VIII SA/Wa 38/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi H.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 roku Wójt Gminy P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji B.G. w miejscowości Z. Powyższą decyzję zaskarżyła B.G., M.K., M.G. i H.G., dalej skarżący. W odwołaniu skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., skarżący M.G. i H. G. powołując się na dyspozycje art. 127 § 1 i 129 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zmianami), dalej jako k.p.a, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podnosili między innymi, że organ wydający zaskarżoną decyzję dokonał wymaganego uzgodnienia z niewłaściwym organem, ponieważ jak wynika z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organami właściwymi w sprawach dotyczących uzgodnień w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych jest starosta, a nie wojewoda. W związku z powyższym, Wójt Gminy P. powinien dokonać uzgodnienia ze Starostą Powiatowym w R., a nie z Wojewodą [...]. Zdaniem skarżących, planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z dotychczas obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości Z. oraz studium uwarunkowań. Tereny przeznaczone pod przedsięwzięcie są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową oraz mają charakter rolny. Planowana inwestycja nie będzie warsztatem rzemieślniczym, czy też obiektem drobnej wytwórczości, ale dużym zakładem przemysłowym składającym się z kilku suszarni, hali produkcyjnej, gdzie będą używane chemikalia do produkcji wyrobów z drewna. Ponadto skarżący podnieśli, że w toczącym się postępowaniu administracyjnym organ winien przyznać im prawa strony. W wyniku rozpoznania odwołania B. G. organ II instancji, działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku, znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, natomiast w stosunku do skarżących decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku, znak [...] roku, na podstawie art. 138 § 3 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przymiot strony przysługuje właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. Uznanie za stronę właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości dalej położonych wymaga wykazania, że wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Nieruchomość stanowiąca własność skarżących nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością, na której ma powstać planowana inwestycja, bowiem pomiędzy tą nieruchomością a działką skarżącego leży działka P.W. oraz działka M.K. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo uznał, że nie występuje po stronie skarżących H. i M. małżonków G. interes prawny do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony. Skarżący swoje uprawnienie do występowania w charakterze strony opierają przede wszystkim na fakcie, że ich nieruchomość pozostaje w bliskim sąsiedztwie /chociaż nie bezpośrednio/ z nieruchomością na której ma powstać inwestycja i wobec tego będą musieli znosić uciążliwości związane między innymi z hałasem, emisją pyłów i zanieczyszczeniem. Okoliczności te zdaniem organu nie wskazują jednakże na istnienie interesu prawnego, a tylko interesu faktycznego. W skardze skierowanej przez H.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie ma uprawnień strony oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu z jakich przyczyn odmówiono mu praw strony. W ocenie skarżącego jego interes prawny wywodzi się z uprawnień właścicielskich, określonych w art. 21 ust. 1, art. 47 Konstytucji RP oraz art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego. Powyższe przepisy przyznają każdemu obywatelowi RP prawo korzystania z własnej nieruchomości oraz wprowadzają zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. dokonując oceny braku interesu prawnego uzasadniło to tylko jednym zdaniem, czym naruszyło dyspozycję art.107 § 3 k.p.a. Wskazuje to, zdaniem skarżącego, że organ nie był w stanie przytoczyć żadnych argumentów na poparcie swojego stanowiska poza ustawowymi zwrotami i arbitralnym stwierdzeniem braku interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej, Sąd umorzył postępowanie sądowe. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż opisane w pkt 1 i 2 powołanego wyżej przepisu. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego " z innych przyczyn " w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 mamy do czynienia, kiedy przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego Bezspornym faktem jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku ([...]) uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] września 2007 roku ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji B.G. w miejscowości Z. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia w wyniku uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy przestał istnieć, wyeliminowano bowiem z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję. Przepisy kodeksu administracyjnego nie przewidują wydania odrębnego aktu organu administracji publicznej dotyczącego stwierdzenia istnienia lub braku interesu prawnego, a następuje to w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty lub w inny sposób kończącej postępowanie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 1986 roku, III SA 97/86, ONSA 1987/2/46). Organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę jeszcze raz oceni przez pryzmat dyspozycji art. 28 k.p.a., czyjego interesu prawnego lub obowiązku będzie dotyczyć toczące się postępowanie, w tym czy stroną postępowania powinni być M.G. i H.G. Wydana decyzja stanowić będzie nowe rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej i służyć będą od niej środki zaskarżenia przewidziane w ustawie. W związku z powyższym, skład orzekający uznał, że prowadzenie postępowania przed tutejszym Sądem w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji.