VIII SA/Wa 402/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. (dawniej [...]spółka akcyjna z siedzibą w [...]) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2007 rok postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.; 2) zwrócić od Skarbu Państwa, ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w [...] (dawniej [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...]) kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] października 2011 r. [...] S. A. (następca prawny T. P. S. A.; dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. Pismem z [...] czerwca 2014 r., które wpłynęło do tut. Sądu [...] lipca 2014 r., skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270; dalej: "u.p.p.s.a."), strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, nie wystąpiły przesłanki do wniosku, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Należało zatem uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji postanowienia.