VIII SA/Wa 400/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego B. K. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia : odmówić przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. pełnomocnik G.K. (dalej jako skarżąca) – radca prawny B. K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. Pełnomocnik wskazał, że w terminie od [...] listopada do [...] grudnia 2014 r. przebywała poza miejscem zamieszkania w S. opiekując się chorą matką wymagającą stałej kompleksowej opieki i ze względu na pogorszenie się jej stanu zdrowia. Wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, gdyż nie miała świadomości, że w tym okresie zostanie przesłane jej wezwanie. Do wniosku pełnomocnik załączyła: zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza z K., pełnomocnictwo upoważniające do udzielenia substytucji, potwierdzenie przelewu opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa został złożony w terminie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 u.p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w art. 86 § 1 u.p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Literatura i orzecznictwo, do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych, zaliczają przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. W orzecznictwie przyjmuje się nadto, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu w ujęciu art. 86 § 1 u.p.p.s.a. zalicza się między innymi chorobę, ale nie każdą, a wyłącznie taką, która miała nagły i obłożny charakter (powodując zwłaszcza konieczność hospitalizacji) i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (zob. wyrok NSA z 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 45/99, Lex nr 46785; postanowienie NSA z 6 listopada 2007 r. sygn. akt II OZ 1070/07; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto przyjmuje się, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając na względzie powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej. W szczególności nie wykazał, że choroba matki pełnomocnika uniemożliwiła mu wyręczenie się inną osobą w celu dokonania czynności w przewidzianym przez ustawę terminie. Dodać należy, że pełnomocnik prowadzi działalność gospodarczą w ramach kancelarii. Ponadto zauważyć należy, że z treści pełnomocnictwa wynika upoważnienie do substytucji. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przyczyny wskazanej we wniosku o przywrócenie terminu nie można zaliczyć do przyczyn uzasadniających wniosek, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej, zaś inne powody braku winy nie zostały wskazane. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, że choroba matki pełnomocnika skarżącej miała na tyle nagły charakter, że uniemożliwiła pełnomocnikowi podjęcie stosownych działań w celu zapobieżenia negatywnym konsekwencjom związanym z naruszeniem terminu do złożenia pełnomocnictwa, który upływał w dniu [...] grudnia 2014 r. Dodatkowo zauważyć należy, że okresy nieobecności pełnomocnika i choroby jego matki wskazane we wniosku i w załączonym do niego zaświadczeniu nie pokrywają się, zaświadczenie zostało wystawione przez lekarza oddalonego od chorej o ok. [...] km, ponadto trudno odczytać z tego zaświadczenia, czy opieka wskazana była w terminie do [...] czy do [...] grudnia 2014 r. Wszystkie te okoliczności powodują wątpliwości Sądu, co do rzeczywistego okresu choroby matki pełnomocnika i okresu sprawowania nad nią opieki. Dokonując oceny ziszczenia się przesłanki braku winy Sąd przyjął miernik staranności, której można wymagać od fachowego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego) należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy. Pełnomocnik skarżącej nie tylko nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, lecz opisując we wniosku przyczyny uchybienia terminu wskazał, że działał w sposób zawiniony - nieumyślnie (lekkomyślność lub niedbalstwo). Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.