VIII SA/Wa 397/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy- Skarżąca E.D. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] (w załączeniu decyzja o ustaleniu i waloryzacji emerytury). Jako posiadany majątek wymieniła mieszkanie o powierzchni [...] (za które opłaca czynsz w wysokości [...]), działkę - będącą użytkiem rolnym - o powierzchni 0,12 ha, samochód osobowy marki [...] oraz obligacje Skarbu Państwa w ilości 266 sztuk. W wyniku uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nadesłała wyciąg z konta operacyjnego papierów wartościowych, z którego wynika , że całkowita wycena rachunku wynosi 27.263,16 zł oraz wyciąg z rachunku bankowego za okres od maja do końca października 2008 r., z którego wynika, że saldo końcowe każdego miesiąca zamykało się kwotą od 2.000 do 4.000 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3 ppsa). Wniosek E.D. dotyczy prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych, które na obecnym etapie wynoszą 200 zł tytułem wpisu od skargi oraz ustanowienia adwokata. Przystępując do rozpoznania wniosku w tak określonym zakresie, wskazać należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 ppsa). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 ppsa). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Mając na uwadze informacje zawarte we wniosku oraz załączone dokumenty źródłowe, stwierdzić należy, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Decydujące znaczenie dla oceny tego wniosku ma okoliczność, że skarżąca poza stałym, jakkolwiek niewielkim dochodem z tytułu emerytury ([...]) posiada na rachunku bankowym środki, których suma w okresie od maja 2008 r. do października 2008 r. zamykała się kwotą od 2.000 do 4.000 zł. Pozwala to wysnuć wniosek, że skarżąca, która każdego miesiąca jest w stanie wygospodarować kwotę wolnych środków może również partycypować w kosztach postępowania związanych z własnym udziałem w sprawie. Poza tym wnioskodawczyni posiada zgromadzone w papierach wartościowych znaczne środki o wartości około 27.000 zł, nie należy zatem ona do osób ubogich pozbawionych źródła utrzymania lub uzyskujących dochód pozwalający zaspokoić jedynie podstawowe potrzeby życiowe. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, iż mimo zgromadzonych oszczędności oraz posiadania środków na rachunku bankowym, znajduje się w takiej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przerzucenie kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym na Skarb Państwa tj. na wszystkich podatników. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ppsa postanowiono, jak w sentencji.