VIII SA/Wa 399/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. M. D. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Jednocześnie skarżący złożył wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazał, iż cofnięcie pozwolenia na broń pociąga za sobą nieodwracalne skutki w postaci konieczności niezwłocznego zbycia broni w trybie art. 22 ustawy o broni i amunicji, co pociąga za sobą stratę finansową, gdyż trudno jest osiągnąć cenę odpowiadającą wartości rzeczywistej broni w tak krótkim czasie. Nadto podniósł, że jeśli próby zbycia broni nie będą skuteczne dochodzą koszty depozytu w jednostce Policji. W piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący, odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia [...] czerwca 2015 r., podniósł m.in., iż posiadana broń myśliwska ma przede wszystkim wartość sentymentalną, gdyż jest to pamiątka rodzinna wielopokoleniowa. Dlatego też, zdaniem skarżącego, zbycie broni powoduje, w aspekcie zagrożenia utratą pamiątek rodzinnych, trudne do odwrócenia, a nawet nieodwracalne skutki, bowiem prawdopodobieństwo możliwości jej odkupu jest bardzo małe. Jednocześnie skarżący wskazał na trudną sytuację finansową, ze względu na ograniczenia w zarobkowaniu, spowodowane poważną chorobą [...] i kosztami leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzić znaczną szkodę. Takich skutków nie może wywołać bowiem podniesiona przez skarżącego konieczność sprzedaży broni, która stanowi pamiątkę rodzinną. Skarżący został pouczony o możliwości złożenia broni do depozytu Policji (pismo Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w R. z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...]), zatem może on uniknąć szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą. Nadto niekorzystna dla skarżącego różnica w cenie zbycia broni, a jej wartości rynkowej nie może być kwalifikowana w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Za uwzględnieniem wniosku nie przemawia również fakt poniesienia kosztów depozytu w jednostce Policji. Skarżący nie podał wysokości tych kosztów w kontekście swojej sytuacji materialnej. Należy podkreślić, że Policja przez pierwszy rok ponosi koszty deponowania broni, a dopiero potem koszty te ponosi osoba deponująca. Powyższe okoliczności nie mogą zdaniem Sądu zostać uznane za uzasadniające wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.