VIII SA/Wa 393/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.C. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy ruchomych postanawia: odrzucić skargę. VIII SA/Wa 393/08 UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 lipca 2008 r. C.E. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego L.L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "skargę na naruszenie prawa" przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. W uzasadnieniu skarżący podał, iż pismem z dnia 19 maja 2008 r. złożył wniosek o wyłączenie spod egzekucji wskazanych w skardze ruchomości oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na prowadzenie go z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego odmówił uwzględnienia powyższego wniosku o wyłączenie ruchomości spod egzekucji, nie odnosząc się zdaniem skarżącego do żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Ze złożonej w niniejszej sprawie skargi wyraźnie wynika, że jej przedmiotem jest postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] czerwca 2008 r., tj. organu I instancji, odmawiające wyłączenia spod egzekucji administracyjnej wskazanych w niej ruchomości, zajętych 8 grudnia 2005 r. i 8 lutego 2008 r. Skarżący zarzuca nadto organowi egzekucyjnemu nierozpoznanie jego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. odmówił wyłączenia spod egzekucji administracyjnej wskazanych w postanowieniu ruchomości. Na powyższe postanowienie w dniu 19 czerwca 2008 r. (data wpływu) skarżący wniósł zażalenie. Nadto należy zaznaczyć, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego zlikwidowanej firmy "Q" sp. z o.o. Również powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 22 lipca 2008 r. Wobec powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga, w świetle art. 52 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jej przedmiotem jest bowiem postanowienie organu I instancji - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 i § 4 u.p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu ostateczności w rozumieniu powołanych przepisów, wobec czego wniesienie skargi do Sądu bez uprzedniego wyczerpania toku instancji (wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia) - jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy powyższa skarga, jako podlegająca odrzuceniu nie może skutecznie zainicjować postępowania sądowego, mającego na celu kontrole merytoryczną zaskarżonego postanowienia. Wpływu na wynik sprawy nie maja również podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku rozpoznania żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie także nie został wyczerpany tok instancji. Zarzuty i argumentacja skarżącego nie pozwalają nadto na badanie przez Sąd kwestii pozostawania w bezczynności organu administracji. Skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu jest bowiem możliwe dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) - tj. nie wniósł stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Gdyby zatem intencją autora skargi było wniesienie skargi na bezczynność organu egzekucyjnego, to skarga ta w świetle akt sprawy także podlegałaby odrzuceniu. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.