VIII SA/Wa 41/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Stowarzyszenia Sieć Obywatelska – [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2016 roku, poz. 23, dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania S. S. O. W. P. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2016 roku, znak [...], w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej z wniosku złożonego przez wyżej wymienione stowarzyszenie z dnia [...] lutego 2016 roku w części dotyczącej udostępnienia listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, nie będących funkcjonariuszami publicznymi, którzy w 2015 roku otrzymali nagrodę, wysokości nagrody w odniesieniu do każdego z nich oraz informacji, jakie osiągniecia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody w odniesieniu do tych pracowników – orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 roku S. S. O. W. P. ( dalej skarżący) zwróciło się do Prezydenta Miasta R. o udostępnienie listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w roku 2015 otrzymali nagrody oraz wysokość tych nagród, w odniesieniu do każdego z nich oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania nagród - w odniesieniu do każdego z pracowników samorządowych. W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] lipca 2016 roku przekazano wnioskodawcy imienną listę pracowników Urzędu Miejskiego w R., będących funkcjonariuszami publicznymi, nagrodzonych w 2015 roku wraz z wysokością przyznanych nagród poszczególnym osobom oraz poinformowano, że podstawą przyznania nagród było miedzy innymi przejście na emeryturę, zaangażowanie i sumienne wykonywanie powierzonych zadań, przeprowadzenie prac związanych z roczną inwentaryzacją w Urzędzie Miejskim, wdrażanie nowych programów komputerowych, wykonywanie dodatkowych zadań podczas nieobecności pracowników, budżet obywatelski 2016 r, prowadzenie procedur przetargowych, podjęte interwencje na monitoringu miejskim, organizacja Międzynarodowych Pokazów Lotniczych [...] 2015, przygotowanie imprez kulturalnych zorganizowanych pod patronatem Prezydenta Miasta R., przyspieszenie zakończenia inwestycji. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku, nr [...] odmówiono udostępnienia informacji w części dotyczącej listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, nie będących funkcjonariuszami publicznymi, którzy w 2015 roku otrzymali nagrody, wysokość tych nagród w odniesieniu do każdego z nich oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tych nagród. W ocenie organu udostępnienie imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy nie są funkcjonariuszami samorządowymi, a otrzymali w roku 2015 nagrody naruszałoby sferę prywatności tych osób. Podstawą negatywnej decyzji była treść art. 5.ust.2 z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej( DZ.U z 2015 roku, poz. 2058 ze zm. dalej u.d.i.p.). Na skutek odwołania skarżącego decyzja organu I Instancji została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 roku, znak: [...] i sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ograniczenia do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust.2 u.d.i.p. dotyczy sfery prywatnej i osobistej pracownika. Ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem tych funkcji. Taki zapis wskazuje, że informacje o osobach nie pełniących tych funkcji podlegają ograniczeniu. Jednakże organ winien wskazać o jakich pracowników chodzi( informacje ogólne o zatrudnieniu, bez wskazywania imion i nazwisk), aby była możliwość oceny, czy faktycznie ograniczenie z art. 5 ust.2 u.d.i.p. ich dotyczy, przy czym organ winien wezwać tych pracowników do złożenia oświadczenia, czy rezygnują z przysługującego im prawa do prywatności. Jeżeli nie rezygnują organ winien podać informacje o nagrodach bez wskazywania imion i nazwisk. Ponownie rozpoznając sprawę organ poinformował wnioskodawcę, że tylko jedna osoba, nie będąca funkcjonariuszem publicznym wyraziła zgodę na udostępnienie informacji o przyznanej nagrodzie. Jednocześnie organ przedstawił zestawienie obrazujące dane o nagrodach jakie otrzymali pracownicy UM w R. nie będący funkcjonariuszami publicznymi. Decyzją z dnia [...] września 2016 roku Prezydent Miasta R. odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej podania imion i nazwisk pracowników samorządowych, nie będących funkcjonariuszami publicznymi, którzy w 2015 roku otrzymali nagrody, wysokość tych nagród oraz informacji jakie osiągnięcia stanowiły podstawę przyznania tych nagród. Organ również w zaskarżonej decyzji podniósł, że udostępnienie żądanych informacji w odniesieniu do osób nie będących funkcjonariuszami publicznymi naruszyłby sferę prywatności tych osób. Od decyzji organu I Instancji odwołanie wniosło S. S. O. W. P. zarzucając naruszenie; - art. 10 ust.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 61 ust.1 i 2 Konstytucji RP w zakresie ograniczenia dostępu do informacji; - art. 6 – 9 k.p.a. w zakresie nieznajdującego oparcia w przepisach prawa zbyt lakonicznego , nie budzącego zaufania uzasadnienia decyzji; - art. 5 ust.1 i 2 u.d.i.p. w zakresie uznania wnioskowanej informacji za objętą ochroną ustawową. Organ odwoławczy wskazał na przepisy art. 61 ust.1 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej jako podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego żądane informacje o wysokości nagród przyznanych w 2015 roku poszczególnym pracownikom Urzędu Miejskiego w R. z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika należą do informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust.1 w związku z art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem te dane mieszczą się pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej oraz ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego. Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego , o czym świadczy art. 61 ust.3 Konstytucji RP. W art. 5 ust.2 u.d.i.p. ustawodawca przewidział ograniczenie w powszechnym udostępnianiu informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Zatem obowiązkiem jest udzielenie informacji dotyczącej każdego kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeśli nie wyraził on zgody na udzielenie takich informacji. W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta R. przedstawił wykaz stanowisk zajmowanych przez osoby, które otrzymały w 2015 roku nagrody, nie pełniących w jego ocenie funkcji publicznych. Nie uzasadnił jednak dlaczego uznał, że osoby zajmujące te stanowiska nie pełnią funkcji publicznych. W szczególności w odniesieniu do osób zajmujących stanowiska asystenta Prezydenta, inspektora, kierownika referatu, młodszego referenta, p.o. zastępcy kierownika referatu, podinspektora, samodzielnego referenta. Uwzględniając odwołanie organ odwoławczy nie podzielił stanowiska stowarzyszenia, że wysokość imiennie przyznanych nagród wraz z uzasadnieniem ich przyznania winna być udostępniona bez względu czy dana osoba pełni funkcję publiczną lub czy wyraziła zgodę na udostępnienie tej informacji. SKO w R. wskazało, że organ I Instancji winien przeprowadzić postępowanie i uzasadnić, że osoby zajmujące stanowiska wymienione w tabeli przedstawionej w piśmie z [...] września 2016 roku nie pełnią funkcji publicznej i dlatego podlegają ochronie w trybie art. 5 ust.2 u.d.i.p. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosło S. S. O. W. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucało naruszenie: - art. 61 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskania informacji o działalności władz publicznych, poprzez błędne, bowiem zbyt daleko idące, ograniczenie na kanwie niniejszej sprawy; - art. 61 ust.3 konstytucji RP w związku z art. 31 ust.3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim owe przepisy konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu dopuszczalności ograniczenia dostępności informacji o nagrodach przyznanych pracownikom samorządowym, niepełniącym funkcji publicznych; - art. 5 ust.2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczenia dostępności informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, poprzez błędną wykładnię, prowadzącą do uznania, iż ujawnienie informacji o imionach i nazwiskach pracowników samorządowych, którym przyznano nagrody za szczególne osiągniecia w pracy zawodowej, narusza prywatność tych pracowników samorządowych, a także błędne zastosowanie art. 5 ust.2 u.d.i.p. w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe skarżące stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w R. oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta R. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnienie skargi skarżące stowarzyszenie wskazywało, że na tle niewadliwych ustaleń faktycznych w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego organ odwoławczy słusznie wskazał, że podmiot zobowiązany w sposób błędny zastosował art. 5 ust.2 zdanie drugie u.d.i.p., bowiem w sposób błędny ustalił krąg pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie ograniczenie wynikające z przepisu art. 5 ust.2 u.d.i.p. nie powinno mieć miejsca. Przedmiotem złożonego przez stowarzyszenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie było udostępnienie informacji o wynagrodzeniu pracowników urzędu, ale udostępnienie informacji publicznej o szczególnej, nadzwyczajnej płatności – nagrody. Płatność ta ma charakter ekstraordynaryjny, bowiem zgodnie z art. 36 ust.6 ustawy o pracownikach samorządowych, nagroda dla tej grupy osób może być przyznana jedynie za ,, szczególne osiągniecia w pracy zawodowej ‘’. Świadczy o tym fakt, że kwestia przyznawania nagród zgodnie z ogólnym prawem pracy nie jest regulowana, a zwłaszcza prawo nie określa podstawy czy powodów przyznawania tych gratyfikacji. Nie można przyjąć, że jest to zwyczajna część wynagrodzenia, co wynika ze specyfiki nagród dla pracowników samorządowych. W ocenie skarżącego ujawnienie informacji o nagrodach przyznanych pracownikom samorządowym nie narusza prywatności, a zatem nie zachodzi podstawa do zastosowania normy art. 5 ust.2 u.d.i.p. Skarżący wskazywał, że można wyszczególnić trzy sfery – prywatną, intymną i publiczną. Zgadzał się skarżący, że informacja dotycząca sfery prywatnej danej osoby może być udostępniona tylko w pewnym zakresie. Jednakże jeżeli dana osoba występuje wyłącznie w sferze publicznej, wówczas winny być udostępnione wszelkie informacje. Ta sytuacja w ocenie skarżącego odnosi się do informacji o nagrodach dla pracowników samorządowych za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej. Ujawnienie informacji o nagrodach( imiona i nazwiska, kwota nagrody, uzasadnienie jej przyznania) nie spowoduje naruszenia prywatności pracowników samorządowych, bowiem nie wkracza w ich sferę osobistą, intymną, a stowarzyszenie nie uzyska jakiejkolwiek informacji o prywatnym życiu nagrodzonych. Stowarzyszenie uzyska tylko wiedzę o tym aspekcie ich działania, który dotyczy sfery publicznej, w której i tak występują. Nie każda informacja dotycząca określonej osoby jest informacją, której ujawnienie może naruszyć prywatność. Nie każda informacja o osobie dotyczy sfery prywatności danej osoby, niezalenie od tego, czy osoba ta pełni funkcje publiczne, czy też nie. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wyjątkowego charakteru płatności( nagród), wynikającego ze szczególnej regulacji prawnej oraz okoliczności, że przyznanie jej jest uzależnione od spełnienia przesłanki wyrażonej w art. 36 ust.6 ustawy o pracownikach samorządowych, tj. wystąpienia szczególnych osiągnieć w pracy zawodowej. W ocenie skarżącego można by się zgodzić, że wynagrodzenie pracowników obsługi technicznej Urzędu Miejskiego nie stanowi informacji publicznej, tak nie można tego zastosować do działalności nadzwyczajnej, wykraczającej poza obowiązki, a którą organ zauważa i decyduje się nagrodzić w sposób nadzwyczajny. Zdaniem stowarzyszenia nikt inny jak społeczeństwo sprawujące kontrolę – za pośrednictwem dostępu do informacji publicznej nie dokona lepszej oceny, czy dana nagroda została przyznana za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej. Nie można zaakceptować stanu rzeczy, w którym obywatele nie mogą dostać informacji o tym w jakiej wysokości i którzy pracownicy samorządowi uzyskują nagrodę. Taki stan rzeczy byłby jednoznacznie sprzeczny z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga stowarzyszenia nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, iż decyzja organu odwoławczego została wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a., który to przepis pozwala na uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie przedstawienia stanowiska dlaczego wyszczególnione przez organ poszczególne osoby – pracownicy samorządowi Urzędu Miejskiego, na wskazanych stanowiskach korzystają z ochrony z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jako nie pełniące funkcji publicznych bądź nie mające związku z pełnieniem tych funkcji. Skarga stowarzyszenia wskazuje na błędną wykładnię i zastosowanie tego przepisu przez uznanie, iż ma on zastosowanie do wnioskowanej informacji publicznej – o imionach i nazwiskach pracowników samorządowych, którym przyznano nagrodę za osiągnięcia w pracy zawodowej, w jakiej wysokości i za jakie osiągnięcia. Z tego też względu w ocenie sądu w pierwszej kolejności ten zarzut winien być przedmiotem oceny. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r., sygn. II SA 1956/02, Baza NSA). Co istotne, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 09 października 2014 r., sygn. akt I OSK 546/14 (dostępnym w: CBOSA) wyjaśnił, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Stanowisko skarżącego, iż winna być udostępniona informacja o nagrodach przyznanych pracownikom samorządowym, niezależnie od tego czy pełnią funkcję publiczną, czy tejże funkcji nie pełnią i w tym zakresie nie ma zastosowania przepis art. 5 ust.2 u.d.i.p. nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Przyjęta w polskim porządku prawnym konstrukcja prawa dostępu do informacji publicznej – jako prawa o treści pozytywnej i wykreowanego przez prawodawcę, a nie prawa zadeklarowanego i prawa, które miałoby charakter prawa wolnościowego - nie pozwala traktować go jako prawa nadrzędnego w stosunku do innych praw podmiotowych( por. wyroki NSA z dnia 17 marca 2017 roku, I OSK 1416/15 i 3 marca 2017 roku, I OSK 1158/15. Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 roku, K 17/05 ,, prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów’’. Jest to ponad wszelką wątpliwość istotne prawo konstytucyjne determinujące sposób wykładni przepisów ustawowych na rzecz zachowania, realizowania i ochrony tego prawa, jednakże w jego granicach wyznaczonych w Konstytucji RP i z poszanowaniem innych, zwłaszcza konstytucyjnych praw podmiotowych. Dopiero z treści art. 5 ust.2 zdanie pierwsze stanowiącego, że ,,prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej(....) wynika, że ustawodawca jako zasadę przyjął silniejszą ochronę prawa do prywatności w sytuacji jego kolizji z prawem do informacji publicznej. Jako wyjątek od tej zasady należy traktować unormowanie art. 5 ust.2 u.d.i.p. zdanie drugie, zgodnie z którym ,, ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa''. Zgodnie z art. 1 ust.1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych. Z tych też środków pochodzą między innymi wynagrodzenia, a także nagrody osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na nagrody dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia i nagrody dla konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanego jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tych funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust.2 u.d.i.p. Przedmiotem sporu w sprawie jest to, czy można odmówić udostepnienia informacji o nagrodach dla pracowników UM w R., którzy nie są osobami pełniącymi funkcję publiczną. W ocenie sądu gdy żądana informacja publiczna dotyczy nagrody otrzymanej przez konkretnego pracownika wskazanego z imienia i nazwiska, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki – prawa do prywatności( art. 47 Konstytucji RP) i prawem do informacji publicznej( art. 61 ust.1 Konstytucji RP). Zdaniem sądu nie można podzielić stanowiska reprezentowanego przez skarżące stowarzyszenie, iż w zależności od charakteru należności pieniężnej – wynagrodzenie czy też nagroda za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej, to ograniczenie w dostępie do takiej informacji ze względu na prywatność ( art. 5 ust.2 u.d.i.p.), występuje bądź nie występuje. Przepisy ustawy o pracownikach samorządowych – art. 36 ust.6 przewidują możliwość przyznawania nagród za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej. Nagrody nie są co prawda składnikiem wynagrodzenia za pracę w rozumieniu przepisów prawa pracy, ponieważ nie stanowią obowiązkowego świadczenia wzajemnego pracodawcy za świadczoną pracę. W teorii prawa pracy zalicza się je do innych świadczeń pieniężnych związanych z zatrudnieniem. W ocenie Sądu wszystkie świadczenia pieniężne wydatkowane przez organy administracji publicznej dla swoich pracowników są informacjami publicznymi, a w sytuacji gdy żądana informacja dotyczy konkretnej osoby – to we wszystkich przypadkach udzielenie tej informacji podlega rozważenia w kontekście ochrony objętej art. 5 ust.2 u.d.i.p. Nie można uznać, iż z ochrony prywatności nie korzystają osoby fizyczne, które otrzymały nagrody w trybie art.36 ust. 6 ustawy o pracownikach samorządowych, jeśli nie należą do grupy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Sam fakt otrzymania nagrody nie powoduje, iż każda osoba – pracownik samorządowy, zatrudniony na podstawie umowy o pracę, na podstawie powołania, która ją otrzymała winna być wskazana z imienia i nazwiska w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powoływanie się przez skarżącego na potrzebę społecznej kontroli w zakresie zasadności przyznawania nagród za szczególne osiągnięcia nie może ingerować w prywatność danej osoby. Ograniczenia w korzystaniu z prywatności zostały określone podmiotowo. Z ochrony prywatności nie mogą korzystać osoby pełniące funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Ustawodawca nie przewidział ograniczeń przedmiotowych w tym zakresie – w zależności od charakteru świadczeń pieniężnych otrzymanych przez pracownika samorządowego. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że organ pierwszej instancji aby móc prawidłowo zastosować przepis art. 5 ust.2 u.d.i.p. powinien dokonać prawidłowej wykładni pojęcia osób pełniących funkcję publiczną. Wykładni pojęcia osób pełniących funkcję publiczną dokonał TK w wyroku z dnia 20 marca 2006 roku, K 17/05. Trybunał stwierdził, że ,, sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno się zatem odnosić do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne...’’. Zdaniem sądu samo przedstawienie wykazu stanowisk, które zdaniem organu pierwszej instancji nie powinny być zaliczone do stanowisk związanych z pełnieniem funkcji publicznych bez wszechstronnego wyjaśnienia swojego stanowiska jest uchybieniem, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego zakres ma istotny wpływ na wynik sprawy dawał podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Z tych względów biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono jak na wstępie.