VIII SA/Wa 409/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 409/09 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku M.W. i T.K., od decyzji Wójta Gminy S. [...] z dnia [...] lutego 2009 roku w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą – adaptacja budynku byłego kina na działalność gastronomiczną - ,, Bar [...]’’ na działce nr [...] w S. [...] – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane po przeprowadzeniu ustaleń faktycznych i dokonanej ocenie prawnej. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] Wójt Gminy S. [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą adaptacja budynku byłego kina na działalność gastronomiczną ,, Bar [...] ‘’, na działce nr [...] w S. [...] z wniosku K.K.. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosły M.W. i T.K.. Uczyniły to w dniu [...] marca 2009 roku. Organ zważył co następuje: Termin do wniesienia odwołania zgodnie z art. 129 k.p.a. wynosi 14 dni od doręczenia decyzji stronie. Ponieważ odwołujące otrzymały decyzję w dniu [...] lutego 2009 roku (zwrotne poświadczenie odbioru), to czternastodniowy termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu [...] marca 2009 roku, a zatem wniesienie odwołania w dniu [...] marca 2009 roku nastąpiło z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2009 roku wniosły M.W. oraz T.K.. Wnosiły o; 1) przywrócenie terminu do wniesienia odwołania; 2) stwierdzenie nierówności stron wobec prawa; 3) dokładne informowanie o prawach i obowiązkach wynikających z wniesionej skargi; 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosiły, że organ prowadząc postępowanie naruszył dyspozycję art. 9 k.p.a., ponieważ nie wywiązał się z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Argumentowały, że organ próbuje udowodnić ich zaniedbania co do uchybienia terminu. W dalszej części uzasadnienia skargi podnosiły, że K.K. bez stosownych zezwoleń dokonuje przebudowy budynku kina w S. [...]. W związku z ich odwołaniami Wójt Gminy S. najpierw wydał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego - ,,adaptacja budynku byłego kina na działalność gastronomiczną Bar [...] ‘’, a później decyzję umarzającą postępowanie w sprawie. Gdy zostały poinformowane, że wniesione odwołanie było po terminie, złożyły wniosek o jego przywrócenie. Organ wydał dwa postanowienia – o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania oraz o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżących organ z dużym opóźnieniem wydaje swoje rozstrzygnięcia, które są korzystne dla inwestora i nie uwzględniają ich argumentów. Z tych też względów w ocenie skarżących winny być one wyeliminowane z obrotu prawnego. Skarga M.W. postanowieniem z dnia [...] września 2009 roku została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnie odrzucona. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga T.K. nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U nr 153 , poz.1269) oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadza ocenę jego zgodności z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku, S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja (postanowienie) jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). Organ przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania złożonego odwołania winien skontrolować, czy jest ono dopuszczalne i czy zostało złożone w ustawowym terminie. W sytuacji gdy zachodzi jedna z powyższych okoliczności, winien zgodnie z art. 134 k.p.a. wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania, bądź o uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. W niniejszej sprawie organ wydał zaskarżone postanowienie po rozpoznaniu wniosku złożonego przez skarżącą o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W sytuacji gdy zostało wydane ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, to istniały podstawy do wydania postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Fakt uchybienia terminu do złożenia odwołania został przyznany przez skarżącą, która złożyła wniosek o jego przywrócenie. Zdaniem Sądu podnoszone w skardze zarzuty w żaden sposób nie podważają prawidłowości ustaleń faktycznych i dokonanej oceny prawnej. W znacznej części odnoszą się do trafności wydanej przez organ decyzji, czy też szybkości działania organów. Zarzuty w tym zakresie nie mogły być przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.