. i F. K. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w K., domagając się jej uchylenia. H. i F. K. wskazywali, że inwestycja ma powstać trzy metry od granicy ich posesji w sytuacji gdy ich syn mający drugą grupą inwalidzką ma problemy neurologiczne i z sercem. Promieniowanie może mieć negatywny wpływ na jego zdrowie w przyszłości. W pismach do władz miasta przedstawili artykuł prasowy, który dowodził szkodliwości promieniowania jakie emitują wieże telefonii komórkowej. W ich ocenie takie inwestycje powinny być realizowane w bezpiecznej odległości od terenów zamieszkanych. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. wskazała, że stacja będzie emitowała pole elektromagnetyczne niebezpieczne dla zdrowia i życia mieszkańców budynków wielorodzinnych zlokalizowanych w obrębie działania masztu. Organ powinien zasięgnąć opinii niezależnego eksperta co do szkodliwości inwestycji a nie ograniczyć się do dokumentów złożonych przez inwestora. Nadto Spółdzielnia podniosła, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w R. toczy się postępowanie zainicjowane odwołaniem H. i F. K. i T. i E. S. od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2008r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tej stacji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania H. i F. K. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej w K., od decyzji Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii przy ulicy [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że Starosta K. załatwiając wniosek inwestora, przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym art. 28 ust. 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 i art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych. Organ odwoławczy, mając na uwadze zarzut naruszenia przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawo budowlane, analizował wniosek inwestora o pozwolenie na budowę, pod kątem spełnienia wymagań tego przepisu a także art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane mając na względzie jego kompletność a także prawidłowości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie dopatrzył się nieprawidłowości. W celu weryfikacji zarzutu dotyczącego lokalizacji oraz kwestii zgodności z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, Wojewoda zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. o wyjaśnienie w tym przedmiocie. Z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2008r. wynikało, że prowadzone były w tej sprawie postępowania w tym również z odwołania H. i F. K., które zakończyło się wydaniem postanowień z dnia [...] maja 2008r. o niedopuszczalności odwołania ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia. Organ wojewódzki, dokonał oceny wpływu projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącą zabudowę działek sąsiednich, pod kątem ewentualnych zagrożeń dla zdrowia i życia ludzi, oraz spełnienia warunków określonych ustawą Prawo ochrony środowiska i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Zdaniem organu II instancji, projektowana inwestycja nie narusza interesu właściciela działki nr ew. [...] i działek Spółdzielni Mieszkaniowej, którzy brali udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi zatem nie było przeszkód do wydania decyzji. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2008r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w K., wydanej dla [...]. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia wskazała, że organ I instancji przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę zagrożeń i ryzyka jakie inwestycja może powodować dla zdrowia mieszkańców. Swoje ustalenia Starosta oparł bowiem jedynie na załączonej przez inwestora do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia z którego wynikało, że niekorzystne fale elektromagnetyczne o gęstości od 0,1 w/m2, wystąpią w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Opinia ta została wykonana przez ekspertów pracujących dla inwestora. Według skarżącego niekorzystne oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej będzie dotyczyło mieszkańców budynków wielorodzinnych położonych przy ul. [...] i [...] oraz [...]. Spółdzielnia wyraziła zaniepokojenie faktem, że pomiary poziomów pól elektromagnetycznych będą wykonane dopiero po uruchomieniu stacji bazowej. Wskazała, że istniejące badania dowodzą, że u ludzi mieszkających w pobliżu stacji nadawczych stwierdza się częste występowanie takich objawów jak: bóle i zawroty głowy, zaburzenia snu, ogólne osłabienie i zmęczenie, uczucie duszności, zburzenia pamięci, wzmożenie potliwości, bóle w okolicy serca, uczucie kołatania serca, zmiany w zapisie EKG, zaburzenia błędnika i inne. Tymczasem budynki wielorodzinne znajdują się w odległości 50-80 metrów od osi wieży planowanej stacji, a prywatne posesje ok. 3-15 metrów. W tych okolicznościach organ powinien zażądać opinii niezależnych ekspertów, czego nie zabraniają przepisy postępowania administracyjnego. Dopiero mając opinię dostarczoną przez inwestora oraz opinię niezależnych ekspertów mógł wydać właściwą decyzję. W uzupełnieniu skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. wskazała, że w przedłożonej przez inwestora dokumentacji brak było przyłącza telekomunikacyjnego zasilającego projektowaną stację. Brak tej dokumentacji naruszał § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133). W projektach budowlanych zatwierdzających budowę stacji bazowej telefonii komórkowej brak było również raportów co do skutków ewentualnych awarii masztów i anten, wpływu na dobra materialne, wpływu na możliwy konflikt interesów mieszkańców i inwestora. W przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na str. 3 rozdziału 1 opis planowanego przedsięwzięcia wskazano, że: "w okolicy omawianej stacji znajdują się budynki przemysłowe i gospodarcze". Stwierdzenie to nie było prawdziwe, ponieważ w pobliżu stacji znajdują się budynki mieszkalne indywidualne, jak również bloki mieszkalne Spółdzielni w K. W "kwalifikacji przedsięwzięcia" brak było również dokumentów stwierdzających uprawnienia autorów wykonanego opracowania do wykonywania tego typu dokumentacji oraz zaświadczenia o ich przynależności do Okręgowej Izby Inżynierów Budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. wnieśli także H. i F. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, poprzez zatwierdzenie projektu rażąco naruszającego ład przestrzenny, wydanie decyzji pomimo braku prawomocnego orzeczenia w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań przedmiotowej inwestycji oraz przepisów postępowania poprzez pozbawienie ich możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. W ocenie skarżących naruszono zasady prawidłowego kształtowania ładu przestrzennego, gdyż istnieje oczywista sprzeczność zamiaru wybudowania [...] m wieży z sąsiedztwem niskiego budownictwa mieszkalnego. Nie dokonano również głębszej analizy w zakresie ochrony środowiska i ewentualnego wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. Błędnie ustalono, że postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych zostało ostatecznie zakończone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Przepis ten rodzi nie tylko obowiązki po stronie organu wydającego pozwolenie na budowę, ale też stwarza prawa po stronie podmiotu, który uzyskał taką decyzję. Inwestor może wówczas projektować obiekt budowlany, jego funkcje oraz zagospodarowanie terenu. Dlatego organy orzekające w tej sprawie nie miały możliwości rozpatrywania podniesionych zarzutów co do konieczności innej lokalizacji inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi, z punktu widzenia organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gwarancję zgodności inwestycji z prawem w zakresie dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu dla potrzeb planowanej inwestycji. Do kompetencji Starosty K. w sprawie pozwolenia na budowę nie należała kontrola poprawności proponowanych rozwiązań przestrzennych. Organ miał za zadanie ocenę zgodności planowanych prac budowlanych z przepisami Prawa budowlanego, w tym z warunkami technicznymi określonymi w przepisach odrębnych. Oczywiście Prawo budowlane nie wymaga zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na usytuowanie inwestycji na działce inwestora. Należy podkreślić, że z wyjaśnień Burmistrza K. udzielonych mieszkańcom wnoszącym protesty (pismo z dnia [.l..] kwietnia 2008r.) wynikało, że zgodnie z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z Marszałkiem Województwa [...], Wojewodą [...] i Starostą K. Projekt uzyskał pozytywne uzgodnienia wymienionych organów. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Burmistrza Gminy K. w dniu [...].09.2007r. decyzji nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej przy. ul. [...] na działce nr [...] w K.. Decyzja została doręczona stronom postępowania oraz ogłoszono o jej wydaniu w obwieszczeniu Burmistrza Gminy K. zgodnie z art. 53. ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W terminie przysługującym na odwołanie żadna ze stron nie wniosła odwołania. Nadto postępowanie w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji było początkowo prowadzone przez Burmistrza K.. Zgodnie z przepisami ustawy prawo ochrony środowiska organ prowadzący postępowanie przeprowadził ocenę oddziaływania na środowisko i uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W. i Wojewodą [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] maja 2007r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia uznając, że z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, na minimalnej wysokości dla anten sektorowych 28,9m n.p.t i anten rozdzielni na wysokości 34,6m n.p.t. Wojewoda [...] po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej, po uzupełnieniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu stacji na obszar Natura 2000 i po dostosowaniu raportu do zmienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 158, poz. 1105), wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ten stwierdził, że po analizie przedłożonych dokumentów i zmianie w/w rozporządzenia planowana inwestycja będzie składała się z anten, których równoważna moc izotropowa poszczególnych anten sektorowych wynosi od 1517W do 4967W, a miejsca dostępne dla ludności nie występują w odległości nie mniejszej niż 70m i nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten. W tym stanie faktycznym stosownie do § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 cytowanego wyżej rozporządzenia przedmiotowa inwestycja nie podlegała uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Burmistrz biorąc pod uwagę przedłożone dokumenty, opinie organów oceniających i uzgadniających, raporty oddziaływania na środowisko, jak również obowiązujące przepisy, z których wynikało, że przedmiotowa inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska wydał w dniu [...] marca 2008r. decyzję umarzającą postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutu skargi, że błędnie ustalono, iż postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych zostało ostatecznie zakończone, wskazać należy, że organ II instancji przeprowadził we własnym zakresie ustalenia co do tej okoliczności. Z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2008r. wynikało, że odwołanie od w/w decyzji Burmistrza Gminy K. złożyli: E. i T. S., H. i F. K. W wyniku rozpatrzenia odwołań wymienionych osób Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało następujące postanowienia: z dnia [...].05.2008r. stwierdzające, że z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. zostało wniesione odwołanie E. S., postanowienie z dnia [...].05.2008r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania T. S., postanowienie z dnia [...].05.2008r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania F. K. oraz postanowienie z dnia [...].05.2008r. stwierdzające, że z uchybieniem terminu zostało wniesione odwołanie H. K. Niewątpliwie zatem w dacie wydania decyzji przez organ II instancji postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych było ostatecznie zakończone. W kontekście charakteru sprawy wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.) nie mają zastosowania do wszystkich nowo projektowanych obiektów budowlanych. Przepisy tej ustawy stosuje się jedynie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - wyszczególnionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. - Dz. U. z 2007r. Nr 158, poz. 1105). Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa, kiedy inwestor ma obowiązek przedstawienia przy wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przepisy dotyczące ochrony środowiska, kiedy pozwolenie na budowę musi poprzedzać postępowanie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Tylko w takich wypadkach, gdy powinno być przeprowadzone postępowanie o oddziaływaniu na środowisko, organ architektoniczno-budowlany bada, czy zostało ono przeprowadzone, jaki jest jego wynik, a więc zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 bada projekt budowlany z "wymaganiami ochrony środowiska". W istniejącej zaś sytuacji nie można uznać, iż organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy dopuścił się naruszenia przepisów dotyczących ochrony środowiska, uregulowania zawarte we wskazanym rozporządzeniu nie odnosiły się bowiem do ustalonego stanu faktycznego. Organ właściwy w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, mimo że nie był uprawniony do ingerowania w treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w postępowaniu wyjaśniającym poddał ustalenia z niej wynikające stosownej ocenie, tak jak pozostały materiał dowodowy w sprawie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o uprawnieniu do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez osoby, które będą sprawować takie funkcje przy realizacji inwestycji; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o uprawnieniu do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Po sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wyżej wymienionymi elementami organ zasadnie stwierdził, że lokalizacja inwestycji celu publicznego nie koliduje z wymaganiami ochrony środowiska i wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych. Należy potwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku nie było potrzeby sporządzania określonych dokumentacji specjalistycznych (przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko). Niemniej jednak organ analizował możliwe negatywne oddziaływanie na zdrowie okolicznych mieszkańców. Wskazując, że pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej od 0,1 w/m2 będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Przedłożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia wskazywała, że maksymalna wysokość okolicznej zabudowy jest znacznie niższa niż wysokość zawieszenia anten oraz, że wzdłuż osi anten w odległości do 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Dlatego ogólne zastrzeżenia sformułowane przez skarżących, co do szkodliwości stacji bazowych telefonii komórkowej powodujących u ludzi szereg dolegliwości nie mogły być podstawą do żądania przez organ wykonania opinii niezależnych ekspertów, w sytuacji gdy przedsięwzięcie nie podlegało uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutów skargi co do braków w dokumentacji technicznej, stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Przepisy nie wymagały również przedłożenia raportów co do skutków awarii masztów i anten, wpływu na dobra materialne, wpływu na konflikt interesów mieszkańców i inwestora. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja była prawidłowa a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.