VIII SA/Wa 399/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji w R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") decyzją z [...] marca 2017 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 a), art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.; dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1, 2.1 i 2.4 załącznika do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji w R. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca", "strona", "Spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] złotych orzekł o: 1) uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości, 2) nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2016 r. w R. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował M. K. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy osób - dzieci niepełnosprawnych wraz z opiekunami. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Nr: [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., orzekł o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł, tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.1, 2.1 i 2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; - wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym; - wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus. W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przewóz dzieci niepełnosprawnych był niezarobkowym przewozem osób, do którego nie mają zastosowania przepisy u.t.d.; - art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że przewóz dzieci niepełnosprawnych nie jest przewozem na potrzeby własne, podczas gdy przewóz wykonywany przez spółkę powinien być traktowany jako wykonywanie zadania własnego gminy; - sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niedochowanie obowiązków z zakresu całościowej oceny dowodów, bezkrytyczne przyjęcie za prawidłowe ustaleń kontroli, pominięcie istotnej części materiału dowodowego poprzez pominięcie zastrzeżeń strony do protokołu kontroli oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego dokonanej z pomięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku zawierającego opinię Ministra Transportu oraz dowodu z przesłuchania świadka S. N. na okoliczność warunków, w jakich doszło do powierzenia wykonywania zadania własnego gminy w zakresie dowodu dzieci niepełnosprawnych do szkół. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, GITD wskazaną na wstępie decyzją z [...] marca 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości (pkt 1) oraz nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (pkt 2). Przytoczył brzmienie przepisów art. 4 pkt 4, 7 i pkt 9, art. 5 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, art. 18b ust. 2 pkt 1a, art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 u.t.d. Odnosząc się do naruszenia z lp. 2.1. załącznika nr 3 u.t.d. organ odwoławczy zgodził się z dokonaną przez organ I instancji klasyfikacją przewozu z dnia kontroli jako przewozu regularnego specjalnego. Za nietrafny uznał argument strony, zgodnie z którym przewóz z dnia kontroli był przewozem na potrzeby własne, jako że wykonywany był w ramach zadań własnych gminy. Zwrócił uwagę, że Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacji w R. sp. z o.o. jest przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego działającym jako spółka kapitałowa. Okoliczność w postaci posiadania przez gminę 100% udziałów nie oznacza utraty przez spółkę przymiotu przedsiębiorcy. Nadto zwrócił uwagę również na fakt, że spółka przewóz z dnia kontroli wykonywała w oparciu o umowę nr [...] zawartą przez spółkę z Gminą Miasta R., co potwierdza odrębność obu podmiotów. Uznał, iż w sprawie strona nie wykonywała przewozu na potrzeby własne, gdyż nie spełniał on przesłanek przepisu art. 4 pkt 4 u.t.d., w szczególności nie dotyczył pracowników i ich rodzin, ani przewozu osób z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa. Bezspornie przewóz dzieci do szkoły jest przewozem regularnym specjalnym, bowiem oprócz aspektu regularności dotyczy on wyodrębnionej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Nadto przewóz dotyczył uczniów niepełnosprawnych do szkoły w R.. Odbywał się on w oparciu o umowę nr [...] zawartą w dniu [...] sierpnia 2016 roku między stroną a Gminą Miasta R. Jak wynika z § 4 umowy, wykonawca (strona) zobowiązany jest świadczyć usługę transportu osób niepełnosprawnych na zasadach określonych w umowie, w szczególności z zachowaniem standardów świadczenia usługi i harmonogramem świadczenia usługi. Kierowca okazał do kontroli harmonogram przewozów z wyszczególnieniem godzin, miejsc odbioru oraz imion i nazwisk dzieci, których przewozy dotyczyły. Za bezzasadny GITD uznał argument strony dotyczący wykonywania przewozów niemających charakteru regularnego. Jak wskazał organ odwoławczy wspomniany harmonogram stanowi o regularności przewozów wobec faktu, że stronie znane były godziny przywozu/odwozu uczniów oraz trasy przejazdu. Z zeznań zarówno kierowcy, jak i opiekunki przewożonych dzieci wynikało, że przewozy wykonywane były w stałych godzinach, na stałych trasach i dotyczyły określonej grupy dzieci. Przewozy uczniów niepełnosprawnych do szkoły odbywały się w dniach nauki szkolnej według stałych godzin przyjazdu i odjazdu, więc cyklicznie (regularnie). GITD wskazał także, że w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE z 14.11.2009 r. L.300/88) przewozy uczniów do szkoły wskazano jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych. Zauważył, że to, iż czasami może dojść do zmiany godzin czy trasy przejazdu nie oznacza, iż przewozy tracą charakter regularności, gdyż zgodnie z ustawą o transporcie drogowym jest to dopuszczalne, gdy nie jest to zależne od strony. Nadto wskazał, że ustawa o transporcie drogowym nie wyłącza możliwości wykonywania przewozów okazjonalnych (np. w przypadku organizowania wycieczek szkolnych) obok przewozów regularnych specjalnych. Zdaniem GITD w omawianej sprawie strona bezspornie popełniła naruszenie z lp. 2.1 załącznika nr 3, a zatem zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Odnosząc się do naruszeń z lp. 1.1. oraz lp. 2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Wskazał m.in., iż strona w dniu kontroli wykonywała krajowy transport drogowy osób posiadając ku temu uprawnienie w postaci licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób udzieloną jej [...] czerwca 2003 roku ważną do [...] czerwca 2053 roku, dlatego organ odwoławczy uznał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za nieuzasadnione. Nadto w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował popełnione przez stronę naruszenie jako wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus. Skarżąca wykonywała bowiem nie przewóz regularny, a przewóz regularny specjalny. Zdaniem organu odwoławczego obowiązek wykonywania przewozu autobusem rozciąga się wyłącznie na wykonawców przewozów regularnych, nie dotyczy natomiast przewozów regularnych specjalnych, które mogą być wykonywane pojazdami innymi niż autobus. Ponadto przewóz regularny specjalny z dnia [...] września 2016 roku był wykonywany pojazdem innym, niż autobus, tj. pojazdem marki [...] nr rej. [...], który jest pojazdem osobowym przeznaczonym do przewozu 9 osób wraz z kierowcą, co wynika z informacji zawartych w dowodzie rejestracyjnym. W ocenie organu odwoławczego powyższe nie uzasadnia uznania, że strona popełniła naruszenie z lp. 2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Dlatego też GITD uchylił decyzję organu I instancji. Konkludując organ odwoławczy podniósł, iż strona wykonywała przewóz regularny specjalny, tj. niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, będący przewozem zarobkowym, a zatem nie podlega pod wyłączenie z ustawy o transporcie drogowym. GITD wskazał, iż wbrew twierdzeniom strony organ I instancji prowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego zarzuty dotyczące naruszenia prawa proceduralnego uznał za bezzasadne. Nadto zauważył, iż strona nie złożyła w toku postępowania w I instancji żadnych wniosków dowodowych. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, uzupełnionych w toku postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Skargę na powyższą decyzję, w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca. Autor skargi zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, a mianowicie: 1.1. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wykonywany przez skarżącą spółkę przewóz dzieci niepełnosprawnych z ich miejsc zamieszkania do szkół jest przewozem wykonywanym pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu- nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, jednocześnie będąc niezarobkowym przewozem drogowym osób, co stanowi, że w przedmiotowej sytuacji nie mają zastosowania - przepisy ustawy o transporcie drogowym; 1.2. art. 4 pkt 4 lit. c] u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że przewóz dzieci niepełnosprawnych wykonywany przez Spółkę nie jest przewozem niezarobkowym i przewozem na potrzeby własne, w sytuacji gdy przewóz wykonywany przez Spółkę powinien być traktowany jako wykonywanie zadania własnego gminy ze względu na charakter stron umowy, tj. Gmina i Spółka będąca tzw. spółką komunalną, 1.3. art. 4 pkt 9 u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 7 u.t.d. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby transport dzieci niepełnosprawnych do szkół wykonywany przez skarżącą, miał cechy przewozu regularnego specjalnego; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wydaną decyzję, a mianowicie: 2.1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedochowanie obowiązków z zakresu całościowej oceny dowodów skutkujące dowolnym ustaleniem przez organ wydający decyzję, że Spółka wykonuje regularny przewóz specjalny osób i jest wobec tego zobowiązana posiadać odpowiednie zezwolenia i wykonywać go przy wykorzystaniu autobusów, w sytuacji gdy całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy wskazuje, na fakt, że przewóz dzieci niepełnosprawnych z ich miejsc zamieszkania do szkół nie wypełnia cech regularnego przewozu specjalnego osób, a jest przewozem okazjonalnym, 2.2. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie za prawidłowe ustaleń i wniosków wskazanych w protokole kontroli drogowej z dnia [...] września 2016 roku, w sytuacji gdy ustalenia kontrolującego odbiegają od rzeczywistości, wnioski są wnioskami dowolnymi, wyprowadzonymi bez przeprowadzenia wnikliwej i całościowej analizy stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i uznania, że Spółka wykonuje przewóz regularny specjalny osób bez wymaganych prawem zezwoleń, 2.3. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. skutkujące pominięciem istotnej części materiału dowodowego sprawy poprzez niewzięcie pod uwagę zastrzeżeń złożonych przez Spółkę do protokołu kontroli z dnia [...] września 2016 r. i wskazywanych w nich twierdzeniach, w których precyzyjnie wyjaśniano okoliczności dotyczące wykonywanego przez Spółkę przewozu, z których jednoznacznie wynika, że wykonywany przewóz nie może zostać zakwalifikowany jako przewóz regularny specjalny osób, 2.4. art. 7, art. 77, art. 80. k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, dokonanej z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego, w szczególności przejawiającej się w dowolnej ocenie zeznań świadków M. J. K. i D. P., skutkujące przyjęciem, że przewóz jest wykonywany przez Spółkę według stałego rozkładu jazdy, w sposób stały i niezmienny, w sytuacji gdy okazany przez kierowcę trakcie kontroli drogowej w dniu [...] września 2016 roku dokument nie stanowił jakiegokolwiek rozkładu jazdy, a był jedynie odręczną rozpiską przygotowaną przez kierowcę z wyszczególnieniem miejsc, z których kierowca ma odbierać dzieci w drodze do szkoły i ze szkoły, która nie jest rozkładem niezmiennym, bowiem zależy od liczby dzieci zabieranych przez kierowcę i zajęć na które je dowozi i z których je odbiera, 2.5. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, dokonanej z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu specyfiki dowozu dzieci niepełnosprawnych do szkoły oraz braku możliwości ustalenia stałego rozkładu jazdy i stałych przystanków, zlokalizowanych przy drogach publicznych, na potrzeby dowozu dzieci niepełnosprawnych do szkół; 2.6. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zawierającej wewnętrznej sprzeczności, polegającej na uznaniu z jednej strony, że dowóz dzieci niepełnosprawnych do szkół realizowany przez skarżącą jest przewozem regularnym specjalnym, a z drugiej strony uchyleniu decyzji w zakresie zarzucanego przez organ I instancji zarzutu wykonywanie transportu regularnego specjalnego pojazdem innym niż autobus, podczas, gdy z art. 18b ust. 1 u.t.d. wynika, że przewozy regularne powinny być wykonywane wyłącznie autobusami odpowiadającymi wymaganym na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Ustęp 2 tego przepisu przewiduje natomiast, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu innych pojazdów niż autobusy. 3. Błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na: 3.1. sprzecznym ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym stwierdzeniem, że realizowany przez skarżącą przewóz dzieci niepełnosprawnych do szkół nosi znamiona przewozu regularnego specjalnego; 3.2. sprzecznym ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym stwierdzeniem, że w przypadku realizowanego przez skarżącą przewozu dzieci niepełnosprawnych do szkół istnieje możliwość uzyskania zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, mimo, iż w omawianym przypadku, brak jest możliwości ustalenia chociażby proponowanego rozkładu jazdy, uwzględniającego przystanki zlokalizowane przy drogach publicznych, brak możliwości oznaczenia, znakami drogowymi miejsc, z których odbierane są dzieci, wskazania długości linii komunikacyjnej, odległości między przystankami, czy liczby pojazdów. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł tytułem popełniania naruszenia z Ip. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawą nałożenia kary na przedsiębiorcę był przewóz pojazdem marki [...] w dniu [...] września 2016 r. dzieci niepełnosprawnych wraz z opiekunami do szkoły przy ulicy W. w R., który był wykonywany na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zawartej pomiędzy Miejskim Przedsiębiorstwem Komunikacji w R. sp. z o.o. z siedzibą w R. a Gminą Miasta R. na prawach powiatu z siedzibą w R. Rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wymaga kwestia, czy przewóz ten miał charakter regularnego specjalnego przewozu osób. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1907, ze zm.; dalej: u.t.d.), oraz załącznika nr 3 do tej ustawy, które to przepisy w ocenie Sądu, zostały przez organy zastosowane prawidłowo. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 2015 r. poz. 915). Natomiast przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób – art. 4 pkt 9 u.t.d. Zasadnicza różnica pomiędzy przewozem regularnym a przewozem regularnym specjalnym polega na tym, że ten ostatni nie jest przewozem publicznym - jest skierowany tylko do określonej grupy osób. Wspólną natomiast cechą obu rodzajów przewozu jest regularność ich wykonywania. W stanie faktycznym sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że przewóz dotyczył określonej grupy osób, tj. dowozu uczniów – dzieci niepełnosprawnych do szkoły. Kontrola przeprowadzona w dniu [...] września 2016 r. wykazała, że pojazdem marki [...] o nr rej. [...] kierowanym przez M. K. zatrudnionym jako kierowca w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacji w R. sp. z o.o. z siedzibą w R. wykonywano przewóz dzieci niepełnosprawnych do szkoły przy ulicy W. w R. Przewóz wykonywany jest na trasie [...] ul. S., [...], ul. M., ul. O., ul. S. Ustalono, że przewóz wykonywany jest codziennie według stałej trasy i godzin od początku do końca roku szkolnego 2016/2017 oraz, że codziennie przewożone są te same osoby według listy pasażerów okazanej do kontroli. Wykonywane są dwa kursy zgodnie z rozkładem okazanym do kontroli. Przewóz odbywał się w oparciu o wskazaną powyżej umowę nr [...] zawartą w dniu [...] sierpnia 2016 roku między stroną a Gminą Miasta R. Kierowca okazał do kontroli harmonogram przewozów z wyszczególnieniem godzin, miejsc odbioru oraz imion i nazwisk dzieci, których przewozy dotyczyły. Kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego osób. Dokonana przez organy orzekające kwalifikacja odpowiada stanowi faktycznemu ustalonemu w sprawie. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów, oraz argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że istotą umowy zawartej przez skarżącą z Gminą Miasta R. było wykonywanie przewozów i przywozów dzieci i dorosłych niepełnosprawnych do szkół i przedszkoli na terenie Miasta R. Wykonawca zobowiązany był, co wynika z § 4 umowy nr [...] do świadczenia usług transportu osób niepełnosprawnych na zasadach określonych w umowie, w szczególności z zachowaniem standardów świadczenia usługi i harmonogramem świadczenia usługi. W ocenie Sądu w oparciu o zapisy umowy i zeznania kierowcy i opiekunów dzieci niepełnosprawnych, trudno uznać, jak podnosi skarżąca, że powyższy przewóz stanowił przewóz na potrzeby własne. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, przytaczając brzmienie art. 4 pkt 4 u.t.d., kontrolowane przewóz nie spełniał przesłanek tego przepisu, gdyż w szczególności nie dotyczył pracowników skarżącej i ich rodzin, ani przewozu osób z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa. Zasadnie organy orzekające wywiodły, iż wykonywany przewóz dzieci niepełnosprawnych do szkoły jest przewozem regularnym specjalnym, bowiem oprócz aspektu regularności dotyczy on wyodrębnionej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, na trasie określonej między stronami umowy. Jednocześnie Sąd zauważa, iż nie ma podstaw do tego, aby do uznania przewozu za regularny specjalny musiały zostać spełnione wszystkie przesłanki w dosłownym brzmieniu, konieczne do kwalifikowania przewozu jako regularnego - wystarczy w takim przypadku spełnienie dwóch przesłanek – regularności i przewożenia określonej kategorii osób. Pogląd ten jest jednolicie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., II GSK 2180/13). Stan faktyczny sprawy i zgromadzone przez organy dowody wskazują w sposób oczywisty na wykonywanie przez skarżącą przewozów regularnych specjalnych. Z przewozów tych korzystali wyłącznie uczniowie i ich opiekunowie, a więc określona grupa osób z wyłączeniem innych osób, a przejazdy odbywały się według ustalonego harmonogramu. Wymóg regularności wykonywania przewozu regularnego specjalnego nie wyklucza możliwości zmiany czasu i trasy przewozu z uwagi na potrzeby uczniów – tj. konieczności dostosowania godzin odjazdów i przyjazdów oraz trasy do rozkładu zajęć szkolnych i składu osobowego dzieci w danym dniu wynikającego także ze stanu zdrowia dzieci. Dodatkowo wskazać należy, że za tym, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przewozem regularnym specjalnym przemawia treść rozporządzenia Rady EWG nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE z 14.11.2009 r. L.300/88). Przepisy tego rozporządzenia wskazują przewozy uczniów do szkoły w jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych. Fakt, że przewozy regularne specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na ich zaliczenie do usług regularnych. Podnoszone w skardze zarzuty nie mogły więc skutkować postawieniem organom prowadzącym postępowanie zarzutu błędnego zakwalifikowania charakteru wykonywanych przez skarżącą przewozów jako regularnych specjalnych. W toku kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), sąd nie stwierdził z urzędu, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Organ odwoławczy stwierdzając, że skarżąca Spółka wykonywała przewóz regularny specjalny nie posiadając do tego stosownego zezwolenia, prawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości określonej w załączniku nr 3 lp. 2.1. do ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowo także uznał organ odwoławczy, że nie zachodziły żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. Powyższe rozważania znajdują swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyrokach WSA w Poznaniu z 25 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1234/13 oraz WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 846/16, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2015 r. sygn. akt: II GSK 80/14. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.