VIII SA/Wa 407/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia koncesji na wydobywanie piaskowców, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] Starosta S. działając na podstawie art. 151 §1 pkt 2 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] grudnia 2001 r. znak: [...] udzielającą koncesji na wydobywanie piaskowców jurajskich ze złoża "[...]" położonego na części działki nr ewid. [...] we wsi S., gmina S. – W.S. i R. S. oraz odmówił udzielenia koncesji na wydobywanie piaskowców jurajskich z ww. złoża ww. osobom. W uzasadnieniu decyzji organ koncesyjny wyjaśnił, że w chwili wydawania decyzji opierał się na umowie dzierżawy z dnia [...] czerwca 2000 r. zawartej pomiędzy W.S. (wydzierżawiającym) a W.S. (dzierżawcą), dotyczącym działki nr [...], będącej podstawowym dokumentem prawnym o udzielenie koncesji. W związku ze śmiercią W.S. w dniu [...] lipca 2000 r. umowa wygasła. Ponadto zdaniem organu koncesyjnego z powodu braku zgody pozostałych spadkobierców zmarłego, udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.S. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania przyznał, że współwłaścicielami ww. działki po śmierci rodziców został on oraz siostra A.G.. Obecnie toczy się postępowanie o dział spadku i zgodnie z opinią geodety teren i obszar górniczy złoża ma być mu przyznany, dlatego zasadny jest jego wniosek o zawieszenie postępowania. Podniósł również, że w 2004 r. zostało już wszczęte przez jego siostrę postępowanie dotyczące uchylenia decyzji koncesyjnej. Na podstawie tych samych materiałów dowodowych 2005 r. organ koncesyjny odmówił uchylenia decyzji koncesyjnej. Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji wznawiając z urzędu postępowanie o wydanie koncesji na wydobywanie piaskowców w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. podał, że można przypuszczać, iż w chwili wydania decyzji o udzieleniu koncesji dowód w postaci umowy dzierżawy nieruchomości był nieprawdziwy. Zaskarżona decyzja jest już kolejną decyzją w sprawie uchylenia decyzji koncesyjnej z [...] grudnia 2001 r. Została ona wydana na podstawie art. 145 §1 pkt 1 i pkt 5 kpa, jednakże materiał dowodowy w sprawie nie zawiera orzeczenia sądowego, z którego wynikałoby, że dowody na których oparto decyzję z 2001 r. okazały się fałszywe. Nadto, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika by organ I instancji rozważał powyższą przesłankę wznowienia. Natomiast okolicznością nową, istotną dla sprawy, istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję koncesyjną zdaniem organu I instancji jest to, że współwłaścicielem nieruchomości jest jeszcze inny spadkobierca, który nie wyraża zgody na wydanie koncesji na wydobywanie piaskowców. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył brak konsekwencji organu I instancji, który w swej decyzji pisze, iż została wydana "po rozpatrzeniu pisma A.G.", skoro z postanowienia o wznowieniu postępowania wynika, iż toczyło się ono z urzędu. Zdaniem organu odwoławczego nie można wykluczyć, że zaskarżona decyzja kończy postępowanie z wniosku A.G., a znajdujące się w aktach postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie doczekało się finału w postaci decyzji kończącej to postępowanie lub kończy je decyzja, której brak w aktach sprawy. Organ odwoławczy zauważył również, że ta sama okoliczność była przedmiotem rozważań organu koncesyjnego we wznowionym postępowaniu zakończonym decyzją z 2005 r., z tą różnicą, że wydane orzeczenie było odmiennej treści. Okoliczność, że W. i R.S. dysponują tylko prawem do części nieruchomości w roku 2005 była już organowi znana. Wydanie kolejnej decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy nakazał organowi I instancji wyjaśnienie ww. wątpliwości i w zależności od ustaleń wydać stosowną decyzję. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła A.G. (dalej jako skarżąca). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 145 §1 pkt 1 i 2 kpa przez jego pominięcie i art. 156 §1 pkt 3 kpa – przez błędną wykładnię. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji i stwierdzając jej nieważność nie zauważył, iż w porównaniu do sytuacji z 2005 r., wiedza organu I instancji wzbogaciła się o ustalenie, że uchylona przez niego decyzja, oprócz wcześniejszych wad, wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 kpa) – co stanowiło zupełnie nowy zarzut w sprawie i nową przyczynę do wznowienia postępowania. Chociaż Prokuratura Rejonowa umorzyła śledztwo w stosunku do pracownika, który popełnił przestępstwo przy wydawaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r., to uczyniła to tylko z powodu przedawnienia karalności tego czynu. W jej ocenie, zaskarżona decyzja została wydana bez podstaw prawnych. Do skargi skarżąca załączyła postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. o umorzeniu śledztwa: I. w sprawie przekroczenia uprawnień przez urzędnika przy wydawaniu koncesji na wydobywanie piaskowca w dniu [...] grudnia 2001 r., tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk – wobec przedawnienia karalności czynu; II. podrobienia podpisu W. S. na umowie dzierżawy z dnia [...] czerwca 2000 r., tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 kk – wobec stwierdzenia, iż czynu nie popełniono. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Dodatkowo podniósł, iż przesłanka wymieniona w art. 145 §1 pkt 2 kpa nie była podstawą wznowienia postępowania o udzielenie koncesji, ani przedmiotem zaskarżonej decyzji. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że stwierdził nieważność decyzji I instancji, zaś użyte w uzasadnieniu decyzji stwierdzenie, że wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną jest przesłanką stwierdzenia nieważności miało na celu wzmocnienie argumentacji i uzasadniania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem jako niezasadna podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. zasadnie i prawidłowo wskazuje na braki w postępowaniu wznowieniowym Starosty S., których uzupełnienie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części w rozumieniu art. 138 § 2 kpa. Te braki i uchybienia to: 1) brak jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy decyzja Starosty jest wydana w rezultacie postępowania wznowieniowego wszczętego z urzędu, czy też na wniosek skarżącej A. G.; 2) brak udokumentowania podstawy uchylenia decyzji ostatecznej z 2001 r. z powołaniem się na art. 145 §1 pkt 1 kpa (fałszywość dowodów) w postaci prawomocnego wyroku sądowego. Brak w ogóle rozważenia w wydanej decyzji tej podstawy uchylenia wspomnianej decyzji; 3) brak właściwego rozważenia, czy w sprawie ma zastosowanie przesłanka z art. 145 §1 pkt 5 kpa (ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów). Organ nie może się zdecydować, czy tymi nowymi okolicznościami są brak zgody skarżącej jako współwłaściciela części nieruchomości na prowadzenie wydobycia kopalin piaskowców, czy też wygaśnięcie umowy dzierżawy nieruchomości; 4) brak odniesienia się do możliwości uchylenia decyzji w kontekście przesłanek z art. 146 kpa, tj. upływu czasu jako negatywnej przesłanki wznowienia (brak ustaleń daty ostateczności decyzji z 2001 r.); 5) brak rozważenia, czy w sprawie w ogóle możliwe jest wydanie decyzji o uchyleniu decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy ten organ, tj. starosta w 2005 r. po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji z 2001 r. (brak rozważenia, czy jest to dopuszczalne i nie spowoduje nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa); 6) brak wzięcia pod uwagę postanowienia prokuratury z dnia [...] listopada 2009 r. o umorzeniu śledztwa /w sprawie nie było zarzutów, postępowanie toczyło się w sprawie a nie przeciwko określonym osobom i stąd bezpodstawne twierdzenia, że koncesję wydano w wyniku przestępstwa). Zarzuty skargi są niezasadne. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał na braki i uchybienia decyzji organu I instancji w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Natomiast zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 kpa jest niezasadny, bowiem organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa, a nie stwierdził jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych uchybień skutkujących uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga na tą decyzję jako niezasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. ----------------------- 5